I OSK 2992/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 533/13 w sprawie ze skargi W. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych do danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] na rzecz W. I. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I OSK 2992/13 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 533/13, uchylił w części decyzje: [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r., a w pozostałym zakresie oddalił skargę. Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny: Starosta Powiatu [...], decyzją z dnia [...] października 2011 r., uwzględnił część zarzutów złożonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu G., a część odrzucił. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], po rozpatrzeniu odwołania W. I., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r. WSA w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi W. I., wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 346/12, uchylił decyzje organów obu instancji. Zwrócono uwagę na nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji, niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a. oraz zalecono, aby, organy, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jeszcze raz przeanalizowały zebrany materiał dowodowy, a w razie potrzeby również go uzupełniły. Wskazano na konieczność precyzyjnego określenia w wydanej decyzji, które zarzuty W. I. zostały uwzględnione, a które zostały odrzucone, ze wskazaniem działek, których te rozstrzygnięcia dotyczą wraz z podaniem motywów co do każdej z działek. Nakazano także wskazanie W. I. jakie dokumenty mogą stanowić podstawę zmiany wpisu dotyczących wykazanych właścicieli działek oraz zakreślenie mu stosownego terminu do ich złożenia, a po jego upływie, rozważenie zasadności zarzutów w tym zakresie. Podkreślono, że w przypadku odrzucenia zarzutów dotyczących kwestii właścicielskich należy w uzasadnieniu decyzji podać, dlaczego podnoszone przez stronę argumenty nie mogą zostać uwzględnione. Starosta Powiatu [...], decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., uwzględnił część zarzutów zgłoszonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu G., a część zarzutów odrzucił. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], po rozpatrzeniu odwołania W. I., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi W. I., uchylił decyzje organów obu instancji. Wskazano, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., Sąd I instancji był związany postanowieniami wyroku o sygn. akt II SA/Rz 346/12, którym uchylono decyzje organów obu instancji. Podniesiono, że organ uwzględnił zarzuty dotyczące działek nr [...], [...], [...], [...], [...], a także działek nr [...], [...], [...], [...] w zakresie ich powierzchni, oznaczenia użytków rolnych, a także uwzględnił zarzuty dotyczące powierzchni zabudowy i przeznaczenia niektórych budynków. Podkreślono, że organy nie wyjaśnił z jakich powodów dane te zostały zmienione, co nie może jednak stanowić o wadliwości decyzji w sytuacji, gdy ostatecznie wykazane dane są prawidłowe. Sąd I instancji wskazał, że organ stwierdził, iż uwzględnił zarzuty dotyczące powierzchni zabudowy budynków o nr [...]-[...] i nr [...]. Stwierdzono jednak, że z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie przyjęto takie dane, brak też stosownego wyjaśnienia w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie jest też jasne jakie konkretnie zarzuty do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie nie zostały przez organ uwzględnione. Uznano, że decyzje organów obu instancji w tym zakresie są wadliwe, ponieważ sprawa ta wymaga wyjaśnienia i udokumentowania, zgodnie z wymogami określonymi w § 63 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r. poz. 542, dalej: rozporządzenie). Z uwagi na charakter i wielkość budynków nr [...] i [...], wskazane wątpliwości nie mają jednak istotnego znaczenia. WSA w Rzeszowie zauważył, że organ rozstrzygnął o powierzchni oraz o oznaczeniu użytków rolnych działek nr [...], [...], [...], [...] w pkt I decyzji, tj. części uwzględniającej zarzuty W. I. do zmodernizowanego operatu, pomimo, że nie było to przedmiotem zarzutów. Działki nr [...], [...] nie były w ogóle objęte zarzutami, a w odniesieniu do działek nr [...], [...] zarzuty dotyczyły "zaniechania uaktualnienia" podmiotu będącego ich właścicielem oraz braku wykazania jako właściciela odpowiednio Gminy [...] i Skarbu Państwa. Podkreślono, że wprowadzenie w projekcie operatu zmian obejmujących inne kwestie, niż postulowane w zarzutach, wykraczało poza zakres art. 24a ust. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej: P.g.k.), a tym samym narusza ten przepis. Zgodnie z nim organ rozstrzyga w drodze decyzji wyłącznie o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów. Sąd I instancji podniósł, że organ, zgodnie z zaleceniami, poinformował W. I. o konieczności przedłożenia dokumentów, na podstawie których można byłoby dokonać zmiany wpisu właściciela działek. Z uwagi na brak takich dokumentów w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dotychczasowe wpisy widniejące w ewidencji pozostawiono bez zmian. Wskazano także, że nie można mówić o niewłaściwym określeniu powierzchni działek. Powierzchnia działki jest pochodną jej granic i stanowi dane ewidencyjne tej działki. Powierzchnia ta, w oparciu o ustalone granice, zostaje obliczona i wykazana w operacie. Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji, zgodnie z § 36 rozporządzenia, na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach: rozgraniczeniowym, w celu podziału nieruchomości, scaleniowym i wymiany gruntów, dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, w postępowaniu sądowym i administracyjnym, a także dokumentacji sporządzonej na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogą we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w tych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter techniczno-deklaratoryjny. Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i nanoszenia zmian. Podkreślono, że organy prawidłowo uznały, iż nie jest możliwe wprowadzenie zmian wynikających z postanowień: Sądu Okręgowego w [...] z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 maja 2003 r., sygn. akt [...]. Postanowienia te dotyczą bowiem wpisów w księgach wieczystych w zakresie powierzchni działek, a zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.) podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości, nie zaś odwrotnie. Wskazano też, że tryb zgłaszania zarzutów, określony w art. 24a ust. 9 P.g.k., dotyczy tylko danych wynikających z operatu powstałego dla potrzeb przeprowadzenia modernizacji ewidencji i ogranicza zakres wnoszonych uwag i zarzutów do danych stanowiących nowe zapisy. Postanowienia tej ustawy nie dają bowiem podstaw do przyjęcia poglądu, że zamiarem ustawodawcy było, by przy okazji modernizacji ewidencji, można było skutecznie podnieść dowolne zarzuty. WSA w Rzeszowie uznał, że organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., ponieważ nie wyjaśniły kwestii, opisanych w pkt I wyroku, w sposób wnikliwy i dokładny. Znalazło to wyraz w niepełnej ocenie materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszono też art. 24a P.g.k. poprzez rozstrzygnięcie w decyzji o kwestiach, które nie były przedmiotem zarzutów. Skargę kasacyjną wniósł W. I., żądając uchylenia wyroku WSA w Rzeszowie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1-2 K.p.a., ponieważ częściowo uchylono decyzje organów obu instancji i oddalono skargę w pozostałym zakresie, podczas gdy wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują przede wszystkim zgodność z prawem decyzji organów odwoławczych. Nie są więc uprawnione do częściowego uchylenia decyzji organu I instancji; • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a., ponieważ oddalono część skargi, pomimo że organy obu instancji nie dokonały prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie uzupełniły materiału dowodowego oraz nie wskazały w uzasadnieniu motywów decyzji. Tym samym organy nie zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Rz 346/12; • art. 134 § 1 P.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji, rozstrzygając w granicach danej sprawy, musi rozpoznać całokształt zarzutów podniesionych w skardze, czego odzwierciedlenie powinno znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zaniechano jednak rozpoznania części zarzutów, tj. zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 129, art. 138, art. 140 K.p.a., art. 153 P.p.s.a.; • art. 365 1 § K.p.c., ponieważ Sąd I instancji nie podporządkował się prawomocnym orzeczeniom sądów powszechnych, tj. postanowieniom: Sądu Okręgowego w [...], Wydział I Cywilny z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 maja 2003 r., sygn. akt [...]