I OSK 470/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 512/15 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 512/15, oddalił skargę M. M. (zwanego dalej "skarżącym" lub skarżącym kasacyjnie), na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2014 r., Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 3 stycznia 2015 r. W decyzji wskazano, że skarżący raportem z 25 listopada 2014 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 3 stycznia 2015 r. w związku z nabyciem prawa do emerytury. 29 grudnia 2014 r. starszy inspektor Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w [...]- D. K. podjęła próbę doręczenia skarżącemu rozkazu w siedzibie jednostki. Ze sporządzonej przez D. K. w tej dacie notatki służbowej wynika, że w związku z faktem, iż zbliżał się termin zwolnienia ze służby, skarżący po wcześniejszym telefonicznym uzgodnieniu zgłosił się do działu kadr celem wypełnienia dokumentów emerytalno-rentowych. Wśród przygotowanych dokumentów znajdował się rozkaz personalny z [...] grudnia 2014 r., który D. K. zamierzała doręczyć skarżącemu. Skarżący odmówił przyjęcia rozkazu, oświadczył bowiem, że złożył w sekretariacie nowy raport o zwolnienie ze służby w związku z uzyskaniem zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej. Ostatecznie skarżący nie odebrał rozkazu personalnego, czego świadkami byli asp. sztab. T. K. i st. asp. K. S., którzy na powyższą okoliczność sporządzili notatki służbowe. Z notatki wynika także, że D. K. kopię rozkazu o zwolnieniu ze służby oraz rozkaz w przedmiocie nagrody rocznej wysłała skarżącemu pocztą. D. K. sporządziła na oryginale rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] grudnia 2014 r., nr [...] adnotację o odmowie przyjęcia rozkazu przez skarżącego 29 grudnia 2014 r. Skarżący 26 stycznia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie postanowieniem z [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu przekroczenia terminu do jego wniesienia. Organ argumentował, że w związku z odmową przyjęcia rozkazu, potwierdzoną adnotacją sporządzoną przez pracownika na oryginale dokumentu, jego doręczenie nastąpiło 29 grudnia 2014 r. Termin do wniesienia odwołania upływał 12 stycznia 2015 r. Odwołanie nadane w urzędzie pocztowym 26 stycznia 2015 r. zostało zatem wniesione po terminie. M. M. na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uznanie, iż postanowienie organu II instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie dokumentów powstałych w wyniku przestępstwa, uchylenie w całości rozkazu personalnego organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zobowiązanie go do wydania właściwego aktu administracyjnego bezzwłocznie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 25 listopada 2014 r. złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji. 29 grudnia 2014 r., orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Szczecinie został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i w związku z tym złożył kolejny raport, domagając się zwolnienia ze służby w Policji w na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego organ powinien był uwzględnić jego wniosek i zwolnić go ze służby zgodnie z żądaniem wyartykułowanym w zmienionym raporcie. Skarżący podniósł, że w jego ocenie organ celowo uchylał się od doręczenia mu raportu z 29 grudnia 2014 r. licząc, że nie wniesie odwołania. Zaprzeczył też temu, że organ podjął próbę doręczenia rozkazu i wywiódł, że dokumenty potwierdzające próbę doręczenia rozkazu zostały podrobione. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przywołał treść art. 39, art. 42 oraz art. 47 K.p.a. i wskazał, że w świetle tych przepisów dopuszczalne było doręczenie pisma przez pracownika, w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...] policjantowi, który przybył do tej jednostki załatwić sprawy służbowe, po wcześniejszym telefonicznym umówieniu wizyty. Sąd I instancji stwierdził, że z przedłożonych dokumentów wynika jednoznacznie, że została podjęta próba doręczenia rozkazu, przy czym Sąd uznał, iż w realiach niniejszej sprawy oczywistym jest, że skarżący miał świadomość o jaki dokument chodzi. Zdaniem Sądu I instancji wynika to chociażby z faktu, iż powodem jego stawiennictwa w jednostce była konieczność wypełnienia dokumentów związanych z przejściem na emeryturę. Sam skarżący potwierdził, że 29 grudnia 2014 r. był obecny w budynku Komendy i złożył tam dokumenty niezbędne do naliczenia świadczeń związanych z wysługą emerytalną. Skarżący nie kwestionuje również i tego, że złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji przed uzyskaniem orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, a zatem, zdaniem Sądu, oczywistym jest, że mógł się spodziewać rozpoznania jego wniosku o zwolnienie ze służby. Świadkami tej czynności byli dwaj funkcjonariusze, którzy złożyli stosowne oświadczenia w formie notatek służbowych. Przebieg wizyty skarżącego został również szczegółowo opisany w notatce służbowej D. K. W ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw