I OSK 386/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 572/18 w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 10 lipca 2018 r., IV SA/Gl 572/18, oddalił skargę M. D. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta B. decyzją z [...] października 2005 r. nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek stały. Decyzja ta była przez Prezydenta Miasta B. uchylana z dniem 1 grudnia 2005 r. trzykrotnie (decyzje z [...] lutego 2006 r., z [...] lipca 2006 r. i [..] lutego 2006 r.) Każdorazowo rozstrzygnięcia te były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO, Kolegium) uchylane, a sprawa przekazywana do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] listopada 2007 r. Prezydent B. uchylił swoją decyzję z [...] października 2005 r. w przedmiocie zasiłku stałego z dniem 1 lutego 2006 r. SKO decyzją z [...] lipca 2010 r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 12 grudnia 2011 r., sygn. IV SA/Gl 750/10 uchylił decyzję organu odwoławczego. Koleją decyzją z [...] kwietnia 2012 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] listopada 2007 r. Skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z 14 października 2013 r., IV SA/Gl 460/12. Jednakże po wydaniu przez SKO decyzji z [...] lipca 2010 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, Prezydent B. wydał decyzję z [...] grudnia 2010 r., uchylającą decyzję tego organu z [...] października 2005 r. w przedmiocie zasiłku celowego z dniem 1 lutego 2006 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją SKO z [...] lutego 2011 r. Na skutek wniesionej skargi, WSA w Gliwicach wyrokiem z 23 lutego 2012 r. IV SA/Gl 460/11 uchylił tę decyzję organu odwoławczego. Kolejną decyzją z [...] czerwca 2012 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił ją prawomocnym wyrokiem z 22 maja 2014 r., IV SA/Gl 683/12 i wskazał, że procedowanie przez organ I instancji równoległe z zainicjowanym postępowaniem sądowoadministracyjnym doprowadziło w rezultacie do wydania drugiej, tożsamej decyzji w przedmiocie uchylenia zasiłku stałego. Z chwilą usunięcia z obrotu prawnego decyzji kasacyjnej wskutek wyroku uwzględniającego skargę, rzeczą organu było umorzyć równolegle prowadzone postępowanie. Sąd ocenił, że doszło do naruszenia przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, wobec czego zalecił organowi odwoławczemu uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Decyzją z [...] września 2014 r. SKO uchyliło decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2010 r. w sprawie uchylenia decyzji z [...] października 2005 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Prawomocnym wyrokiem z 24 kwietnia 2017 r., IV SA/Gl 1097/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na tę decyzję Wnioskiem z 26 lutego 2018 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kolegium z [...] września 2014 r. Jako podstawę wniosku wskazał art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 i pkt. 8 k.p.a. podając, że działa zgodnie z uzasadnieniem wyroku o sygn. IV SA/Gl 683/12, w którym stwierdzono zaistnienie przesłanek do wznowienia postepowania. Pismem z 2 marca 2018 r. SKO wezwało skarżącego do uzupełnienia braku formalnego podania w terminie siedmiu dni przez wskazanie, w jakiej dacie dowiedział się o wydaniu decyzji przez Kolegium oraz wskazanie decyzji lub orzeczenia sądowego, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a w oparciu o które Kolegium wydało swoją decyzją oraz wskazanie w jakim terminie dowiedział się o takiej decyzji lub orzeczeniu sądowym. Skarżący w piśmie z 22 marca 2018 r. podał, że o podstawach do wznowienia dowiedział się przypadkowo w dniu 26 lutego 2018 r. Zaskarżonym do Sądu I instancji postanowieniem z [...] marca 2018 r. Kolegium, na podstawie art. 149 § 1 i 3 oraz art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., odmówiło wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawowym powodem odmowy wznowienia postępowania są przyczyny przedmiotowe wynikające z faktu żądania wznowienia postępowania po upływie terminu liczonego od dnia 23 września 2014 r. (data doręczenia skarżącemu decyzji z [...] września 2014 r.). W ocenie Kolegium okoliczności, że wymieniony przez skarżącego pracownik Kolegium brał udział w posiedzeniu zakończonym decyzją tego organu z [...] września 2014 r. były znane skarżącemu w dacie doręczenia tej decyzji, a zatem w dniu 23 września 2014 r. Tymczasem skarżący złożył wniosek o wznowienie w dniu 28 lutego 2018 r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu. Kolegium podało, że nie było podstaw prawnych, aby w trybie k.p.a. wyłączyć ze składu orzekającego członka Kolegium. Ponadto decyzja z [...] września 2014 r. została wydana w oparciu o orzeczenie sądu tj.