I OZ 574/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 o odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie. W. R. wnioskiem z dnia 18 lutego 2015 r. zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w zakresie wykładni, na czym polega związanie tego Sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział II z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 449/03 oddalającego skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 odmówił, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku z dnia 3 marca 2005 r., bowiem z jego treści jednoznacznie wynika, że zarówno orzekające w sprawie organy administracji, jak i Sąd wiązała ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział II z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 449/03 na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2003 r. wyrażona została na tle tego samego stanu faktycznego i prawnego. Sąd uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie opowiedział się za stosowaniem w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji, a więc z uwzględnieniem ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. Nr 72, poz. 749). Taki też był zakres związania Sądu w niniejszej sprawie – konieczność uwzględnienia stanu prawnego z uwzględnieniem wskazanych przepisów. Jednocześnie Sąd uznał, że organy administracji wypełniły wskazania wynikające z powoływanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Sąd stwierdził, że w prawomocnym postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że: "wyrok, z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt II SA/Łd 194/04, nie może budzić wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie. Zarówno treść orzeczenia jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku są jednoznaczne i czytelne. W uzasadnieniu wyroku sąd w sposób jasny wskazał podstawę prawą rozstrzygnięcia organów administracji, dlatego wyjaśnianie tej kwestii po raz kolejny nie mieści się w ramach wykładni wyroku, o której mowa w art. 158 P.p.s.a." Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i dokonania wykładni wyroku. Wskazał, że domaga się "wyjaśnienia rzeczywistego zakresu przedmiotu zaskarżenia i rozstrzygnięcia Sądu z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 oraz o wyjaśnienie podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia dla wskazania granic przedmiotu powagi rzeczy osądzonej tym wyrokiem i sposobu jego wykonania". Skarżący wniósł również o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego od organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 P.p.s.a.). Należy zgodzić się z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiskiem orzecznictwa, jak również doktryny, że konieczność dokonania wykładni wyroku sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, po raz drugi domaga się wykładni wyroku z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04. Oba wnioski w swojej treści w zasadzie się pokrywają i w istocie wyrażają niezadowolenie skarżącego z przedmiotowego wyroku. Pierwszy wniosek został załatwiony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., w którym odmówiono wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Sądu z dnia 3 marca 2005 r. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 544/14. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, rozpoznając wniosek skarżącego o wykładnię wyroku, również doszedł do tego samego przekonania i zasadnie uznał, że brak jest podstaw do wyjaśnienia wątpliwości co do przedmiotowego wyroku w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, bowiem jego uzasadnienie jest w swej treści jasne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd jednoznacznie wskazał, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wiąże ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 449/02 tak długo, dopóki nie nastąpią istotne zmiany stanu prawnego lub faktycznego, przy którym Sąd uprzednio orzekający wyraził tę ocenę prawną (str. 10 uzasadnienia, k. 28 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2005 r. – powołując się na konkretne przepisy dotyczące związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądowym – w sposób dokładny wyjaśnił, że ocena prawna zawarta w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona została na tle tego samego stanu faktycznego i prawnego i z tych względów należało w niniejszej sprawie zastosować przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, a więc z uwzględnieniem ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobo fizycznym w prawo własności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu tych kosztów postępowania kasacyjnego.