do kwestionowania zarówno bytności skarżącego w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...], jak również faktu podjęcia próby doręczenia rozkazu. WSA w Szczecinie wskazał, że pracownica organu, która podjęła próbę doręczenia rozkazu dopełniła czynności, o których mowa w art. 47 § 1 K.p.a. sporządzając stosowną adnotację na jego oryginale. W takich przypadkach, stosownie do art. 47 § 2 K.p.a. uznaje się, że pismo zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Zdaniem Sądu I instancji w tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, bowiem jego bieg rozpoczął się w dniu odmowy przyjęcia rozkazu. Faktem jest, że pracownica nadała rozkaz wraz z innym dokumentem przesyłką pocztową, jednak ta okoliczność nie przesądza o dopuszczalności liczenia terminu od dnia doręczenia przesyłki. WSA w Szczecinie wskazał, że nie są mu znane przyczyny podjęcia decyzji o ponownym doręczeniu rozkazu, nie sposób ich ustalić w oparciu o przedłożone dokumenty. Nie ulega jednak wątpliwości, że znaczenie dla uznania skuteczności doręczenia w realiach tej sprawy ma dzień, w którym organ podjął próbę doręczenia rozkazu, a skarżący odmówił jego przyjęcia. Doręczenie rozkazu pocztą miało zatem, w ocenie Sądu, walor jedynie informacyjny. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że nie podzielił zarzutu skarżącego, iż dokumenty przedłożone przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] wraz z odwołaniem zostały sfałszowane. Brak jest jakichkolwiek podstaw do wywodzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie nieprawdziwych oświadczeń. Skarżący, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających ten fakt. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł M. M. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez przedstawienie w uzasadnieniu stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym, a polegającego na uznaniu, na podstawie adnotacji rzekomo sporządzonej na oryginale rozkazu personalnego z [...] grudnia 2014 r., że doszło do prawidłowego jego doręczenia 29 grudnia 2014 r., mimo że rozkaz ten został doręczony skarżącemu 3 lutego 2015 r. i uznaniu, że doręczenie to miało "walor jedynie informacyjny", mimo że takiego doręczenia nie przewiduje Kodeks postępowania administracyjnego, a nadto rozkaz doręczony skarżącemu 3 lutego 2015 r. pozbawiony był adnotacji rzekomo sporządzonej 29 grudnia 2014 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na rzecz skarżącego. Ponadto, powołując się na art. 106 § 3 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł o: zobowiązanie przez Sąd Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do przedstawienia oryginału dziennika podawczego kancelarii ogólnej KPP w [...] z grudnia 2014 r., a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu na okoliczność tego, czy 29 grudnia 2014 r. notatka służbowa na oryginale rozkazu personalnego nr [...] sporządzona przez D. K. oraz notatki służbowe z 29 grudnia 2014 r. sporządzone przez asp. szt. T. K. oraz st. asp. T. S. zostały zarejestrowane w przedmiotowym dzienniku; zobowiązanie przez Sąd Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do przedstawienia oryginału dokumentu w postaci notatników służbowych asp. szt. T. K. oraz st. asp. T. S. z grudnia 2014 r. oraz elektronicznej książki służby KPP w [...] z 29 grudnia 2014 r., a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów na okoliczność braku dokonania przez funkcjonariuszy stosownych wpisów w notatnikach służbowych 29 grudnia 2014 r. dotyczących próby doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego nr [...] w siedzibie komendy o godz. 13:10 oraz braku odnotowania przez funkcjonariuszy w elektronicznej książce służby przerwy w służbie ok. godz. 13 w dniu 29 grudnia 2014 r.; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci poświadczonego za zgodność z oryginałem rozkazu personalnego nr [...] doręczonego skarżącemu za pośrednictwem operatora publicznego 3 lutego 2015 r. na okoliczność braku na oryginale rozkazu adnotacji sporządzonej rzekomo przez D. K. 29 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że nie sposób uznać, na podstawie zebranego w toku materiału dowodowego, iż w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego nr [...]. Okoliczność ta miała zostać potwierdzona przez D. K. poprzez sporządzenie przez nią adnotacji na oryginale rozkazu 29 grudnia 2014 r. Skarżący kasacyjnie zaznaczył, że rozkaz ten został faktycznie doręczony skarżącemu 3 lutego 2015 r. i oryginał tego rozkazu, będący w jego posiadaniu, pozbawiony jest wskazanej adnotacji. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji nie sposób uznać, że doręczenie rozkazu pocztą miało "walor jedynie informacyjny". Skarżący kasacyjnie podniósł, że Kodeks postępowania administracyjnego nie zna pojęcia doręczania decyzji, którego to skutek polega jedynie na poinformowaniu strony o treści decyzji, doręczonej już poprzednio. Taka konstrukcja, mając na względzie argumentację przedstawioną przez skarżącego, jest całkowicie niewiarygodna. Ponadto, w ocenie skarżącego kasacyjnie, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez niego dokumentów będzie w stanie rozwiać wszelkie wątpliwości odnośnie prawidłowości doręczenia rozkazu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść − w granicach określonych w skardze − do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o wysokim stopniu sformalizowania, a jej sporządzenie zostało objęte ustanowionym w art. 175 § 1 P.p.s.a. przymusem adwokacko-radcowskim. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego − uchybił sąd wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., II OSK 151/12, LEX nr 1219250). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na zasadzie dyspozycyjności, a nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie został sformułowany tylko jeden zarzut kasacyjny, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia podważać można poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), zaś ustalenia stanu faktycznego poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. Należy zwrócić uwagę, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie posiada, co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz zajęcie stanowiska, co do tego, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego istnieje obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo realizując obowiązek kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia, działając w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami ze wskazaniem stanu faktycznego, jaki podlegał ocenie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W niniejszej sprawie konstrukcja uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji jest prawidłowa, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni umożliwia jego kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie poddał ocenie prawidłowość doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego z [...] grudnia 2014 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, powołując stosowne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odnosząc do nich poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Sąd wyjaśnił dlaczego uznał, że powyższy rozkaz personalny został skarżącemu doręczony prawidłowo, a w konsekwencji dlaczego doszło do uchybienia terminowi do wniesienia od niego odwołania. W ramach rozpatrywanego zarzutu kasacyjnego skarżący kasacyjnie dąży w istocie do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i uznanych za prawidłowe przez Sąd I instancji, co jednak nie mogło odnieść zamierzonego skutku z powodów wskazanych powyżej. Dlatego też zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy uznać za chybiony. Wskazać jednak należy, co nie było objęte zarzutami skargi kasacyjnej, na nieprawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Podstawę tego postanowienia stanowił art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminowi wniesienia odwołania są odrębnymi instytucjami proceduralnymi, a zatem wniesienie odwołania po terminie nie oznacza niedopuszczalności odwołania. Inne są bowiem przyczyny stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a inne stwierdzenia uchybienia terminowi wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w istocie badał, czy odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] grudnia 2014 r. zostało wniesione z zachowaniem terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a., na co w sposób jednoznaczny wskazuje treść uzasadnienia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z [...] marca 2015 r. Pozwala to na uznanie, że nieprawidłowość w treści rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu, zważywszy zwłaszcza na wskazanie właściwej podstawy prawnej, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W związku z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o przeprowadzenie dowodu wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 P.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2016 r., II GSK 2162/15, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 P.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2001 r. o sygn. akt III ZP 25/01; LEX nr 49689). Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (odpowiednio postanowieniem), gdyż jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ powinien przeprowadzić, wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach kontroli instancyjnej, mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. W zawartym w skardze kasacyjnej wniosku dowodowym skarżący wnosi w istocie o przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego celem podważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez orzekający w sprawie organ i zaaprobowanych przez Sąd I instancji, a nie wnioskuje, jak stanowi przepis art. 106 § 3 P.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Złożony w ramach postępowania kasacyjnego wniosek dowodowy nie mógł zatem zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.