I OZ 159/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 452/24 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 września 2024 r. oraz o odrzuceniu skargi B.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 18 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 452/24, w punkcie 1 odrzucił zażalenie B.J. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2024 r. wzywające do wykonania zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II z dnia 15 maja 2024 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi; w punkcie 2 odrzucił skargę B.J., zwanej dalej "skarżącą", na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 18 stycznia 2024 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, w odniesieniu do punktu 1 sentencji, wskazał, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", nie przewiduje środka zaskarżenia od zarządzenia w przedmiocie wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia kosztów sądowych. Podkreślono, że zarządzenie z dnia 18 września 2024 r. ma wyłącznie charakter czynności materialnotechnicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu. W konsekwencji uznano, że zażalenie skarżącej na zarządzenie z dnia 18 września 2024 r., jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 i art. 198 P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do punktu 2 sentencji Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 P.p.s.a., wskazując, że skarga, od której nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnosząca zażalenie nie odniosła się merytorycznie do skarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Sądu I instancji z dnia 18 września 2024 r. wzywające do wykonania zarządzenia z dnia 15 maja 2024 r. Zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Sądu I instancji z dnia 15 maja 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OZ 406/24. W konsekwencji powyższego kwestia zasadności wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi została prawomocnie przesądzona. W tej sytuacji Zastępca Przewodniczącej Wydziału II zarządzeniem z dnia 18 września 2024 r. prawidłowo wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 maja 2024 r. Skierowane do skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu wynikające z prawomocnego zarządzenia stanowiło tym samym jedynie czynność o charakterze technicznym. Była to jedynie informacja wskazująca na konieczność uiszczenia wpisu – realizująca zasadę określoną w art. 6 P.p.s.a. Na tego typu zarządzenia nie przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie. Z kolei - w myśl art. 198 P.p.s.a. - przepisy dotyczące środków odwoławczych stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Zarządzenia wzywające do wykonania obowiązku określonego w innym prawomocnym zarządzeniu nie zostały wymienione w przepisach art. 173-197 P.p.s.a. jako podlegające zaskarżeniu. Tego rodzaju zarządzenie nie mieści się również w kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 220 § 1 P.p.s.a., nie jest więc zaskarżalne na podstawie art. 227 P.p.s.a. W żadnym miejscu ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego zarządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji słusznie odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 postanowienia. Zasadne było również odrzucenie skargi przez Sąd I instancji. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. Jeśli skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącej w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca została prawidłowo wezwana do usunięcia braku fiskalnego skargi. Skarżącej wyznaczony został siedmiodniowy termin na jego usunięcie. Pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OZ 406/24, oddalił zażalenie skarżącej na powyższe zarządzenie, potwierdzając konieczność uiszczenia wpisu, brak fiskalny nie został przez nią usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował Sąd I instancji do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 21 listopada 2024 r. w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym Sąd I instancji orzekł w punkcie 2 postanowienia. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącą w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.