I OSK 3093/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie: NSA Tomasz Zbrojewski del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 894/17 w sprawie ze skargi D. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r.; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 marca 2018 r. oddalił skargę D. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2007 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku Z.K. złożonego [...] stycznia 1949 r. o przyznanie na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, dalej: dekret, prawa własności czasowej nieruchomości zapisanej do Repertorium Kw pod nr [...], pochodzącej z "F.", w części oznaczonej miejskimi numerami hipotecznymi nr [...] i [...], ustanowił na lat 99 prawo użytkowania na rzecz następców prawnych wnioskodawcy: R.R., T. i E. małżonków R. na zasadzie wspólności majątkowej, T.R. samodzielnie, E.D., B.D., R.R., M.R. oraz T.M. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wystąpiła Z.G., wskazując, że z ugody zawartej [...] lipca 1982 r. przed Sądem Rejonowym dla W. w W., sygn. akt II C 1024/82, wynika, że E.D. zrzekła się na rzecz J.S. praw do odszkodowania przysługującego z tytułu wywłaszczenia działek położonych w W., pochodzących z nieruchomości F. Spadek po J.S. nabyła jego żona A.S., a spadek po niej nabyła Z.G. w całości. Okoliczności te, zdaniem wnioskodawczyni, wskazują na istotne wątpliwości co do prawidłowości tej czynności. Prezydent W. postanowieniem z [...] listopada 2010 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z [...] grudnia 2007 r., a decyzją z [...] lutego 2012 r. odmówił uchylenia swojej decyzji o ustanowieniu użytkowania wieczystego. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z powodu wznowienia postępowania z urzędu bez merytorycznego rozpoznania złożonego wcześniej wniosku. Postanowieniem z [...] września 2012 r. organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2007 r., wskazując, że wnioskodawczyni złożyła wniosek o wznowienie postępowania z przekroczeniem 30-dniowego terminu. Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 426/13, oddalił skargę wnioskodawczyni na powyższe postanowienie. Decyzją z [...] września 2012 r. Prezydent W. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Decyzją z [...] listopada 2012 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta W., ale Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 września 2013 r., sygn. akt. I SA/Wa 772/13, uchylił decyzje organów obu instancji. Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Prezydent W. orzekł o odmowie uchylenia swojej decyzji z [...] grudnia 2007 r., uznając, że przedmiotem ugody zawartej przed Sądem Rejonowym dla W. w W. [...] lipca 1982 r. pomiędzy E.D. a J.S., było zrzeczenie się praw do odszkodowania za działki pochodzące z nieruchomości F., uregulowane w księdze wieczystej Kw nr [...]. Zdaniem organu J.S. nabył jedynie prawo do odszkodowania, które mogłoby być dochodzone w przypadku nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego. Tym samym wnioskodawczyni nie przysługiwało roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego i nie powinna być stroną prowadzonego postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2007 r. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji pominął zupełnie fakt istnienia decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] września 1968 r., która to decyzja na podstawie uchwały Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 1965 r. o przyznanie wieczystego użytkowania gruntu nieruchomości położonej przy ul. F. dz. [...] i [...], odmownie załatwiała ten wniosek. Decyzja ta została skierowana do R.D., której następcą prawnym jest E.D. W ocenie organu brak wyjaśnienia tej okoliczności jest istotny, gdyż wydanie tej decyzji może oznaczać, że wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego w trybie dekretu został już, przed zawarciem ugody sądowej z [...] lipca 1982 r., rozpatrzony negatywnie, w związku z czym stwierdzenie zawarte w kwestionowanej decyzji, że strony ugody wiedziały o nierozpoznaniu wniosku złożonego [...] stycznia 1949 r. przez Z.K., jest informacją niespójną. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, D. S.A. z siedzibą w W. – następca prawny osób, na których rzecz ustanowione zostało użytkowanie wieczyste – złożyła skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji nie dokonał oceny decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości, co wskazuje, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu dostatecznym przez organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla możliwości wzruszenia przez Z.G. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. o ustanowieniu prawa do użytkowania wieczystego na spornej nieruchomości. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że konieczne jest ustalenie przez organ pierwszej instancji czy decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. nie rozstrzygała o prawie użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy nie mógł przeprowadzić postępowania dowodowego, wyręczając w tym organ pierwszej instancji, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania Wojewody i uznaniu za prawidłowe przyjęcie przez ten organ, że: a) w sprawie wznowienia postępowania zakończonego uprzednio wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z [...] grudnia 2007 r. rzeczywiście wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, nieznane wcześniej organowi w postaci decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] września 1965 r., oraz b) fakt istnienia decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] września 1965 r. o odmowie oddania w wieczyste użytkowanie na rzecz R.D. gruntu nieruchomości "F." miał charakter okoliczności istotnej w sprawie o wznowienia postępowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania Wojewody i zaakceptowaniu dokonanego przez organ uchylenia decyzji Prezydenta W., pomimo że Wojewoda nie wykazał i nie uzasadnił, że zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej uprzednio wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r.; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na: a) przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym; b) braku odniesienia się do niektórych zarzutów skargi, w szczególności do zarzutu naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa; c) niewskazaniu podstaw decydujących o nieuwzględnieniu części zarzutów podniesionych w skardze i stanowisku końcowym skarżącej w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, w szczególności naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sytuacji, gdy fakt istnienia decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] września 1965 r. o odmowie oddania w wieczyste użytkowanie na rzecz R.D. gruntu nieruchomości "F." nie stanowi okoliczności istotnej w sprawie o wznowienia postępowania; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 §, art. 80 i art. 138 § 2 kpa polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania Wojewody przez zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta W. o odmowie wznowienia postępowania w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, argumentując, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przez Prezydenta W. przeprowadzone prawidłowo i w całości, a ponadto Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta W. o odmowie wznowienia postępowania w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie uwzględniając całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu wyroku oraz decyzji Wojewody nie wskazano, dlaczego decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. spełnia przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa pod kątem istotności. Autor skargi kasacyjnej argumentował, że kopia tej decyzji znajdowała się w aktach sprawy jeszcze przed podjęciem decyzji przez organ pierwszej instancji, a Prezydent W. powoływał się w swoim rozstrzygnięciu na tę decyzję. Wywiódł, że wpływ tej decyzji na postępowanie może zostać ustalony na podstawie treści tej decyzji bez konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Wskazał, że decyzja Prezydium nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż decyzja ta i przywołana powyżej ugoda dotyczą odmiennych roszczeń, a decyzja Prezydium nie ma związku ze sprawą. Autor skargi kasacyjnej argumentował, że wniosek składany zgodnie z uchwałą przywołaną w decyzji Prezydium był wnioskiem odrębnym od wniosku składanego przez byłego właściciela nieruchomości w trybie art. 7 dekretu. Złożenie wniosku w trybie przewidzianym przepisami tej uchwały pozostawało bez wpływu na status nierozpoznanego wniosku Z.K., a zatem nie ma znaczenia dla wniosku Z.G. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z 2007 r. o ustanowieniu użytkowania wieczystego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie zarzuty zawarte w niej zasługiwały na uwzględnienie. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej, należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej prawidłowo zarzucił, że decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] września 1968 r. nie miała istotnego wpływu na możliwość wydania decyzji o ustanowieniu na rzecz następców prawnych Z.K. prawa użytkowania wieczystego na spornej nieruchomości. Odnotować bowiem należy, że decyzja ta została wydana na podstawie uchwały nr 11 Rady Ministrów z 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz.18) na co wskazuje powołanie się w tej decyzji na zapisy § 2 i 3 przywołanej uchwały, a w szczególności na zapisy § 2 ust. 1 wyłączającego możliwość oddania spornych działek w użytkowanie wieczyste, ze względu na przeznaczenie terenu przy ówczesnej ul. F. (obecnie ul. [...]) pod użyteczność publiczną. Analiza przepisów zawartych w przywołanej uchwale, a w szczególności § 1 ust. 1, wskazuje, że wniosek składany w trybie określonym jej przepisami jest wnioskiem odrębnym od wniosku, o którym mowa w art. 7 dekretu. Zgodnie bowiem z tym przepisem określone rodzaje terenów położonych na obszarze W. w granicach z [...] listopada 1945 r. mogą być oddane w wieczyste użytkowanie dotychczasowym właścicielom lub ich następcom prawnym, pomimo że nie złożyli w terminie przewidzianym w dekrecie wniosków o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy, zabudowy lub własności czasowej, jeżeli zachodzą warunki wymienione w niniejszej uchwale. Skoro zatem decyzja ta dotyczyła wniosku odrębnego od wniosku Z.K. z [...] stycznia 1945 r., to wydanie tej decyzji pozostawało bez wpływu