I OZ 972/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16 o odmowie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16 oddalił skargę W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W piśmie z dnia 13 marca 2017 r. W.R., na podstawie art. 158 w zw. z art. 141 § 4 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), zwrócił się do Sądu o wykładnię uzasadnienia w/w wyroku. W odniesieniu do sentencji wyroku skarżący wniósł o wykładnię, o ustaleniu opłaty za jakie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Sąd rozstrzygnął. Ponadto, zdaniem skarżącego, wykładni wymaga wskazanie, kogo dotyczy, do kogo jest skierowana i kto jest stroną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], którą wymieniono w uzasadnieniu wyroku (str. 13 i 15). W merytorycznej części rozważań zawartych w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd nie wskazał w ogóle strony, która była adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r., będącej przedmiotem skargi i rozstrzygnięcia w/w wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16 odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16, oddalającego W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z treścią art. 158 § 1 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego, ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pierwszej instancji wskazał, że analiza uzasadnienia wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a tym samym nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości strony co do jego treści. Zauważyć należy, iż formułując w sentencji wyroku przedmiot sprawy Sąd wskazał, iż dotyczy ona odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Uszczegółowienie lokalizacji nieruchomości zawarte jest w uzasadnieniu wyroku, gdzie wskazano, iż sprawa dotyczy opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej we wsi F., w gminie L., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 825 m². Opis przedmiotu sprawy w sentencji wyroku ma charakter ogólny i jest wystarczające. Niezasadne jest także domaganie się przez skarżącego wykładni wyroku w zakresie wskazania, kogo dotyczy, do kogo jest skierowana i kto jest stroną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r., bowiem wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wyrok z dnia 13 stycznia 2017 r. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie. Zarówno treść orzeczenia, jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna, są jednoznaczne i czytelne. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. W jego ocenie zachodzi konieczność wyjaśnienia rzeczywistego zakresu przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. – dla wskazania powagi rzeczy osądzonej tym wyrokiem i sposobu jego wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku. Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu, zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 P.p.s.a. tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Za takie wątpliwości nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy. Instytucja wyjaśniania wątpliwości co do treści wyroku nie służy również udzielaniu odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji procesowych takiego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 78/12; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1310/12, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić zatem do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może w konsekwencji zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w orzeczeniu. Przechodząc od powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 756/16 nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego, opisany w sentencji w/w wyroku przedmiot niniejszej sprawy jest wystarczający do zidentyfikowania zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia. Należy bowiem podkreślić, że w sentencji wyroku Sąd jedynie ogólnie wskazał, iż rozpoznawana sprawa dotyczy odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, zaś w uzasadnieniu tego wyroku podał, że chodzi o nieruchomość położoną we wsi F., w gminie L., oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 825 m². W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie o odmowie dokonania wykładni w/w wyroku odpowiada prawu. Ubocznie wyjaśnić należy, że zagadnienie błędnego określenia przez Sąd pierwszej instancji przedmiotu wniesienia skargi mógł co najwyżej zostać podniesiony w skardze kasacyjnej, nie zaś we wniosku o dokonanie wykładni wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.