I OZ 983/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ł. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 274/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi Ł. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 274/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] o zawieszeniu Ł. K. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia 2 grudnia 2016 r. do dnia 1 marca 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa"), wskazał, że wykonanie rozkazu personalnego dotyczącego zawieszenia w czynnościach służbowych, co do zasady, nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem ograniczenia środków utrzymania w postaci 50% uposażenia utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy też niemożnością przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Obniżenie uposażenia skarżącego, jako skutek zaskarżonego rozstrzygnięcia, powoduje obniżenie poziomu jego życia, lecz nie jest to skutek stwarzający niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów bądź niemożność przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Ponadto, w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.), po zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Skarżący Ł. K. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 1 i § 3 ppsa przez przyjęcie, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku odmowy wstrzymania wykonania rozkazu personalnego, na skutek którego obniżeniu o połowę uległo jego wynagrodzenie z tytuły wykonywanej służby w Policji. W odpowiedzi na zażalenie, organ wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślił, że na dzień wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia, uposażenie skarżącego było już mu wypłacane, bowiem rozkaz personalny o zawieszeniu go w czynnościach służbowych obejmował okres trzech miesięcy, tj. od dnia 2 grudnia 2016 r. do dnia 1 marca 2017 r. Brak było zatem przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania aktu, to jego wcześniejsze wykonanie przed wydaniem postanowienia niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie (por. postanowienia NSA z dnia: 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10; 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OZ 1299/16, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2016 r. (utrzymanego w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2017 r.) obejmowało okres trzech miesięcy, tj. od dnia 2 grudnia 2016 r. do dnia 1 marca 2017 r. Powyższe oznacza, że w dniu rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, był on już wykonany. Orzekanie zatem o wstrzymaniu wykonania tego aktu jest w tych okolicznościach bezprzedmiotowe, gdyż nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. W tej sytuacji, skutki kwestionowanego przez skarżącego rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla niego orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Biorąc zatem powyższe okoliczności pod uwagę, bezzasadne jest odnoszenie się do argumentów skarżącego podniesionych w zażaleniu uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu takich kosztów. Stronie przysługuje jedynie prawo do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (por. art. 203 i art. 204 ppsa). Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.