I OZ 14/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1997/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1997/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu A.C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu Sąd zacytował przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił w jakiej sytuacji możliwe jest zastosowanie ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu sytuacja mianowania na nowe stanowisko służbowe wiążę się zawsze z modyfikacją stosunku służbowego łączącego pracownika z pracodawcą. Normalnym następstwem przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe w innej miejscowości jest konieczność przeprowadzki lub stan rozłąki z rodziną. Okoliczności te jednak same w sobie nie mogą stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w tym przedmiocie. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, okoliczności sprawy nie wskazują, by wyjazd skarżącego do pracy w innej miejscowości pociągał za sobą skutki diametralnie trudniejsze od zwykłych następstw podjęcia pracy z dala od miejsca zamieszkania. W ocenie Sądu, skutki przeniesienia centrum spraw życiowych skarżącego do miejscowości, w której znajduje się jego nowe stanowisko służbowe, a także podnoszona przez skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego konieczność zakończenia leczenia związanego z zakażeniem boreliozą i urazami doznanymi podczas służby, nie stanowią skutków trudnych do odwrócenia i nie grożą wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji twierdząc, iż jego wyjazd do pracy w innej miejscowości nie pociąga za sobą skutków diametralnie trudniejszych od zwykłych następstw podjęcia pracy z dala do miejsca zamieszkania nie wziął pod uwagę specyfiki służby na zajmowanym przez skarżącego stanowisku i trybu w jakim został przeniesiony. Zdaniem skarżącego biorąc pod uwagę specyfikę służby i konieczność dojazdów do niej - w jedną stronę 140 km, to negatywne skutki tej decyzji stają się nie tylko trudne, ale i niemożliwe do oszacowania. Skarżący podniósł także, że pięć godzin poświęcone na dojazd do służby uniemożliwia mu prawidłowe postępowanie w leczeniu boreliozy, co z pewności prowadzi do nieodwracalnych skutków w stanie jego zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Okoliczności podniesione we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że każda decyzja wywołuje określone skutki prawne, a wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sytuacja mianowania na nowe stanowisko służbowe wiąże się zawsze z modyfikacją stosunku służbowego łączącego pracownika z pracodawcą. Modyfikacja ta może dotyczyć również miejsca wykonywania służby. W orzecznictwie administracyjnym wskazuje się, że w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe w innej miejscowości normalnym następstwem takiej decyzji jest konieczność przeprowadzki lub stan rozłąki z rodziną. Okoliczności te same w sobie nie mogą zatem stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w tym przedmiocie (patrz: postanowienia NSA: z dn. 6.12.2011 r., sygn. akt I OZ 975/11; z dn. 11.10.2006 r., sygn. akt I OSK 1069/06) Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za normalne następstwo przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe w innej miejscowości należy uznać także ewentualną konieczność dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania służby. Zatem okoliczność ta sama w sobie nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Zaś podnoszone przez skarżącego okoliczności w postaci "specyfiki służby" połączonej z koniecznością dojeżdżania oraz utrudnień w leczeniu boreliozy nie są wystarczające do zastosowania ochrony tymczasowej. Przede wszystkim skarżący nie wskazał jakie to konkretnie okoliczności stanowiące, jego zdaniem, o specyfice służby w połączeniu z koniecznością dojazdu do miejsca wykonywania służby mogą skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższa argumentacja dotyczy także zbyt ogólnego wskazania, że poświęcenie czasu na dojazd do miejsca służby "skutecznie uniemożliwia mi prawidłowe postępowanie w leczeniu boreliozy". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.