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 maja 2014 r., IV SA/GI 683/12, które nie zostało zmienione lub uchylone, natomiast skarga na decyzję Kolegium została oddalona (wyrok WSA w Gliwicach z 24 kwietnia 2017 r. IV SA/GI 1097/14 – prawomocny od dnia 25 maja 2017 r.). Kolegium stwierdziło, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a nie występowała, wobec czego organ nie miał także podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie skarżący zarzucił: 1. naruszenie "prawa materialnego" przez błędną wykładnię art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 oraz art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że termin miesięczny do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia doręczenia skarżącemu decyzji, lecz nie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania; 2. błędne podanie w sentencji podstawy prawnej art. 149 § 1 i 3 oraz art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sytuacji, gdy w uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że podstawowym powodem odmowy wznowienia postępowania było wniesienie żądania wznowienia przez skarżącego po terminie, a więc powinien być wskazany art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący podniósł również, że skoro organ wskazał, że nie było podstaw do wyłączenia członka składu orzekającego Kolegium, to podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego powyższe naruszenia oznaczają, że uzasadnienie rozstrzygnięcia jest sprzeczne z sentencją, a więc zostały także naruszone przepisy postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W pierwszej fazie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. Stwierdzenie, że wniosek nie jest oparty na kodeksowych przesłankach wznowienia postępowania lub został złożony po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności. Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo stwierdził, że w omawianej sprawie występuje konieczność odmowy wszczęcia postępowania z powodu wniesienia przez skarżącego żądania wznowienia postępowania po upływie terminu miesięcznego z art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji w dniu doręczenia decyzji skarżący wiedział, że wymieniony przez niego we wniosku o wznowienie pracownik Kolegium brał udział w jej wydaniu i termin miesięczny do złożenia wniosku rozpoczął wtedy swój bieg. Ponadto decyzja z [...] września 2014 r. została wydana w oparciu o orzeczenie WSA w Gliwicach z 22 maja 2014 r., które nie zostało zmienione ani uchylone. Sąd I instancji stwierdził także, że nie można zarzucić organowi błędnej interpretacji art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie był zastosowany w sprawie i dotyczy określenia biegu terminu do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie organ prawidłowo wymienił w podstawie prawnej postanowienia art. 149 § 1 i 3 k.p.a. dotyczące odmowy wznowienia postępowania. Nie jest wymagane przez art. 124 k.p.a. przytoczenie w sentencji postanowienia wszystkich przepisów prawa stanowiących podstawę do jego wydania. Te przepisy, których zastosowanie jest oczywiste i bezsporne, nie wymagają przytoczenia. Ponadto w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie. Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 8 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu podania skarżącego o wznowienie postępowania, mimo że skarżący wniósł je we wskazanym prawem terminie; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo, że członek Kolegium nie mógł wydać decyzji w sprawie, której wznowienia skarżący się domagał (tj. nie mógł wydać decyzji z [...] września 2014 r. z uwagi na fakt, iż brał on udział w wydaniu poprzedniej decyzji z [...] czerwca 2012 r., która uchylona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, IV SA/Gl 683/12); 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji nie stwierdził nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo że decyzja obarczona była wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wadą, tj. wydana została przez osobę, która zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 3 winna podlegać wyłączeniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący o okoliczności stanowiącej przesłankę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powziął wiadomość dopiero w dniu 26 lutego 2018 r., tj. podczas rozprawy, która odbyła się w związku z toczącym się wówczas postępowaniem cywilnym pod sygn. akt IC 1016/17. Skarżący niezwłocznie, gdy posiadł tę wiedzę skierował do Kolegium pismo (w tym samym dniu), w którym wniósł o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji z [...] września 2014 r., która to zdaniem skarżącego wydana została z naruszeniem prawa, bowiem przy jej wydawaniu udział brała osoba, która z mocy prawa winna zostać od orzekania wyłączona. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że decyzja z [...] września 2014 r. nie została mu doręczona – prawdopodobnie w wyniku wadliwego działania operatora poczty – zatem nie wiedział o zaistnieniu przesłanki nieważności postępowania, na którą powołał się dopiero w piśmie z 26 lutego 2018 r. Tym samym skarżący zachował przewidziany prawem termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Skarżący kasacyjnie podniósł również, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2404/11, stwierdził, że regulacja przewidująca miesięczny termin dla złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego powinna odnosić się wyłącznie do tych przypadków, w których podstawą jej wniosku jest okoliczność, z powodu której organ nie może wznowić postępowania z urzędu – tylko w takich przypadkach niezachowanie przez stronę terminu może być samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach, gdy żądanie strony jest uzasadnione istnieniem jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., to bez względu na to, czy strona zachowała termin, czy nie, organ będzie zmuszony wznowić postępowanie. W takim przypadku organy nie powinny poprzestać na samej tylko konstatacji braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., ale w oparciu o zebrany materiał powinny rozważyć, czy w takiej sytuacji nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu. Mając na uwadze sytuację życiowo-ekonomiczną