I OSK 728/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 896/09 w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenie wypłaty uposażenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Ś. na rzecz Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 896/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. Ś. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Dowódca [...] Brygady [...] w Ż. - Jednostki Wojskowej nr [...] rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), zawiesił kpt M. Ś. wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności, wobec niewykonania prawomocnej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. Od powyższego rozkazu kpt M. Ś. wniósł odwołanie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem wadliwej decyzji w wyniku dowolnego przyjęcia, iż odwołujący odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych oraz naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego zastosowanie, a także naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3 K.p.a. M. Ś. domagał się uchylenia powyższego rozkazu oraz wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Dowódca [...][...] Dywizji Kawalerii [...] - Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. nie uwzględnił odwołania M. Ś. i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz dzienny nr [...]. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że kpt M. Ś. rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] grudnia 2008 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe Oficer Sekcji ([...]) - Sekcja [...] (S-2) - Sztab - Dowództwo – [...] Brygada [...] (WL), etat JW. - [...], stopień etatowy: kapitan, na okres kadencji od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Szef Sztabu Generalnego po rozpatrzeniu odwołania kpt M. Ś. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty rozpoczęcia okresu kadencji i ustalił okres kadencji od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., a pozostałym zakresie utrzymał go w mocy. Organ odwoławczy podał, iż kpt M. Ś. w dniu [...] marca 2009 r. stawił się w nowym miejscu służby tj. w [...] Brygadzie [...] w Ż., gdzie zgodnie z poleceniem Dowódcy Jednostki Wojskowej do dnia [...] marca 2009 r. miał objąć obowiązki na stanowisku służbowym oficera Sekcji [...]. Polecenie to kpt M. Ś. otrzymał podczas spotkania z Dowódcą Jednostki w dniu [...] marca 2009 r., w obecności szefa sztabu - ppłk Z. Ś., szefa sekcji [...] mjr W. G. oraz szefa sekcji [...] mjr A. W. M. Ś. oświadczył jednak, iż nie będzie podpisywał żadnych dokumentów związanych z objęciem stanowiska służbowego oficera sekcji [...], ponadto w wyznaczonym terminie tj. do dnia [...] marca 2009 r. nie przyjął obowiązków na wyżej wymienionym stanowisku służbowym. W dniu [...] marca 2009 r. Dowódca [...] Brygady [...] poinformował kpt M. Ś., że w związku z odmową pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym wystąpi z wnioskiem o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy wskazał także, że do dnia [...] kwietnia 2009 r. kpt M. Ś. nie sporządził protokołu objęcia stanowiska służbowego, nie podpisał zakresu obowiązków służbowych oraz nie podpisał karty opisu stanowiska służbowego. Organ drugiej instancji przytoczył treść art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przez pełnienie służby należy rozumieć wykonywanie czynności służbowych, co oznacza, że obowiązkiem żołnierza, który został wyznaczony na stanowisko służbowe, jest objęcie tego stanowiska i wykonywanie obowiązków na tym stanowisku, zgodnie z zakresem obowiązków oraz poleceniami i rozkazami przełożonych. Decyzja o wyznaczeniu kpt M. Ś. na stanowisko służbowe oficera sekcji [...][...] Brygady [...] w Ż., stała się ostateczna, a więc weszła do obrotu prawnego i korzysta z domniemania legalności. W tej sytuacji, obowiązkiem kpt M. Ś. było objęcie wyżej wymienionego stanowiska służbowego i wykonywanie czynności służbowych, zgodnie z zakresem obowiązków oficera sekcji [...] oraz zgodnie z poleceniami jego przełożonych. Kpt M. Ś. uchybił powyższym obowiązkom, a jego zachowanie organ uznał za odmowę wykonania obowiązków wynikających z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Następnie wskazując na treść art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ drugiej instancji stwierdził, że zachowanie kpt M. Ś. uzasadniało zawieszenie mu wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych. M. Ś. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego poprzez: 1. błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem wadliwej decyzji w wyniku dowolnego przyjęcia, iż: a) skarżący odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych, b) do dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący nie podpisał zakresu obowiązków służbowych i karty opisu stanowiska służbowego, w sytuacji gdy tzw. KOSS - zakres obowiązków nie został mu przedstawiony, oraz że nie sporządził on protokołu objęcia stanowiska służbowego w sytuacji, gdy żaden przepis prawa ani rozkaz (decyzja) nie nakładał na niego takiego obowiązku; c) dowódca [...] Brygady [...] jest organem właściwym do wydania rozkazu w sprawie zawieszenia uposażenia w sytuacji gdy - przy założeniu, że skarżący nie objął stanowiska służbowego w [...] Brygadzie [...] - organem właściwym do zawieszenia uposażenia jest Dowódca [...] Brygady [...] w Ś.; 2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydanie orzeczenia w oparciu tylko o część materiału dowodowego: a) zbadania wadliwości decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie której skarżący miał objąć stanowisko służbowe, a która z mocy prawa jest nieważna; b) zbadania istnienia przesłanek z art. 107 § 1 Kpa nakazującego wskazanie w decyzji: oznaczenia strony lub stron, podstawy prawnej, pouczenia, oraz czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, w sytuacji gdy decyzja - rozkaz dzienny nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie zawiera takich elementów; c) ustalenia, czy treść decyzji - rozkazu dziennego nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. została zredagowana w sposób prawidłowy w zakresie dotyczącym jej wykonania i zawieszającym wypłatę skarżącemu należnego świadczenia od najbliższego terminu płatności (tj. począwszy od 1 maja 2009 r.) w sytuacji gdy zgodnie z art. 130 § 1 i 2 K.p.a. nie podlegała ona wykonaniu; 3. naruszenie art. 8 i 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w wyniku braku odniesienia w zaskarżonej decyzji do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy poprzez całkowite pominięcie wyjaśnienia: a) kwestii nieważności decyzji - rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.; b) trybu postępowania i wskazania podstawy prawnej prowadzonego postępowania oraz wyjaśnienia, czy Dowódca [...] Brygady [...] jest organem właściwym do wydania decyzji (rozkazu) zawieszającego uposażenie w sytuacji, gdy skarżący w ocenie organów administracyjnych nie objął stanowiska służbowego w tej Brygadzie; c) przyczyn nie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji - rozkazu dziennego nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w sytuacji gdy już w odwołaniu skarżący wnioskował o wstrzymanie jej wykonalności. 4. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozkaz dzienny nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być zastosowany wobec braku spełnienia przesłanek ustawowych wyrażonych art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. 6. naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania, albowiem skarżący nie opuścił miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie pozostaje poza nim, ani też nie odmówił pełnienia służby czy wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, a tym samym żadna z przesłanek, o których mowa w ww. przepisie nie została spełniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej w całości oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu wyroku wskazał na wstępie, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów administracji publicznej w przedmiotowej sprawie był przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. W ocenie Sądu pierwszej instancji ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa kompleksowo zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej, przebieg tej służby, podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych, a także zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych. Ustawodawca wprowadził również legalne definicje określeń istotnych w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, takich jak stanowisko służbowe, kadencja na stanowisku służbowym czy objęcie stanowiska służbowego. Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 76 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z przepisem art. 78 ust. 3 ustawy żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe uposażenie zasadnicze w wysokości wynikającej z ust. 1 przysługuje od dnia objęcia tego stanowiska. Natomiast art. 74 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednocześnie w art. 104 ust. 1 ustawodawca zastrzegł, iż jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach tego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujących stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że prawo do uposażenia uzależnione jest od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego faktu istnienia stosunku służbowego. Na poparcie swego stanowiska Sąd wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1197/08. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie czy w sprawie zaistniały, określone w art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przesłanki uzasadniające zawieszenie kpt. M. Ś. wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności, a jeżeli tak, to czy organem właściwym do wydania w tej sprawie decyzji był dowódca [...] Brygady [...] w Ż. – gen. bryg. A. S. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości, iż decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, która wiąże zarówno organy administracji, jak i stronę do czasu jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego (zasada trwałości decyzji ostatecznych art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego), w trybach szczególnych postępowania. Zatem wbrew oczekiwaniom skarżącego, dopóki zarzucana przez niego "nieważność" decyzji ostatecznej nie zostanie stwierdzona we właściwym trybie ostateczną decyzją administracyjną, jest on mocą tej decyzji związany i winien ją wykonać. Z uwagi na szczególny charakter zawodowej służby wojskowej, ustawodawca sprawy wyznaczania, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji wyłączył także spod kognicji sądów administracyjnych (art. 8 ust 2 pkt 1 ustawy). Sąd pierwszej instancji wskazał, że z urzędu znana jest okoliczność, iż powyższa regulacja skutkowała odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi M. Ś. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe (postanowienie z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 590/09). Postanowienie to uzyskało przymiot prawomocności. Sąd stwierdził, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż rozkazem dziennym nr [...] (pkt 4/1) z dnia [...] marca 2009 r., zmienionym rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. (pkt 4/13) Dowódca [...] Brygady [...] stwierdził przybycie kpt M. Ś. z dowództwa [...] Brygady [...] w Ś. na okres kadencji na wskazanym stanowisku służbowym od [...] marca 2009 r. do [...] grudnia 2011 r. i zaliczył go do stanu ewidencyjnego oraz przyjął na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie z dniem [...] marca 2009 r. Jednocześnie na mocy powyższego rozkazu personalnego skarżący winien do dnia [...] marca 2009 r. objąć obowiązki służbowe oraz zdać oficerowi sekcji [...] sztabu brygady protokół objęcia stanowiska. W ocenie Sądu powyższe okoliczności, a w szczególności zwolnienie skarżącego przez właściwy organ z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego oraz wyznaczenie go do pełnienia zawodowej służby wojskowej w [...] Brygadzie [...] i zaliczenie do stanu ewidencyjnego w tej Brygadzie uzasadnia stwierdzenie, że organem upoważnionym do ustalenia czy podjął on obowiązki wynikające z rozkazów personalnych i przystąpił faktycznie do pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku stał się Dowódca [...] Brygady [...]. Organ ten jest jednocześnie organem właściwym w sprawach dotyczących uposażenia kpt M. Ś. (w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy). Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydanie orzeczenia w oparciu tylko o część materiału dowodowego są nieuzasadnione i stanowią jedynie polemikę z wywodami zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie powołał żadnego dowodu, którego organ nie poddałby ocenie, a który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zarówno w dacie orzekania organu pierwszej instancji, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący uchylał się faktycznie od wykonania kwestionowanego przez siebie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] grudnia 2008 r., zmienionego decyzją Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2009 r., który uważał za nieważny. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem sprawy fakt, iż skarżący poprzez wypowiedzi kierowane do przełożonych oraz zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do rozpoczęcia pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku odmówił w istocie pełnienia służby na danym stanowisku w [...] Brygadzie [...] (notatka służbowa z [...] marca 2009 r. podpisana przez skarżącego, szefa sztabu brygady, szefa sekcji [...], szefa sekcji [...] oraz dowódcę jednostki wojskowej oraz treść spójnych, logicznych zeznań świadków z dnia [...] lipca 2009 r. tj. mjr A. W., mjr W. G. oraz ppłk Z. Ś.). Sąd podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 19 ustawy pełnienie zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego może przybierać zasadniczo trojaką formę: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji. Ustawodawca nie przewiduje swobodnego wyboru przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego i jednostki wojskowej, w której chce on pełnić zawodową służbę wojskową, a wyznaczenie konkretnego żołnierza na stanowisko służbowe związane jest między innymi z potrzebami Sił Zbrojnych. W świetle wykładni celowościowej cytowanych wcześniej przepisów nie może również budzić wątpliwości, iż żołnierz zawodowy, który został wyznaczony decyzją uprawnionego organu na konkretne stanowisko służbowe i wobec którego dowódca jednostki wojskowej w rozkazie określił dzień w którym obowiązany był on objąć stanowisko służbowe, a który w sposób dobrowolny i zamierzony nie przystąpił do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku, nie pełni zawodowej służby wojskowej, w rozumieniu art. 19. Sama obecność na terenie jednostki wojskowej nie może w tej sytuacji oznaczać pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przepisy przedmiotowej ustawy uzależniają prawo żołnierza zawodowego do uposażenia od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego pozostawania w służbie. W sytuacji zatem, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, żołnierz zawodowy odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego w [...] Brygadzie [...] i wykonywania poleceń służbowych, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi temu zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Decyzja w tym zakresie nie zależy od uznania dowódcy jednostki, lecz jest decyzją tzw. związaną, na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się". W ocenie Sądu z uwagi na interes społeczny nie można zaakceptować sytuacji, gdy w przypadkach określonych w art. 93 ust. 1, pomimo rzeczywistego zaniechania pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi nadal byłoby wypłacane uposażenie i inne należności pieniężne. Sąd przychylił się do stanowiska organu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można również pominąć negatywnego wpływu takiej nagannej postawy żołnierza zawodowego na innych żołnierzy w danej sekcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał także oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego pod kątem zgodności z normami postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu treść decyzji (rozkazu personalnego) organu pierwszej instancji nie odpowiadała wymogom przepisu art. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie zawierała wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także pouczenia co do możliwości i sposobu jego zaskarżenia. Organ odwoławczy na mocy art.136 K.p.a. był jednak uprawniony do samodzielnej oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co też uczynił, a swe ustalenia uwzględnił przy rozstrzyganiu merytorycznym sprawy w jej całokształcie. Sąd wskazał także, że organ nie odniósł się do żądania wstrzymania wykonania rozkazu dziennego, co jednak nie stanowi podstawy uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów proceduralnych, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podkreślanej przez stronę skarżącą kwestii nieważności decyzji – rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych oraz decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Sąd stwierdził, że w dacie orzekania nieważność nie została stwierdzona przez właściwy organ w trybie administracyjnym i nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zatem organ nie był obligowany do jej rozważania w uzasadnieniu decyzji o zawieszeniu wypłaty uposażenia. Sąd podniósł także, że kwestia ewentualnego wykonywania rozkazu o zawieszeniu wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych, w tym sposobu ustalenia konkretnego terminu, od którego zawieszona winna być na jego podstawie wypłata uposażenia (rozkaz personalny nie został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności ) pozostaje poza zakresem oceny Sądu w tym postępowaniu, gdyż jej rozstrzygnięcie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy. Podobnie ewentualne spory pomiędzy skarżącym, a organem co do należnego uposażenia i sposobu ustalenia określenia ustawowego "od najbliższego terminu płatności", czy też ewentualnych roszczeń z tym związanych, winny podlegać rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę kasacyjną wniósł M. Ś. Zaskarżając to orzeczenie w całości i powołując się na treść art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną oparł skargę o wskazane poniżej zarzuty: I. Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 ust. 1 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie; 2) art. 151 P.p.s.a poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie miał on zastosowania albowiem zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę oparł się na decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. z dnia [...] września 2009 r. i tym samym dopuścił się: a) błędu w ustaleniach faktycznych poprzez dowolne przyjęcie, że: – skarżący odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonania poleceń służbowych, podczas gdy skarżący nie tylko wykonał powyższe obowiązki ale również podjął szereg czynności zmierzających do objęcia wyznaczonego stanowiska służbowego, – do dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący nie podpisał zakresu obowiązków służbowych i karty opisu stanowiska służbowego, w sytuacji gdy taki zakres obowiązków nie został mu przedstawiony, a także nie sporządził protokołu objęcia stanowiska służbowego, w sytuacji gdy żaden przepis ani rozkaz nie nakładał na niego takiego obowiązku; – dowódca [...] Brygady [...] jest organem właściwym do wydania rozkazu w sprawie zawieszenia uposażenia w sytuacji gdy przy założeniu, że skarżący nie objął stanowiska służbowego w [...] Brygadzie [...] – organem właściwym do zawieszenia uposażenia jest dowódca [...] Brygady [...] w Ś.; b) naruszenia art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w wyniku braku odniesienia w zaskarżonej decyzji do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy poprzez całkowite pominięcie wyjaśnienia trybu postępowania i wskazania podstawy prawnej prowadzonego postępowania i wyjaśnienia, czy