II FSK 1524/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Go 794/19 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 9 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 26 lutego 2020 r., I SA/Go 794/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 9 października 2019 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i przeprowadzenie dowodu z odpisu pełnego KRS skarżącej, znajdujących się w aktach sprawy, na okoliczność istnienia podstaw do przeprowadzenia kontroli u skarżącej, braku weryfikacji przez organ drugiej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organ pierwszej instancji, a ponadto o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., dalej: "u.p.e.a."), poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkuje nieprawidłowym przyjęciem, iż wystąpiły przesłanki do wydania postanowienia o określeniu wysokości nieprzekraczającej przez skarżącą kwoty, a w konsekwencji także podstawy do wydania tytułu wykonawczego, w sytuacji gdy podstaw takich nie ma, - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 71a § 1 i 2 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organy administracji nie było możliwości przeprowadzenia kontroli oraz, że kontrola ta nie była konieczna do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w sytuacji gdy organ drugiej instancji miał możliwość przeprowadzenia kontroli, ale nie podjął czynności aby ją przeprowadzić oraz, że okoliczności sprawy, a także zarzuty skarżącej wskazywały na potrzebę jej przeprowadzenia, - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą i nieprzeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, w sytuacji gdy przedmiotem zgłoszonych dokumentów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 71 "b" u.p.e.a. w związku z art. 91 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności oraz uznaje wierzytelności dochodzone w niniejszym postępowaniu oraz ich wymagalność, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że nie ma podstaw do tego, aby zarzucać skarżącej bezpodstawne uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności, - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1pkt 1,2 i 4 u.p.e.a., poprzez: a) nieprawidłowe przyjęcie, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji nie został wykonany, a także nie nastąpiło odroczenie wykonania tego obowiązku, b) błędne ustalenie strony zobowiązanej do wykonania obowiązku pieniężnego, który jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 k.p.a. w związku z art. 139 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuistnacyjności postępowania przez organ drugiej instancji i brak przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w sprawie oraz orzeczenie na niekorzyść strony, w sytuacji gdy okoliczności sprawy jak i zarzuty skarżącej wskazują na istotne okoliczności sporne, niewyjaśnione przez organ pierwszej instancji, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez pominięcie i nie odniesienie się do wniosku dowodowego skarżącej, w sytuacji gdy wniosek dowodowy wniesiony został prawidłowo, a jego przeprowadzenie jest konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W przedmiotowej sprawie istotą sporu jest kwestia zasadności wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z., prowadzącego postępowanie egzekucyjne, postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej wierzytelności przysługujące zobowiązanej firmie od skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przez WSA przepisów postępowania, mających wpływ na wynik niniejsze sprawy, są nie zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że poza sporem pozostaje, że w niniejszej sprawie wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, co zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2014 r., II FSK 1473/12 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 października 2008 r., III SA/Łd 11/08, obligowało Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z. do wydania postanowienia, w którym powinien orzec o niedopuszczalności zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a nie o nieuwzględnieniu tych zarzutów. Organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony w przedmiotowym postępowaniu do rozstrzygania o prawidłowości określenia skarżącej wysokości nieprzekazanej kwoty, przysługującej Firmie Handlowo-Usługowej "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Z uwagi na okoliczność, że powyższy przepis nie pozwala na prowadzenie odrębnych postępowań w tym samym przedmiocie, DIAS zobligowany była do uchylenia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z. z 19 lutego 2019 r. i orzeczenia o niedopuszczalności zarzutów nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez DIAS wniosków dowodowych, które - zdaniem skarżącej - pozwoliłyby na weryfikację zarzutu istnienia i wymagalności wierzytelności przysługującej Firmie Handlowo - Usługowej "M." sp. z o.o. od "B." sp. z o.o. Podkreślenia wymaga, że dołączone, do zażalenia kopie pokwitowań kasowych i przelewów nie dotyczyły uregulowania zaległości w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącej. Zatem brak było podstaw do przeprowadzania dowodów z ww. dokumentów i wbrew argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej, dowody te nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego, w sprawie materiału dowodowego, co skutkuje nieprawidłowym przyjęciem, iż wystąpiły przesłanki do wydania postanowienia o określeniu wysokości nieprzekazanej przez skarżącą kwoty, a w konsekwencji także podstawy do wydania tytułu wykonawczego, w sytuacji gdy podstaw takich nie ma. W odpowiedzi na sformułowany zarzut Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenie WSA, iż organ odwoławczy w sposób wyczerpujący dokonał rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wbrew argumentacji skarżącej, nie została naruszona zasady dwuinstancyjności, wynikająca z przepisu art. 15 k.p.a. Przedstawione powyżej okoliczności, wskazują także na niezasadność zarzutu skarżącej o braku przeprowadzenia przez organ drugiej instancji kontroli u skarżącej. Jak już zaakcentowano powyżej, prawidłowość wydania postanowienia. w sprawie nieprzekazanej przez skarżącą wierzytelności, nie mogła podlegać ocenie w postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, a tym samym, brak było przesłanek do przeprowadzenia kontroli w powyższym zakresie. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowana linią orzeczniczą sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 31 stycznia 2018 r. I SA/Gl 1021/17) "przeprowadzenie takiej kontroli nie jest niezbędne w każdym przypadku, a zwłaszcza wówczas, gdy na podstawie już zgromadzonego materiału dowodowego istnieje możliwość ustalenia, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności". Tożsame stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 19 maja 2017 r., II FSK 1153/15 oraz z 20 października 2016 r., II FSK 2831/14, stwierdzając: "jeśli cel w postaci zebrania materiału źródłowego pozwalającego na stwierdzenie możliwości podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 71a § 9 powołanej ustawy, zostanie osiągnięty w inny sposób, aniżeli w wyniku wspomnianej kontroli, to jej przeprowadzanie uznać trzeba za zbyteczne. Jest bowiem oczywiste, że przejawem nadmiernego formalizmu byłoby oczekiwanie od organu egzekucyjnego, aby ten przeprowadził kontrolę, która miałaby doprowadzić jedynie do potwierdzenia poczynionych już ustaleń. Bez wątpienia wiązałoby się to z niepotrzebnym angażowaniem zarówno tego organu, jak i dłużnika zajętej wierzytelności w dokonanie zbędnych czynności i prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania w sprawie". W niniejszej skardze kasacyjnej skarżąca podtrzymuje zarzut błędnego ustalenia osoby zobowiązanego, kwestionując współpracę pomiędzy Firmie Handlowo - Usługowej "M." sp. z o.o. i skarżącą. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że stanowisko organu w tym zakresie było prawidłowe, organ wskazał bowiem, iż o współpracy świadczą dowody w postaci paragonów oraz wydruków z terminali płatniczych, a także pismo P. C.R. E. S.A. z 25 września 2018 r., zawierające zestawienie miesięcznych operacji płatniczych wykonywanych przez "I." sp. z o.o. za pośrednictwem terminali znajdujących się na stacjach paliw prowadzonych przez Firmę Handlowo-Usługową "M." w okresie od 17 listopada 2017 r., tj. od dnia dokonania zajęcia wierzytelności. Ponadto współpraca spółek została potwierdzona przez prezesa Firmy Handlowo-Usługowej "M." – R. K. Powyższe ustalenia pozwoliły potwierdzić, że strony łączy współpraca, nawet jeżeli nie została ona poparta formalnymi dokumentami w postaci zawartych ww. umów. Ponadto współpracę pomiędzy stronami potwierdzają wydruki operacji na rachunku bankowym prowadzonym przez P. S.A. dla "I." sp. z o.o. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 204 pkt 1 p.p.s.a.