. Orzeczenia te wskazywały na nieadekwatność decyzji rozgraniczeniowej dla dokonania zmian powierzchni poszczególnych działek. Sąd I instancji błędnie uznał, że powołanie się na przedmiotowe orzeczenia oznacza domaganie się "wprowadzenia rzekomych zmian wynikających z w/w orzeczeń sądowych"; • § 46 ust. 2 pkt 1-4, § 56 ust. 1-2 rozporządzenia w zw. z art. 24a ust. 1 P.g.k., ponieważ niewłaściwie uznano, że w toku modernizacji prowadzonej na podstawie art. 24a ust. 1 P.g.k., działania Starosty [...] ograniczają się do wprowadzenia danych zawartych w ewidencjach i dokumentach wskazanych w § 46 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia, które to dane nie podlegają jakiejkolwiek weryfikacji ze strony organu je uzupełniającego. Przeprowadzana modernizacja ma jednak charakter modernizacji kompleksowej, w rozumieniu § 56 ust. 2 rozporządzenia, do której § 46 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia nie znajduje zastosowania, w przeciwieństwie do przepisów dotyczących zakładania ewidencji, w tym § 35 rozporządzenia; • § 63 pkt 5, 7-10 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię polegającą na odmowie zmiany opisu budynku nr [...] (działka nr [...]) oraz budynku nr [...] (działka nr [...]), z uwagi na "charakter i wielkość tych budynków", podczas gdy przesłanki wskazane w tym przepisie nie zwalniają organu prowadzącego ewidencję od sporządzenia prawidłowego opisu działki. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) NSA rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, a więc rozpoznano skargę kasacyjną w jej granicach. Wskazać należy, że postępowanie związane z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, opisane w art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej: P. g. k.) w brzmieniu obowiązującym w trakcie orzekania, ma na celu: • uzupełnienie bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r. poz. 542, dalej: rozporządzenie) w brzmieniu obowiązującym w momencie orzekania, • modyfikację istniejących danych ewidencyjnych zgodnie z wymaganiami określonymi w tym rozporządzeniu, • zastąpienie rejestrów prowadzonych w postaci papierowej postacią elektroniczną (§ 80 rozporządzenia). Modernizacja może mieć charakter kompleksowy, prowadzany w trybie określonym w § 19 - § 43 rozporządzenia albo ciągły, prowadzony w trybie określonym w § 45 - § 49 rozporządzenia. Modernizacja nie może być uznana za zabieg techniczny, polegający tylko na uzupełnieniu danych zwartych w ewidencji, ale posiada charakter weryfikacyjny (zmieniający). Wymaga to działania organu administracji, który jest zobowiązany do dostosowania danych zawartych w ewidencji do stanu rzeczywistego. Wskazuje na to art. 24a P.g.k., który określa uprawnienia każdego podmiotu posiadającego interes prawny do składania zarzutów dotyczących danych zawartych operacie opisowo-kartograficznym. Informacje znajdujące się w operacie, zgodnie z art. 24a ust. 8 P.g.k., stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania konieczne jest zatem sprawdzenie danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym, a instrumentem prawnym weryfikacji są zarzuty, których rozpoznanie następuje w formie decyzji administracyjnej. Organ, rozpoznając zarzuty, opiera się na środkach dowodowych wskazanych w § 35 rozporządzenia. Organ powinien rozpoznawać zarzuty bardzo starannie, ponieważ błędne lub niedbałe zapisanie danych może mieć duży wpływ na sytuację prawną właścicieli gruntów i budynków. Przypomnieć trzeba, że w wyroku z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 346/12 zalecono, aby organy, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jeszcze raz przeanalizowały zebrany materiał dowodowy, a w razie potrzeby również go uzupełniły. Wskazano na konieczność precyzyjnego określenia w wydanej decyzji, które zarzuty W. I. zostały uwzględnione, a które zostały odrzucone, ze wskazaniem działek, których te rozstrzygnięcia dotyczą wraz z podaniem motywów co do każdej z działek. Nakazano także wskazanie W. I. jakie dokumenty mogą stanowić podstawę zmiany wpisu dotyczących wykazanych właścicieli działek oraz zakreślenie mu stosownego terminu do ich złożenia, a po jego upływie, rozważenie