I OZ 629/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. i T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1208/19 odrzucające skargę A. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 28 maja 2020 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę T. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] 2019 r. w przedmiocie nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości. Sąd uznał skargę za wniesioną po upływie 30-dniowego ustawowego terminu przyjmując, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 14 października 2019 r. Termin na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 13 listopada 2019 r., a skarga została nadana w dniu "18 listopada 2020 r.". Jednocześnie Sąd uznał, że nie mógł uwzględnić okoliczności złożenia pierwotnie skargi na adres organu I instancji. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu w postępowaniu wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 16 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wnioskodawcom przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OZ 264/20, oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowani przez adwokata, podnieśli zarzut naruszenia norm prawnych wynikających z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a., a to przez uznanie, że skarżący nie wnieśli skargi w przewidzianym przepisami terminie, podczas gdy termin ten winno się uznać za zachowany, albowiem bezspornie w ustawowym terminie nadano przesyłkę pocztową, która została bez komplikacji doręczona organowi I instancji, a ten wbrew normom prawnym wynikającym z art. 65 § 2 k.p.a. zwrócił list skarżącym, nie zaś przekazał korespondencję organowi II instancji, czego niesłusznie negatywne konsekwencje mieliby ponieść skarżący, gdyż skardze winien był zostać nadany bieg – w związku z czym winno się uznać, iż na kanwie przedmiotowej sprawy nie ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia Sądu I instancji słusznie prowadzą do konkluzji, że skarżący nie dochowali terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie została doręczona pełnomocnikowi skarżących 14 października 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał z dniem 13 listopada 2019 r., skarga zaś została wniesiona 18 listopada 2019 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Powyższe stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zażalenia stwierdzić należy, że za datę skutecznego złożenia skargi nie można było przyjąć pierwotnego wysłania tego pisma procesowego, które zostało błędnie zaadresowane i skierowane do siedziby organu I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym środek zaskarżenia jest skutecznie złożony, jeżeli zostanie złożony w organie, który wydał objęty zaskarżeniem akt. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Moment wniesienia środka zaskarżenia został przez ustawodawcę utożsamiony z momentem oddania pisma w urzędzie pocztowym, będącego formą doręczenia dla takiego środka zaskarżenia, ale aby to oddanie pisma w urzędzie pocztowym odniosło skutek prawnoprocesowy kluczowe jest spełnienie wymogu wskazanego w art. 54 § 1 p.p.s.a., czyli zaadresowanie go do organu administracyjnego, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 sierpnia 2014 r., syg. akt II FSK 2054/14, CBOSA). A zatem, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 597/14 (CBOSA), dla zachowania terminu do wniesienia skargi przyjąć należy datę nadania (złożenia) skargi do właściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.