II FSK 1376/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA del. Mirosław Surma, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3404/15 w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3404/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 października 2015 r., w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA). W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a") naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej "u.p.e.a."), poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwie zastosowanie w świetle przedstawionego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w zakresie braku uznania, że egzekwowalny obowiązek podatkowy został określony niegodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 80 ust. 3 pkt 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm.); 2) art. 27 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w świetle przedstawionego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie poprzez brak jego uwzględnienia w zakresie wskazanych okoliczności w stanie faktycznym, co do wadliwości wystawionych przez wierzyciela i nie zaktualizowanych prawidłowo tytułów wykonawczych; 3) art. 134 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na nieuwzględnienie wskazanych powyżej przepisów, będących przedmiotem wykazanego problemu prawnego przy bardzo szeroko ujętych w niniejszym przepisie granicach orzekania wyznaczonych tylko i wyłącznie granicami rozpatrywanej przez organ administracyjny sprawy; uzasadniających uchylenie wyroku ze względu na istotne naruszenie przepisów prawa materialnego skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Sedno sporu w rozpatrywanej sprawie wiąże się z rozstrzygnięciem dotyczącym odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tymczasem, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego (w oparciu o podstawę zawartą w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Rzecz w tym, iż ich konstrukcja w sposób istotny utrudnia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zapadłego wyroku. Autor skargi kasacyjnej zarzucił bowiem Sądowi naruszenie art. 59 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w świetle przedstawionego stanu faktycznego, gdyż "egzekwowany obowiązek podatkowy został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 80 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym". Przede wszystkim zauważyć należy, iż w skardze kasacyjnej nie wskazano o którą jednostkę redakcyjną chodzi. Precyzyjne wskazanie zaskarżonego przepisu jest bardzo istotne, w szczególności gdy przywołany przepis jest rozbudowany, a już tylko w § 1 zawiera 10 punktów. Już ten brak uniemożliwia rozpoznanie tego zarzutu. Ponadto, w zarzucie tym kryje się zasadnicza sprzeczność, gdyż tak ujęty zarzut odnosi się do kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego, a nie do przepisów o postępowaniu. Spostrzeżenie to zdaje się potwierdzać kolejny (3-ci) zarzut z zawartą w nim konstatacją, iż naruszono tym sposobem art. 134 p.p.s.a. (również bez wskazania odpowiedniego paragrafu), poprzez "niewłaściwe zastosowanie wskazanych powyższej przepisów". Wytknięte braki skargi kasacyjnej pozbawiają możliwości odniesienia się do wspomnianych zarzutów. Podobnymi błędami konstrukcyjnymi obciążony jest drugi zarzut skargi kasacyjnej, potraktowany przez autora skargi jako naruszenie prawa materialnego w postaci art. 27 (brak wskazania jednostki redakcyjnej) u.p.e.a., któremu zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w świetle przedstawionego stanu faktycznego. Przede wszystkim jednak, rację przyznać należy sądowi administracyjnemu jak i organom egzekucyjnym, że zarzuty dotyczące braków formalnych i prawnych tytułów wykonawczych nie podlegają rozpatrzeniu w trybie art. 59 u.p.e.a., a więc w postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podnoszone przez stronę okoliczności mogły być przedmiotem zarzutów wnoszonych w postępowaniu na podstawie art. 33 pkt 10 tej ustawy (z uwagi na niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 § 1 tej ustawy). Na marginesie dodać jeszcze należy, iż zarzut ten nie został należycie uzasadniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono przebieg postępowania egzekucyjnego wskazując błędy i uchybienia o różnej kwalifikacji prawnej (mieszczące się w grupie naruszeń prawa traktowanych przez przepisy p.p.s.a. jako naruszeń prawa o postępowaniu). Trzeba przy tym zaznaczyć, że autor skargi kasacyjnej konsekwentnie operuje określeniem "niewłaściwego zastosowania" przez sąd przepisów, będących przedmiotem "wskazanego problemu prawnego". Dopiero w zestawieniu z wywodami zawartymi w uzasadnieniu zarzutów stwierdzeniom tym można nadać ich właściwy sens procesowy, tj., przyjąć, że zapewne zamiarem autora skargi kasacyjnej było wytknięcie błędów polegających na zignorowaniu przez sąd uchybień, których dopuściły się organy egzekucyjne i konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednakże, sformułowane w trzech punktach zarzuty skargi kasacyjnej ujęte jako "naruszenie prawa materialnego" powielają się nawzajem i nawet krańcowo liberalne podejście do kwestii podstaw skargi kasacyjnej i obowiązków autora skargi kasacyjnej związanych z uzasadnieniem podnoszonych zarzutów nie pozwalają uznać za zasadną "błędną wykładnię" czy "niewłaściwe zastosowanie" niedookreślonych przepisów: "art. 59 u.p.e.a.", "art. 27 u.p.e.a." i "art. 134 p.p.s.a". W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.