I OSK 619/11

WyrokNaczelny Sąd Administracyjny2012-04-25

Skład orzekający: Maria Wiśniewska, Jerzy Bujko, Jacek Fronczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeśli ostateczna decyzja odmawiająca zwrotu wywłaszczonej nieruchomości została wydana na podstawie art. 137 ust. 1 tej ustawy?
Ratio decidendi
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, jeśli ostateczna decyzja odmawiająca zwrotu wywłaszczonej nieruchomości została wydana na podstawie art. 137 ust. 1 tej ustawy, gdyż przepisy zakwestionowane przez Trybunał nie miały zastosowania w sprawie. Wiążące jest uzasadnienie prawne decyzji, a nie tylko powołana podstawa prawna.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, której cel wywłaszczenia został zrealizowany na całej jej powierzchni. Strony domagały się wznowienia postępowania administracyjnego, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracji oraz sądy obu instancji uznały, że wyrok TK nie ma zastosowania, ponieważ decyzje odmawiające zwrotu nieruchomości opierały się na art. 137 ust. 1 ustawy, a nie na zakwestionowanym przez TK przepisie.
Rozstrzygnięcie
Oddala skargę kasacyjną.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. i B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1000/10 w sprawie ze skargi E. S. i B. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1000/10 oddalił skargę E. S., B. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Orzeczeniem z dnia [...] marca 1971 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w B., oznaczoną jako działka nr [...], stanowiącą współwłasność M. F. i L. F. z przeznaczeniem na budowę parku centralnego w B. Prezydent Miasta Torunia decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] odmówił zwrotu na rzecz E. S. i B. G. (spadkobierczyń po byłych właścicielach) nieruchomości położonej w B. przy ul. T., stanowiącej obecnie część działki [ ...] o pow. [...]ha, obręb [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] z powodu zrealizowania celu wywłaszczenia na całości wywłaszczonej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Kujawsko- Pomorski decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 209/05 oddalił skargę B. G. na decyzję Wojewody Kujawsko- Pomorski z dnia [...] stycznia 2005 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 56/06 oddalił skargę kasacyjną B. G. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. E. S. i B. G. pismem z dnia 30 kwietnia 2008 r. wystąpiły do Prezydenta Miasta Torunia z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Kujawsko- Pomorski z dnia [...] stycznia 2005 r., wskazując na zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145a K.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05. Prezydent Miasta Torunia postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] przekazał Wojewodzie Kujawsko- Pomorskiemu, jako właściwemu do rozpoznania, podanie E. S. i B. G. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o wznowienie postępowania administracyjnego. Wojewoda Kujawsko- Pomorski postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] listopada 2004 r., orzekającą o odmowie zwrotu wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w B. przy ul. T., stanowiącej obecnie część działki nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...]. Następnie Wojewoda Kujawsko- Pomorski decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145a K.p.a. skutkująca uchyleniem ostatecznej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorski z dnia [...] stycznia 2010 r., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona w podaniu jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 145a K.p.a., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, na mocy którego orzeczono o niezgodności z Konstytucją RP przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, zwanej dalej: ustawą) oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492). Organ podkreślił, że podstawę prawną do wydania decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] listopada 2004 r. stanowiły art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy. Natomiast w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. W przedmiotowej sprawie zarówno Prezydent Miasta Torunia jak i Wojewoda Kujawsko- Pomorski odmówili zwrotu nieruchomości na podstawie art. 137 ust. 1 ustawy z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia na całej wywłaszczonej nieruchomości. Potwierdził to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 209/05, w którym wskazał, że przeprowadzone przez organy administracji dowody wykazują zrealizowanie celu wywłaszczenia na nieruchomości i w związku z tym żądanie zwrotu nieruchomości co do zasady jest nieuprawnione. Skoro zatem przepisy zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, to zdaniem organu odwoławczego, przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 K.p.a. nie wystąpiła i w związku z tym brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. Powyższą decyzję Ministra Infrastruktury E. S. i B. G. zaskarżyły skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi zarzuciły, że organ drugiej instancji nie odniósł się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...]stycznia 2010 r., ograniczając się jedynie do przedstawienia kalendarza czynności wykonanych w postępowaniu administracyjnym wszczętym z inicjatywy skarżących oraz do powtórzenia tej samej argumentacji prawnej, którą zaprezentował organ pierwszej instancji. Zdaniem skarżących organy administracji w przedmiotowym postępowaniu, oceniając podstawę prawną do wznowienia postępowania użyły tego samego argumentu, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt K 6/05 stwierdzające niezgodność z prawem między innymi art. 137 ust. 2 ustawy. Natomiast zdaniem skarżących organy zupełnie pominęły, że Prezydent Miasta Torunia, w decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. wskazał w podstawie prawnej cały art. 137 tej ustawy – nie wyszczególniając ustępu. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). W ocenie Sądu pierwszej instancji organy obu instancji prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] listopada 2004 r. orzekającą o odmowie zwrotu wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w B. przy ul. T., stanowiącej obecnie część działki nr [...]o pow. [...]ha, gdyż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie zaistniały przesłanki z art. 145a § 1 K.p.a. dające podstawę do jego wznowienia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05 stanowiący podstawę podania o wznowienie postępowania orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ustawy oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. W przedmiotowej sprawie natomiast organy odmówiły zwrotu nieruchomości z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia na całej wywłaszczonej nieruchomości. Fakt zrealizowania celu wywłaszczenia na całej nieruchomości potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 7 września 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 209/05 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 56/06 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2005 r. Przesłanki z art. 137 ust. 1 ustawy, będące faktyczną podstawą prawną ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r., nie były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. W tej sytuacji, skoro przepisy zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie to zasadne jest stanowisko organu, że przesłanka wznowienia określona art. 145a § 1 K.p.a. nie wystąpiła i brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły E. S. i B. G.. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazały na naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 137 ustawy przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania ust. 2 przywołanego artykułu oraz naruszenie art. 145a § 1 K.p.a. przez błędne przyjęcie braku podstaw prawnych do wznowienia postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że ograniczenie oceny zasadności podania skarżących o wznowienie postępowania tylko do wskazania, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności art. 137 ust. 2 ustawy wskazanego w podstawach prawnych decyzji administracyjnych w całości, doprowadziło do zaniechania przez Sąd pierwszej instancji analizy prawnej przedmiotu postępowania. Przedmiotem wniosku było postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] listopada 2004 r. W podstawie prawnej obu decyzji wskazany został art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 137 ustawy przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania ust. 2 przywołanego artykułu, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Wprawdzie Prezydent Miasta Torunia w decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. orzekającej o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jak i Wojewoda Kujawsko- Pomorski w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymującej w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Torunia, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazali na art. 137 ustawy, to niemniej jednak w uzasadnieniach prawnych obu tych decyzji został wskazany art. 137 ust. 1 ustawy. Uzasadnienie prawne to inaczej wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Różni się ono od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu prawnym organ wyjaśnia, dlaczego zastosował dany przepis prawa. Z uzasadnienia prawnego decyzji wynika ponadto ocena stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie oraz wykazanie związku między tą oceną a osnową decyzji. Wiążące jest zatem, co podano w uzasadnieniu prawnym decyzji. Wobec czego Sąd pierwszej instancji nie zastosował błędnie art. 137 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż prawidłowo przyjął, że organ w zaskarżonej decyzji właściwie uznał, iż ustalony w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 137 ust. 1 ustawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145a § 1 K.p.a. przez błędne przyjęcie braku podstaw prawnych do wznowienia postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05. Zgodnie z treścią tego artykułu, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Przesłanka ta będzie zatem spełniona, jeżeli po rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną, w oparciu o obowiązujący przepis prawa, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, stanowiący podstawę podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 K.p.a., orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ustawy oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie organy odmówiły decyzjami ostatecznymi zwrotu nieruchomości z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia na całej wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 137 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przesłanki z art. 137 ust. 1 ustawy, będące faktyczną podstawą prawną ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r., nie były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 137 ust. 2 ustawy, a zatem przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 K.p.a. nie wystąpiła i brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wychodząc z powyższych założeń, należy przyjąć, że podstawy kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło