I OSK 775/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1347/15 w sprawie ze skargi W. I. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeklasyfikowania użytków rolnych na las oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1347/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Rzeszowie w sprawie ze skargi W. I. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (PWINGiK) w Rzeszowie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeklasyfikowania użytków rolnych na las, w pkt I. uchylił zaskarżona decyzję, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) Starosta Brzozowski zmienił dotychczasowe ustalenia klasyfikacyjne w działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie [...] gm. Brzozów zgodnie z mapą uzupełniającą z wykazem zmian gruntowych (KERG [...]). Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez W. I. PWINGiK w Rzeszowie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcia te były przedmiotem kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 620/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Brzozowskiego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Starosta Brzozowski decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. ([...]) orzekł o wprowadzeniu zmiany w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w stosunku do działki nr [...] i umorzył postępowanie w zakresie działek nr [...], [...], [...] i [...]. Również i od tej decyzji odwołanie złożył W. I. a PWINGiK w Rzeszowie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje były przedmiotem kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 903/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Brzozowskiego. Sąd zalecił by w ponownie prowadzonym postępowaniu ustalić i określić "obszar gruntu objętego postępowaniem w sprawie oceny udatności upraw leśnych, o których mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45 poz. 435 ze zm. – zwanej dalej "ustawą o lasach") posiłkując się w tym zakresie m.in. planem zalesienia, uproszczonym planem urządzania lasu lub innymi dowodami, które zostały sporządzone dla określenia powierzchni gruntu wyłączonego z produkcji rolnej, a przeznaczonego do zalesienia." Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Starosta Brzozowski decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. ([...]) orzekł o przeklasyfikowaniu części użytków rolnych na las w działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w G., gmina Brzozów. Na skutek złożonego odwołania sprawę rozpatrywał PWINGiK w Rzeszowie, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta Brzozowski decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] orzekł o przeklasyfikowaniu z użytku rolnego na las części działek w sposób szczegółowo opisany w treści decyzji. Od tej decyzji odwołanie złożył W. I. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił naruszenie art. 1, art. 6-10, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska odwołującego, nie odniesienie się do podnoszonych przez niego zarzutów oraz niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów. Odwołujący zarzucił także niezastosowanie się do zaleceń zawartych w wydanych w przedmiotowej sprawie wyrokach Sądu. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] PWINGiK w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy W. I. uzyskał zgodę na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia w ramach 5 Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2004 - 2006 "Zalesienia gruntów rolnych". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Starosta Brzozowski wyraził zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego będącego częścią gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni [...]ha. Natomiast decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Starosta wyraził zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego będącego częścią gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni [...]ha. Powyższe decyzje zostały wydane m.in. na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764). Zgodnie z wyrażonymi zgodami o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w decyzjach z dnia [...] lutego 2002 r. i z dnia [...] lutego 2003 r. sporządzone zostały plany zalesień oddzielnie dla działek nr [...], [...], [...] i [...] oraz oddzielnie dla działek nr [...], [...] i [...]. Organ wyjaśnił także, że Starosta Brzozowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...]ha; a decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...]ha. PWINGiK podał, że zgodnie z przepisami ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w kolejnych latach przeprowadzono z udziałem wnioskodawcy kontrole w celu dokonania oceny udatności upraw leśnych (protokoły z dnia 29 lipca 2005 r., 6 sierpnia 2008 r., 18 sierpnia 2004 r. i 28 czerwca 2007 r.). Organ odwoławczy zaznaczył, że wykonując zalecenia WSA w Rzeszowie zawarte w wyroku z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 620/08, dot. przeprowadzenia postępowania w zakresie zmian klasyfikacji gruntów z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 z 1956r. ze zm.), Starosta Brzozowski pismem z dnia 11 stycznia 2011 r. zawiadomił W. I. o wyłożeniu do wglądu dokumentacji geodezyjnej z aktualizacji klas i użytków działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Dokumentacja ta została wyłożona do wglądu w budynku Urzędu Miejskiego w Brzozowie w dniach od 24 stycznia 2011 r. do 1 lutego 2011 r. Natomiast uwzględniając zalecenia zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt SA/Rz 903/11 Starosta Brzozowski decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. orzekł o przeklasyfikowaniu z użytku rolnego na las części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w G. gmina Brzozów. Organ wskazał, że ww. dokumentacja rozliczyła użytki gruntowe w konturach klasyfikacyjnych, dlatego zlecono opracowanie nowej dokumentacji, która to na podstawie danych z operatu KERG [...] określa jakie powierzchnie poszczególnych użytków gruntowych zostały przeklasyfikowane na lasy. Przeprowadzono również szczegółową analizę zalesień pod kątem ich zgodności z udzielonymi zgodami na zalesienie porównując powierzchnię i kontury terenów przeznaczonych do zalesienia, a dokonanych zalesień. Podkreślono, że zgodnie z wydanymi decyzjami do zalesienia przeznaczono ogólną pow. [...]ha, a zalesiono łącznie [...]ha, czyli około 5% powierzchni więcej niż przeznaczonej do zalesienia. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Rzeszowie złożył W. I., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Brzozowskiego i nakazanie organowi I instancji umorzenie postępowania w sprawie przeklasyfikowania użytków rolnych na las i "wyjaśnienia jej w ramach sprawy dotyczącej opracowania aktualnego operatu geodezyjno-kartograficznego". Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 136 k.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do podniesionych przez niego zarzutów, brak wyjaśnienia przyczyn dla których organ II instancji przeprowadził dodatkowe, uzupełniające postępowanie, brak wyjaśnienia ustaleń poczynionych przez organ. W. I. podał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyłącznie zreferowanie przebiegu postępowania administracyjnego, nie odnosi się w żadnym zakresie do zarzutów przez niego podniesionych, w tym wyjaśnienia w jakich okolicznościach i w jakim celu powstał operat techniczny z dnia 25 października 2012 r. KERG [...]. W. I. podtrzymał także zarzut odwołania dotyczący niezastosowania się przez organy do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Rzeszowie stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera w ogóle własnych ustaleń ani też własnych rozważań, poprzestaje na ustaleniach i rozważaniach organu I instancji. Jednocześnie nie zawiera szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a ponowienie ich w znacznej mierze w skardze nie daje sądowi możliwości ich oceny, w szczególności ewentualnego wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie. Sąd wojewódzki podkreślił, że skwitowanie oceny zarzutów odwołania stwierdzeniem, iż "od momentu wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego na las do czasu sporządzenia operatu pomiarowego z aktualizacji klas i użytków (podpisany protokół z dnia 5 listopada 2007 r.) i wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Pan W. I. nie zgłaszał zastrzeżeń" nie jest wystarczające, a przeciwnie – poczytane być musi jako zaniedbanie obowiązków proceduralnych. W ocenie tegoż sądu odniesienie się w istocie do zarzutów odwołania dopiero w odpowiedzi na skargę – kwestionowanego obszaru zalesienia jakoby nie odpowiadającego rzeczywistości, w tym pow. [...]ha działki nr [...] nie została zalesiona – nie jest, co oczywiste, prawidłowe i w żaden sposób nie czyni wadliwego uzasadnienia prawidłowym. Zdaniem sądu pierwszej instancji uchybienia organu naruszają tym samym przepisy art. 15 oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargą kasacyjną W. I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył ww. wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji, gdy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez WSA w Rzeszowie, że zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2487/13, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania uprawniały WSA w Rzeszowie do uznania za prawidłowy operat pomiarowy sporządzony przez Podkarpackie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Rzeszowie i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr KERG [...], z całkowitym pominięciem zarzutów skarżącego do tego rodzaju o.peratów podniesionych przez skarżącego w skardze na decyzję PWINGiK w Rzeszowie dnia [...] marca 2013 r., jak również do uznania za prawidłowe planów zalesień sporządzonych działek nr ewid. [...], [...], [...] i [...], a w konsekwencji także do uznania przez WSA w Rzeszowie za prawidłową wskazaną w zaskarżonej decyzji PWINGiK powierzchnię zalesienia, gdy także i w tym zakresie skarżący podnosił w skardze szczegółowe zarzuty, do których organ II instancji nie ustosunkował się w żaden sposób w zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy w myśl oceny prawnej i zgodnie ze wskazaniami zawartymi ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Rzeszowie powinien był wyjaśnić motywy swojego rozstrzygnięcia, co należy w przedmiotowej sprawie rozumieć przede wszystkim jako odniesienie się do zarzutów skarżącego, a gdy faktycznie WSA w Rzeszowie, chociaż uchylił zaskarżoną przez W. I. decyzję, to jednocześnie zawarł w pisemnym uzasadnieniu wyroku ponownie niewłaściwie uzasadnione wywody, które jednocześnie oznaczają, że zarzuty skarżącego zostały przez WSA w Rzeszowie uznane za nieuprawnione, chociaż ponownie, wbrew przepisowi art. 153 p.p.s.a., poglądy sądu pierwszej instancji nie zostały prawidłowo umotywowane, tzn. bez wskazania z jakich przyczyn zarzuty skarżącego okazały się bezzasadne; art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na: - zawarciu w uzasadnieniu wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję PWINGiK w Rzeszowie z dnia [...] marca 2013 r. sprzecznych wzajemnie wskazań co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej z jednocześnie wyrażoną na str. 9 uzasadnienia tego samego, zaskarżonego wyroku ocena prawną, co powoduje w konsekwencji, że z jednej strony WSA w Rzeszowie wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji PWINGiK w Rzeszowie, jako nieodnoszące się do zarzutów skarżącego jest na tyle wadliwe, że uniemożliwia sądową kontrolę zaskarżonej decyzji (str. 10 i 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co było główną przyczyną uchylenia przez WSA Rzeszowie zaskarżonej decyzji, gdy jednocześnie na str. 9 uzasadnienia tego samego wyroku WSA w Rzeszowie zawarł ocenę prawną będącą jednoznaczną z niekorzystnym orzeczeniem z punktu widzenia skarżącego - tzn. WSA w Rzeszowie (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) uznał za prawidłowy operat pomiarowy sporządzony przez Podkarpackie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Rzeszowie i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr KERG [...], jak również uznał za prawidłowe kwestionowane plany zalesień sporządzone dla działek nr ewid. [...], [...], [...] i [...], a także kwestionowany przez skarżącego zakres powierzchni zalesienia - co jest nie do pogodzenia z brzmieniem art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., który wyklucza sytuację, w której z jednej strony sąd administracyjny przyznaje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe w tak dalekim stopniu, że nie poddaje się sądowej kontroli, zaś z drugiej jednocześnie ten sam sąd administracyjny, w tym samym wyroku, w oparciu o zdyskwalifikowane uzasadnienie decyzji, formułuje niekorzystną dla skarżącego ocenę prawną; - braku jakiegokolwiek wyjaśnienia w ramach wskazanych w uzasadnieniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia z jakich przyczyn podniesione przez skarżącego zarzuty okazały się nieuzasadnione, przy jednoczesnym uznaniu przez WSA w Rzeszowie (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) za prawidłowy operat pomiarowy sporządzony przez Podkarpackie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Rzeszowie i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr KERG [...], jak również do uznania za prawidłowe planów zalesień sporządzonych działek nr ewid. [...], [...],[...] i [...], a w konsekwencji także do uznania za prawidłową wskazaną w zaskarżonej decyzji PWINGiK powierzchnię zalesienia, co oznacza dla skarżącego de facto niekorzystne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy; W związku z przedstawionymi wyżej zarzutami, w oparciu o przepis art. 185 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wnosi o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Dodatkowo, na podstawie przepisu art. 199 i nast. p.p.s.a. wnosi o: 2. zasądzenie na rzecz skarżącego od PWINGiK w Rzeszowie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w szczególności zwrotu kosztów wpisu od niniejszej skargi kasacyjnej, wynagrodzenia adwokackiego z tytułu reprezentowania przed NSA skarżącego, według norm przepisanych prawem, o ile skarżący nie przedłoży przed zamknięciem rozprawy odrębnego spisu kosztów. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnosi, że chociaż formalnie wyrok sądu wojewódzkiego uwzględnia jego skargę, to jednak faktycznie jego uzasadnienie prowadzi do wniosków przeciwnych, gdyż WSA w Rzeszowie za prawidłowe uznał dokumenty i okoliczności, co do których skarżący podnosił istotne w sprawie zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej jako podstawę jej wniesienia wskazano na naruszenie przepisów postępowania, a sformułowane zarzuty dotyczyły naruszenia dwóch przepisów tj art.153 i art.141 §4 p.p.s.a. Zarzut dotyczący naruszenia art.153 p.p.s.a polega na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015r. syg,akt I OSK 2487/13 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania uprawniały Sąd I instancji do uznania za prawidłowy operat pomiarowy sporządzony przez Podkarpackie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Rzeszowie i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr KERG [...], jak również do uznania za prawidłowe planów zalesień sporządzonych dla wskazanych działek. Odnosząc się do tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny i to z dwóch powodów: Pierwszy i zasadniczy powód, to błędne przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie art.153 p.p.s.a.. Artykuł 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, ma zastosowanie do orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. W przypadku zaś gdy został wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, to zastosowanie ma art.190 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Drugi powód wskazujący, że zarzut ten jest niezasadny, przy przyjęciu, że skarżący wskazuje na naruszenie art.190 p.p.s.a. jest następujący. Mianowicie wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję nie stwierdził, nie ocenił, że powołany operat i plany zalesień są prawidłowe. Natomiast z strony 9 uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd przedstawiając decyzję organu I instancji tj decyzję Starosty Brzozowskiego z dnia [...] listopada 2012r. orzekającą o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na leśny podał, że organ orzekając wspierał się powołanym operatem, jak również organ odniósł się do planów zalesień i łącznej powierzchni jaka została zalesiona. Jednym słowem Sąd nie sformułował własnej oceny operatu i planów zalesień, a tylko przedstawił w tej kwestii stanowisko organu I instancji. Nadto uchylając decyzję organu II instancji, sąd wskazał, że organ II instancyjny nie dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez organ I instancji. Sąd podkreślił, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wynikająca z art.15 k.p.a. sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, co oznacza , że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Powyższe uwagi wskazują, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.153 p.p.s.a. należało znać za nie zasadny. Jeśli zaś chodzi o zarzut o zarzut dotyczący naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a , to należy podkreślić, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sam fakt sformułowania uzasadnienia w sposób, który przy mniej wnikliwej jego lekturze, może prowadzić do takiego wniosku jak wyprowadził skarżący, tzn. przedstawiane przez sąd stanowisko organu I instancji zostało odczytane jako stanowisko sądu, nie uzasadnia przyjęcia, iż doszło do naruszenia art.141 §4 p.p.s.a w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.