I OZ 294/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 850/20 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 850/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną J. F. od wyroku z dnia 2 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. została oddalona skarga J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony do rąk pełnomocnika strony skarżącej w dniu 18 stycznia 2021 r. Pismem z dnia 10 lutego 2021 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 lutego 2021 r., skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę przytoczył treść art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i stwierdził, że skoro odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 stycznia 2021 r., co wynika z daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia stosownego pisma, to skarga kasacyjna mogła być wniesiona do dnia 17 lutego 2021 r. Skarga kasacyjna została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 18 lutego 2021 r. Oznacza to, że została wniesiona po terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. F., zarzucając błędne odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po terminie, które nastąpiło przed prawomocnym rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska przytoczyła pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 449/17. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do treści art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2020 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 stycznia 2021 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 57). W tej sytuacji w za prawidłowe należy uznać stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że skoro skarga kasacyjna została złożona w dniu 18 lutego 2021 r., tj. z jednodniowym uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 P.p.s.a. to podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zatem prawidłowe. Należy przy tym podkreślić, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym, niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie. Jedynym możliwym odstępstwem od rygoryzmu jego dochowania jest instytucja przywrócenia terminu do dokonania danej czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 19 marca 2021 r., a zatem po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r. Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dokonując oceny czy zaistniały przesłanki świadczące o braku winy w uchybieniu terminu, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt I OZ 226/21 oddalił zażalenie na to postanowienie. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu zauważyć trzeba, że istotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym w przypadku jednoczesnego złożenia zażalenia na orzeczenie o odrzuceniu pisma procesowego (skargi, skargi kasacyjnej) oraz wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej – najpierw powinien być nadany bieg zażaleniu, a dopiero po stwierdzeniu bezskuteczności czynności procesowej wskutek upływu terminu rozpoznaniu podlega wniosek o jego przywrócenie. Uchybienie Sądu I instancji w tym zakresie i rozpoznanie w pierwszej kolejności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy i sytuację procesową strony. Powoływane przez skarżącą postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 449/17 zapadło natomiast w odmiennym stanie faktycznym. Wskazanym orzeczeniem zostało bowiem uchylone postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu w związku z błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że jednoczesne wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej oraz wniesienie środka odwoławczego (zażalenia) na postanowienie odrzucające pismo procesowe z powodu uchybienia terminu dokonania tej czynności, jest niedopuszczalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi (skargi kasacyjnej) oraz wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, nie powinno natomiast prowadzić do odrzucenia tego wniosku na podstawie art. 88 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie jednakże tak sytuacja nie miała miejsca, ponieważ jak wskazano powyżej wniosek o przywrócenie terminu został oceniony merytorycznie, a nie odrzucony jako niedopuszczalny. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.