zasadności zarzutów w tym zakresie. Podkreślono, że w przypadku odrzucenia zarzutów dotyczących kwestii właścicielskich należy w uzasadnieniu decyzji podać, dlaczego podnoszone przez stronę argumenty nie mogą zostać uwzględnione. Podnieść należy, że zarzuty dotyczące nieuwzględnienia treści art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, należy uznać za częściowo słuszne. Organy orzekające w sprawie nadal nie wyjaśniły kwestii związanych z powierzchnią lasu na terenie działki nr [...] oraz uszczupleniem powierzchni działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] łącznie o 1,42 ha oraz kwestii zmiany danych ewidencyjnych działki nr [...] przez zakwalifikowanie do gruntów klasy III po wybudowaniu domu, podczas gdy przed wybudowaniem domu była to klasa IV, a nie przedstawiono dowodów wskazujących na to, że poprawiła się klasa gruntu na przedmiotowej działce. Wywody organów są niejasne i niejednoznaczne, nie wiadomo też jakimi przesłankami kierowano się w podczas orzekania. Przytoczono tylko przepisy prawa, które – zdaniem organów – wskazują, że ich rozstrzygniecie jest prawidłowe, co nie wykonuje wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Rz 346/12, dotyczących dokładnego wyjaśnienia powodów odrzucenia zarzutów. Sąd I instancji, ponownie rozpoznając skargę, również przeoczył te kwestie, wskazując jedynie, że brak wyjaśnień co do niektórych działek nie stanowi o wadliwości zaskarżonych decyzji, skoro odpowiednie dane są prawidłowe. WSA w Rzeszowie nie wskazał jednak, dlaczego uznaje wskazane dane za prawidłowe, a ogólne odniesienie się do sporządzonych w trakcie modernizacji operatów nie jest wystarczające. Wskazać trzeba, że Starosta [...] pismem z dnia 8 listopada 2012 r., wykonał zalecenia zawarte w wyroku z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 346/12 dotyczące wezwania W. I. do przedstawienia dowodów, że jest on właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działki te wedle ewidencji należą do Gminy [...] – Skarb Państwa). W. I. z tego uprawnienia jednak nie skorzystał, a piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. podniósł, że "przedkładanie przez mnie jakichkolwiek dokumentów nie w tym przypadku tj. dla oceny prawidłowości działań Starosty [...] jakiekolwiek znaczenia". Podtrzymał on zatem twierdzenia, że jest właścicielem przedmiotowych działek, ale nie przedstawił dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Przypomnieć należy, że art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.), który statuuje zasadę prawdy obiektywnej, po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), określa aktywną rolę strony w postępowaniu. Strona nie może więc ze swojej bierności czynić zarzutu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 129, art. 138, art. 140 K.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na sprowadzeniu uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wyłącznie do zreferowania przebiegu postępowania przed organem I instancji, należy uznać za słuszny. Decyzja organu II instancji nie odnosi się do zarzutów W. I., a w swej istocie jest jedynie opisem dotychczasowego postępowania wraz ze stwierdzeniem, że jest ono zgodne z prawem. Podkreślić należy, że kontrola [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego była w tym zakresie niewystarczająca. Organ powinien bowiem szczegółowo odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd I instancji tylko w części dostrzegł uchybienia popełnione przez organ II instancji, a rozważania dotyczące tej kwestii, zawarte w uzasadnieniu wyroku, nie można uznać za wyczerpujące. Wątpliwości budzi szczególnie przytoczenie § 54 rozporządzenia, jako podstawy uznania nieuchylonej części decyzji organu II instancji za zgodną z prawem. Przepis ten określa sposób dokonywania przez starostę okresowych weryfikacji danych ewidencyjnych, a zatem nie dotyczy bezpośrednio działania organu II instancji. Taki sposób działania organów narusza również wymienione w skardze kasacyjnej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a co za tym idzie niedostrzeżenie tych naruszeń przez WSA w Rzeszowie powoduje, że Sąd ten naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Należy natomiast stwierdzić, że zarzuty dotyczące konieczności uchylenia w całości decyzji organu II instancji, zawierającej w sentencji wiele rozstrzygnięć, w sytuacji, gdy sąd stwierdza naruszenia prawa w części decyzji organu I instancji, są nieuzasadnione. Przede wszystkim należy stwierdzić, że W. I. błędnie w skardze kasacyjnej wywiódł, iż organ II instancji nie jest uprawniony do częściowego uchylenia decyzji organu I instancji. Z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. wynika wprost, że organ II instancji może uchylić decyzję w całości lub w części. Nie ma zatem zadanych przeszkód, aby decyzja organu I instancji była uchylona w części, a w części była ona utrzymana w mocy. W sytuacji, w której organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji składającą się z wielu punktów, jest oczywistym, że sąd może uchylić decyzję w tej części, która dotyczy punktów decyzji organu I instancji, w których dostrzeżono nieprawidłowości. Uchylenie decyzji organu II instancji w całości mogłoby mieć miejsce tylko wtedy, gdyby sąd uznał, że decyzja jest w całości nieprawidłowa, natomiast w sytuacji, w której sąd uznaje, że uchybienia decyzji dotyczą tylko części jej rozstrzygnięcia, nie może uchylić decyzji organu II instancji w całości. WSA w Rzeszowie, uchylając decyzję organu II instancji tylko w tej części, która narusza przepisy, uznał, że pozostała część odpowiada prawu. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjnych jest zobowiązany do kontroli działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd powinien uchylać te akty prawne organów, które są sprzeczne z prawem. Nie może on zatem uchylać tych aktów, które są prawidłowe. Zarzut naruszenia art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 101 ze zm.) również należy uznać za niezasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że z art. 21 ust. 1 P.g.k. wynika, iż podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również z art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.) wynika, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. W przypadku niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje – na wniosek właściciela nieruchomości lub użytkownika wieczystego – sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości. Sprostowanie to może być dokonane także z urzędu, na skutek bezpośredniego sprawdzenia danych w bazie danych katastru nieruchomości lub zawiadomienia jednostki prowadzącej kataster nieruchomości. Tym samym w kwestii oznaczenia nieruchomości, obejmującego jej powierzchnię, podstawą są dane ewidencji gruntów i budynków, a nie dane księgi wieczystej (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1062/11, z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1573/12). Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stron oznaczonych numerami 7 i 8, należy uznać za bezpodstawny. W. I. twierdzi, że doręczono mu decyzję, której uzasadnienie zawiera "lukę" w postaci braku stron oznaczonych numerami 7 i 8, co – jego zdaniem – jest brakiem jednego z konstytutywnych elementów decyzji administracyjnej wskazanych w art. 107 § 1 K.p.a. Podkreślić trzeba, że zarzut ten jest niczym nie potwierdzony. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się odpis decyzji organu II instancji ze stronami 7 i 8 oraz dowodami doręczenia decyzji. Ponadto zarzut ten nie był podnoszony ani w skardze, ani na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r., w której W. I. uczestniczył osobiście. Podkreślić należy, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są całkowicie niezasadne. Przepis § 46 ust. 2 rozporządzenia jednoznacznie określa, że organ wprowadza zmiany do ewidencji gruntów i budynków z urzędu tylko na podstawie wymienionych w tym przepisie dowodów. Zbiór ten jest zamknięty i nie można wprowadzać z urzędu zmian w ewidencji na podstawie innych dowodów np. pomiarów wykonanych przez samego zainteresowanego. Nie budzi również wątpliwości treść § 63 pkt 5-7 rozporządzenia. Przepis ten, na co słusznie wskazał Sąd I instancji, jednoznacznie określa elementy stanowiące identyfikację budynku w ewidencji gruntów i budynków. Nie można więc dowolnie określać danych budynków znajdujących się w ewidencji. Naczelny Sąd Administracyjny, uznał, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 188 P.p.s.a. i rozpoznania skargi w postępowaniu przed NSA, a w konsekwencji do jej uwzględnienia na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.