skarżącego oraz to, jak doniosłe dla niego znaczenie ma treść wydawanych względem niego decyzji uzasadnionym jest, aby Sąd ponownie dokonał weryfikacji legalności wydanej decyzji. Zarządzeniem z 22 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału I w Izbie Ogónoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, poinformował strony postępowania, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm., dalej: uCOVID-19) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie wyraziły zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. W razie wyrażenia zgody, poinformowano o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. W przypadku braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zwrócono się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Poinformowano także, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenia posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna, że rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W odpowiedzi strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2021 r. sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] września 2014 r., a nie ta decyzja. Z tego powodu nie mogły odnieść skutku zarzuty skierowane przeciwko decyzji z [...] września 2014r. Decyzja ta jest prawomocna, skarga na nią została oddalona prawomocnym wyrokiem z 24 kwietnia 2017 r., IV SA/Gl 1097/14. Sąd I instancji nie miał podstaw aby w postępowaniu dotyczącym legalności odmowy wznowienia postępowania kontrolować decyzję objętą wnioskiem o wznowienie, w tym badać, czy jest ona dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych względów Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie doszło również w sprawie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd I instancji może zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wówczas, gdy kontrolując zaskarżony akt stwierdzi, że przy jego wydaniu doszło do naruszeń dających podstawę do wznowienia postępowania, w którym akt ten został wydany. Decyzja z [...] września 2014 r. nie była aktem kontrolowanym przez Sąd I instancji, jak też nie jest aktem wydanym w granicach rozpoznawanej sprawy, której przedmiot ogranicza się do dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Nie wykazano natomiast, aby w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział pracownik podlegający wyłączeniu. Nie mogły odnieść również skutku zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 148 § 1, art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 8 k.p.a. Po pierwsze, bazują one na tezie, że skarżący wniósł wniosek w terminie, w skardze kasacyjnej nie postawiono jednak zarzutów pod adresem ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., wniosek o wznowienie wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Argumenty podane w skardze kasacyjnej nie pozostają w korelacji z materiałem sprawy. Nie wykazano, że skarżący dowiedział się o składzie osobowym, w jakim była wydana decyzja ostateczna, dopiero 26 lutego 2018 r. Teza, że treści tej decyzji nie znał, bo nie została mu doręczona, nie może zostać uznana za przekonującą, a to choćby ze względu na fakt, że na decyzję tę skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, rozpoznaną wyrokiem z 24 kwietnia 2017 r., IV SA/Gl 1097/14. Skoro nie podważono ustaleń dotyczących daty dowiedzenia się przez skarżącego o podstawie wznowienia, nie doszło do naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. Nie wskazano również w skardze kasacyjnej, jaka decyzja lub wyrok sądu, stanowiące podstawę wydania decyzji dotychczasowej, zostały uchylone lub zmienione, wobec czego nie podaje się weryfikacji kwestia daty dowiedzenia się o tej przesłance wznowienia. Niewątpliwie zaś wyrok WSA w Gliwicach z 22 maja 2014 r., IV SA/Gl 683/12 nie został uchylony ani zmieniony. Po drugie, nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a stanowi podstawę do stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzą przesłanki takiej nieważności. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie są przesłankami nieważności, nadto na kontrolowanym etapie postępowania administracyjnego Sąd I instancji nie miał podstaw do weryfikacji tych przesłanek, uprawnienie takie nie wypływa z art. 134 § 1 p.p.s.a., albowiem nie można uznać, że badanie to mieściłoby się w granicach sprawy. Dodatkowo należy przy tym wyjaśnić, że zawarte w wyroku z 22 maja 2014 r. IV SA/Gl 683/12 twierdzenia o podstawach wznowienia odnoszą się do rozstrzygnięć wydanych w oparciu o decyzję SKO z [...] lipca 2010 r., uchylającą decyzję organu I instancji, w wyniku czego doszło do wydania przez organ I instancji decyzji z [...] grudnia 2010 r. Uchylenie tej decyzji SKO z [...] lipca 2010 r. przez sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem z 12 grudnia 2011 r. IV SA/Gl 750/10 stanowiło przesłankę wznowienia, na którą zwrócono uwagę w wyroku IV SA/Gl 683/12. Uwagi te nie świadczą, że przesłanka wznowienia postępowania zachodzi w odniesieniu do decyzji z [...] września 2014 r., albowiem umarza ona postępowanie administracyjne w przedmiocie uchylenia decyzji z [...] października 2005 r. w przedmiocie zasiłku stałego, zgodnie ze wskazaniem sądu administracyjnego. Należy też wyjaśnić, że decyzja z SKO z [...] września 2014 r. nie dotyczyła kontroli decyzji tego organu, ale decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2010 r., a w jej wydaniu objęty zarzutami członek SKO nie brał udziału. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.