Dowódca [...] Brygady [...] jest organem właściwym do wydania decyzji ( rozkazu) zawieszającego uposażenie, w sytuacji gdy założenie organów administracyjnych i Sądu pierwszej instancji ( że skarżący nie objął stanowiska służbowego w tej Brygadzie) prowadzi do wniosku, że organem właściwym do zawieszenia uposażenia jest dowódca [...] Brygady [...] w Ś. II. Naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię w wyniku przyjęcia, iż żołnierz który w sposób dobrowolny i zamierzony nie przystąpił do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku nie pełni służby wojskowej w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi jedynie do wniosku, że pełnienie służby zawodowej przez żołnierza zawodowego odbywa się na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej w rezerwie kadrowej lub dyspozycji; 2) art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania, albowiem skarżący nie opuścił miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie pozostawał poza nim, ani też nie odmówił pełnienia służby czy wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, a tym samym żadna z przesłanek o których mowa w ww. przepisie nie została spełniona. Wskazując na powyższe podstawy pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że Sąd pierwszej instancji dowolnie i jednocześnie błędnie ustalił stan faktyczny przyjmując, że skarżący odmówił objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych, tymczasem z zeznań świadków wynika jedynie, że skarżący odmówił podpisania dokumentów. Dalej wskazano, że skarżący podjął działania zmierzające do objęcia wyznaczonego stanowiska służbowego, gdyż wykonał większość obowiązków wymienionych w "karcie obiegowej objęcia stanowiska służbowego", ponadto skarżącemu nie przedstawiono zakresu obowiązków, a tym samym nie mógł się on z nim zapoznać i przyjąć go, bądź też odmówić jego przyjęcia. W skardze kasacyjnej wskazano także, że Sąd pierwszej instancji nie ustalił, czy skarżący miał obowiązek sporządzenia protokołu objęcia stanowiska służbowego, a zdaniem skarżącego żaden przepis prawa, ani rozkaz nie nakładał na niego takiego obowiązku. W ocenie pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, że odmowa podpisania przez skarżącego dokumentów i przyjęcia obowiązków służbowych wynikała tylko i wyłącznie z jego przekonania o tym, że decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie której skarżący miał objąć stanowisko służbowe, została wydana z naruszeniem prawa, gdyż skarżący nie był żołnierzem Sekcji [...] Brygady [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim powinien dokonać ustalenia, czy Dowódca [...] Brygady [...] jest organem właściwym do wydania rozkazu w sprawie zawieszenia uposażenia. Ponadto przyjmując za Sądem pierwszej instancji, że skarżący nie objął stanowiska służbowego w [...] Brygadzie [...], należy stwierdzić, że organem właściwym do zawieszenia uposażenia jest dowódca [...] Brygady [...] w Ś. W ocenie autora skargi kasacyjnej, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, akta personalne skarżącego wskazują, że do czasu zakończenia służby wojskowej tj. do dnia [...] października 2009 r. skarżący pełnił ją w [...] Brygadzie [...] (JW nr [...]). Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd nie rozważył podnoszonych przez skarżącego wątpliwości, co prowadzi do wniosku, że Sąd ten dopuścił się naruszenia art. 8 i 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Na poparcie swego stanowiska skarżący wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, zgodnie z którym organ, który w ogóle nie ustosunkuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 K.p.a. Dalej skarżący kasacyjnie podnosił, że wskutek naruszenia przepisów postępowania Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności wskazano, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, który to przepis odnosi się tylko i wyłącznie do określenia trzech sposobów pełnienia służby zawodowej przez żołnierza zawodowego, tj. na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie ma podstaw do dokonania takiej wykładni tego przepisu, jaką przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, który uznał, że żołnierz który w sposób dobrowolny i zamierzony nie przystąpił do wykonywania obowiązków służbowych nie pełni służby wojskowej w rozumieniu tego przepisu. W konsekwencji bowiem powyższa teza doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarżący nie miał prawa nie objąć stanowiska służbowego i tym samym został przypisany do [...] Brygady [...]. Pełnomocnik skarżącego wskazywał, że jego zdaniem istnieje luka w przepisach ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych bowiem, przy założeniu, że skarżący nie objął stanowiska w [...] Brygadzie, powstaje pytanie, czy można mu postawić zarzut nie wykonania obowiązku nałożonego przez dowódcę tej brygady, tym bardziej, że ostatecznie skarżący został zwolniony ze służby w [...] Brygadzie [...] w Ś., a nie w [...] Brygadzie [...] w Ż. Wreszcie autor skargi kasacyjnej podniósł, że powyższe zarzuty uzasadniają stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji naruszył również art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie opuścił miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie pozostawał poza nim, ani też nie odmówił pełnienia służby, czy wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, a tym samym żadna z przesłanek tego przepisu nie została spełniona. Pełnomocnik Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ż. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec braku w niniejszej sprawie przyczyn nieważności, określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., sprawę należało rozpoznać w granicach wyznaczonych przez przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji dokonując oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji miał podstawy przyjąć, opierając się na znajdujących się w aktach administracyjnych środkach dowodowych, że skarżący w istocie odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego w [...] Brygadzie [...] w Ż. i wykonywania poleceń służbowych. Trafnie zwrócił Sąd uwagę na treść notatek służbowych z rozmów przeprowadzonych w dniach [...] marca i [...] marca 2009 r. ze skarżącym przez gen. bryg. A. S. (dowódcę [...] Brygady [...]), w obecności ppłk Z. Ś. (szefa Sztabu Brygady), mjr W. G. oraz mjr A. W. (szefów sekcji S-1 i S-2). Z pierwszej notatki wynika, że rozmowa przeprowadzona w dniu [...] marca 2010 r. dotyczyła objęcia przez kpt M. Ś. stanowiska służbowego. Skarżący po uzyskaniu informacji o rozkazie objęcia nowego stanowiska służbowego stwierdził, że nie widzi się w szeregach [...] Brygady [...] i nie będzie podpisywał żadnych dokumentów związanych ze zmianą stanowiska służbowego. Natomiast z drugiej notatki służbowej sporządzonej z przeprowadzonej w dniu [...] marca 2009 r. rozmowy uprzedzającej skarżącego o zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynika, że kpt M. Ś. został poinformowany o okolicznościach, które przesądziły o przyjęciu, że odmówił on pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Odmowa sporządzenia protokołu objęcia stanowiska służbowego, podpisania zakresu obowiązków służbowych i podpisania Karty Opisu Stanowiska Służbowego uprawniała do przyjęcia, że oficer w rzeczy samej odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej. Podkreślenia wymaga, że pomimo tego, iż skarżący zapoznał się z treścią notatki, o czym świadczy jego podpis umieszczony na notatce, w żaden sposób nie ustosunkował się do skierowanych pod jego adresem zarzutów, nie zgłosił żadnych wniosków, tym samym w pełni zaakceptował treść notatki. Przyznał to zresztą skarżący w adresowanym do dowódcy Jednostki Wojskowej w Ż. w oświadczeniu z dnia [...] marca 2009 r., w którym zakwestionował ważność decyzji Szefa Sztabu Generalnego nr [...] oraz wszystkie działania podjęte w wykonaniu powyższej decyzji, jednocześnie stwierdził, że nie może on podpisywać dalszych dokumentów związanych ze zmianą stanowiska służbowego. Wreszcie wskazać należy na znajdujący się w aktach administracyjnych meldunek z dnia [...] kwietnia 2009 r. sporządzony przez mjr A. W., z którego wynika, że kpt M. Ś. nie tylko odmówił podpisania protokołu objęcia stanowiska oraz zakresu obowiązków, ale ponadto przez cały okres przebywania w sekcji nie wykonał żadnego z postawionych mu zadań twierdząc, że nie jest żołnierzem sekcji, ponieważ nie przyjął obowiązków służbowych. Treść znajdujących się w tychże aktach protokołów z dnia [...] lipca 2009 r. z przesłuchania osób, które uczestniczyły w rozmowach przeprowadzonych ze skarżącym w dniach [...] marca i [...] marca 2009 r. tj. z przesłuchania ppłk Z. Ś., mjr W. G. oraz mjr A. W. jednoznacznie wskazuje, że kpt M. Ś. odmówił objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych w jednostce wojskowej do której został skierowany i w której miał wykonywać obowiązki służbowe. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, który zaakcentował, że skarżący podjął szereg czynności zmierzających do objęcia wyznaczonego stanowiska służbowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił, że skarżący w istocie nie wykonał żadnego z poleceń swojego bezpośredniego przełożonego. To, że kpt M. Ś. został poddany badaniom lekarskim związanym z objęciem nowego stanowiska i udzielono mu instruktażu stanowiskowego oraz że został mu przedstawiony zakres obowiązków wiążących się z nowym stanowiskiem nie może przesądzać, że obowiązki te podjął, zwłaszcza wobec oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. oraz treści notatki służbowej z dnia [...] marca 2009 r., której co do jej treści skutecznie nie podważył. Bezzasadny jest kolejny zarzut skargi kasacyjnej, w którym skarżący podniósł, że nie przedstawiono mu zakresu obowiązków oraz że żaden przepis prawa ani rozkaz nie nakładał na niego obowiązku sporządzenia protokołu objęcia stanowiska służbowego. Co prawda organ administracji nie wskazał podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek podpisania takiego protokołu, na co nie zwrócił dostatecznej uwagi Sąd pierwszej instancji, jednak powyższa okoliczność pozostaje bez znaczenia w sytuacji, gdy skarżący odmówił podpisywania jakichkolwiek dokumentów związanych z objęciem stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której miał kontynuować zawodową służbę wojskową. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut wskazujący na brak właściwości organu – dowódcy [...] Brygady [...] do wydania decyzji w sprawie zawieszenia uposażenia skarżącego. Kpt M. Ś. decyzją ostateczną Szefa Sztabu Generalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w [...] Brygadzie [...] w Ż. Obowiązkiem skarżącego było więc zgłoszenie się w tej konkretnej jednostce wojskowej i podjęcie w niej służby na wyznaczonym stanowisku służbowym. W tym kontekście zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że ostateczna decyzja szefa Sztabu Generalnego korzysta z domniemania mocy obowiązującej (art. 16 § 1 K.p.a.), co oznacza, że dopóki nie zostanie wzruszona w trybie i na zasadach określonych w przepisach procedury administracyjnej, dopóty posiada moc obowiązującą. Okoliczność, że skarżący zgłosił się do Jednostki Wojskowej w Ż., jednak faktycznie nie podjął w niej służby podważając zasadność i legalność decyzji o wyznaczeniu nowego stanowiska służbowego nie przesądza o braku podstaw do wydania przez bezpośredniego przełożonego decyzji o zawieszeniu uposażenia. Podzielenie argumentacji wnoszącego skargę kasacyjną oznaczałoby, że to żołnierz zawodowy decyduje, na jakim stanowisku i w której jednostce ma pełnić służbę. Podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, że ostatecznie skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w [...] Brygadzie [...], nie zaś w [...] Brygadzie [...] nie ma znaczenia dla oceny właściwości organu orzekającego o zawieszeniu uposażenia, gdyż zagadnienie to nie stanowiło przedmiotu kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie. Rozważania powyższe czynią więc bezzasadnymi zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 151 P.p.s.a poprzez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 ust. 1 P.p.s.a. w powiązaniu z przytoczonymi w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej, skoro Sąd ten w sposób właściwy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy tak pod względem jego kompletności, jak i jego oceny, a wyprowadzonym wnioskom na podstawie przeprowadzonej analizy nie można odmówić słuszności. W oparciu o ostatnio wymieniony przepis brak było więc podstaw do uchylenia kontrolowanego aktu. Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną oparte o drugą z podstaw kasacyjnych, tj. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, który miał zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji wskutek jego błędnej wykładni, pełnienie zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego może nastąpić tylko i wyłącznie w jednej z trzech form, jako pełnienie służby na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Wskazany przepis zawiera zamknięty katalog form pełnienia służby przez żołnierza zawodowego, a zatem żaden inny przejaw jego aktywności zawodowej nie może być uznany za pełnienie przez żołnierza służby wojskowej. Słusznie przyjął więc Sąd pierwszej instancji, że samo pozostawanie przez kpt M. Ś. w stosunku służbowym nie może być utożsamiane z pełnieniem przez niego służby. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych. Jak wskazano powyżej nie budzi wątpliwości, że zachowanie skarżącego należy zakwalifikować jako odmowę pełnienia służby w jednostce wojskowej, do której został skierowany na podstawie ostatecznej decyzji i tym samym, zgodnie z treścią wskazanego przepisu, wypłata jego uposażenia podlegała zawieszeniu. Prawo do uposażenia żołnierza zawodowego jest uzależnione od faktycznego pełnienia służby, a nie od pozostawania w stosunku służbowym. Na odmienność tych dwóch pojęć – pełnienia służby i pozostawania w stosunku służbowym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił już uwagę w szeregu orzeczeniach (por. w szczególności wyrok z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05 – Lex nr 266495). Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe związane jest z potrzebami Sił Zbrojnych, a żołnierz zawodowy, który został wyznaczony na konkretne stanowisko służbowe ma obowiązek stanowisko to objąć. Nie może być bowiem tak, aby żołnierz zawodowy mógł samodzielnie decydować o tym, w której jednostce wojskowej ma służyć. W tym stanie rzeczy, uwzględniając przytoczoną argumentację, istniały podstawy do zakwalifikowania zachowania skarżącego jako odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych i tym samym zawieszenia wypłaty uposażenia od najbliższego terminu płatności. Z przytoczonych względów skarga kasacyjna jako niezawierająca usprawiedliwionej podstawy podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a. zasądził od wnoszącego skargę kasacyjną na rzecz organu administracji zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, które sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).