na możliwość rozpatrzenia pierwotnego wniosku o przyznanie własności czasowej (użytkowania wieczystego). Oznacza to, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. nie spełniała przesłanek, na których podstawie można było wznowić postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten wymaga bowiem, aby nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, posiadały walor istotności dla sprawy. Tym samym za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Mając na uwadze, że nie został spełniony warunek wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa za zasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 2 kpa. W sprawie brak bowiem było elementów pozostających do ustalenia i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postaci konieczności ustalenia wpływu decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. na możliwość wydania w 2007 r. decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Jednocześnie z uwagi na fakt, że w sprawie brak było innych okoliczności wymagających wyjaśnienia w toku postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ drugiej instancji powinien był utrzymać w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji z 2007 r. Uchylenie tej decyzji przez organ drugiej instancji i zaakceptowanie takiego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadzi do konkluzji, że w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Rozpoznając zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ppsa, należy wskazać, że zarzut przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym nie został poparty jakąkolwiek argumentacją potwierdzającą jego zasadność. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że stan faktyczny przedstawiony w zaskarżonym wyroku odpowiada ustaleniom dokonanym przez organy z uwzględnieniem decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. Błędne oznaczenie przez Wojewodę, a także autora skargi kasacyjnej, daty wydania wspomnianej decyzji Prezydium nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy i – jak słusznie wskazał to Sąd pierwszej instancji – należy traktować je jako oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu w trybie przewidzianym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie błąd co do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno Wojewodzie, jak i Sądowi pierwszej instancji chodziło o tę samą decyzję Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że jest to jedyna decyzja wydana przez ten organ znajdująca się w aktach, w związku z czym nie zachodzą wątpliwości co do identyfikacji aktu administracyjnego, z którego powodu Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analizowany pod tym kątem zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy przewidziane zacytowanym przepisem. Żaden fragment art. 141 § 4 ppsa nie zobowiązuje sądu oddalającego skargę do indywidualnego odniesienia się do każdego z zarzutów podniesionych w skardze skierowanej do tego sądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu. Sąd może ocenić zarzuty skargi całościowo, przy czym z uzasadnienia powinno wynikać, dlaczego uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20, z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20, czy z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2146/18). Z uwagi na powyższe wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w sposób wyodrębniony do zarzutu naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrola prawidłowości zastosowania tych przepisów w toku postępowania administracyjnego miała miejsce w ramach oceny zarzutu prawidłowości powołania się przez Wojewodę na art. 138 § 2 kpa. Ocena bowiem możliwości zastosowania tego przepisu nie mogła odbyć się z pominięciem zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Zastosowanie art. 138 § 2 kpa możliwe jest bowiem wyłącznie w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Brak wskazania w tym przepisie konkretnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i posłużenie się przez ustawodawcę klauzulą "przepisów postępowania" powoduje, że chodzi tu nie tylko o naruszenie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale również zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W świetle powyższych wywodów za niezasadne należało uznać zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Zaznaczyć przy tym należy, że na ocenę prawidłowości tych zarzutów nie ma wpływu stwierdzony powyżej fakt naruszenia art. 145 § 1 pkt 3, art. 138 § 2, oraz art. 151 § 1 pkt 1 kpa Przepis art. 141 § 4 ppsa jest bowiem przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej, a nie jego poprawność merytoryczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 20121 r., sygn. akt III OSK 2714/21, oraz z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2020/18). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, tzn. uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną, uchylił zaskarżony wyrok, a przyjmując, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, po rozpoznaniu skargi, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu odnoszące się do znaczenia decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa. Sprawę skierowano na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, z pózn. zm.).