II FSK 1782/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Bogdan Lubiński(sprawozdawca), del. WSA Andrzej Jagiełło, Protokolant Anna Dziosa, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 343/08 w sprawie ze skargi G. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 343/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatniczce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 24 października 2007 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że organ pierwszej instancji w dniach 26 października oraz 5, 6 i 7 listopada 2007 r. przez swojego pracownika próbował doręczyć skarżącej decyzję z dnia 24 października 2007 r. w miejscu jej zamieszkania. Z treści notatki służbowej sporządzonej w dniu 7 listopada 2007 r. przez pracownika organu wynika, że strona odmówiła przyjęcia decyzji. Organ podatkowy przyjął więc, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została skutecznie doręczona stronie w dniu 7 listopada 2007 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 21 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że strona w piśmie z dnia 11 grudnia 2007 r., w którym wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. W skardze na powyższe postanowienie podatniczka wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 122 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej ord. pod.), a także art. 187 § 1, art. 162 oraz art. 217 ord. pod. Przede wszystkim podkreśliła, że z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika jednoznacznie jaki dzień organ przyjął za dzień doręczenia stronie decyzji z dnia 24 października 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej przywołuje bowiem trzy różne daty: 8 września, 7 listopada i 21 listopada 2007 r. Ponadto, w ocenie skarżącej, powoływane przez Dyrektora Izby Skarbowej notatki służbowe sporządzone przez pracownika organu podatkowego są anonimowe (nie podano danych pracownika) i z tego względu należy je uznać za niewiarygodne. Wskazała, że w dniu 7 listopada 2007 r. nie przebywała w miejscu zamieszkania, na dowód czego posiada niezbite dowody. Tym samym doręczenie decyzji pod adresem miejsca jej zamieszkania w tej dacie nie było możliwe. Przyjąć zatem należy, że w dniu 7 listopada 2007 r. organ nie podjął próby doręczenia decyzji zabezpieczającej. Zdaniem strony, ustalenia organu polegające na przyjęciu, że skarżąca odmówiła przyjęcia decyzji zabezpieczającej są wadliwe. Podniosła także, że uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji zabezpieczającej nastąpiło bez jej winy, gdyż decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nie została jej doręczona. Z jej treścią zapoznała się dopiero w dniu 4 grudnia 2007 r., kiedy to otrzymała kserokopię decyzji wydaną na skutek czynności zapoznania się przez K. J. z aktami sprawy, a następnie w dniu 5 grudnia 2007 r. podczas czynności zapoznania się z aktami własnej sprawy. W zaskarżonym postanowieniu organ nie wskazał żadnych dowodów, które potwierdzałyby odmowę przyjęcia przez skarżącą decyzji zabezpieczającej. Zwróciła również uwagę na niejednolitą praktykę organów w kwestii doręczeń pism wydawanych w toku prowadzonych wobec skarżącej postępowań. Pisma te doręczane były bowiem nie tylko za pośrednictwem pracowników organu podatkowego (egzekucyjnego), ale także urzędu miasta, czy też zastępczo. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – powołał się na art. 223 § 2 pkt 1, art. 153, art. 144 oraz art. 148 § 1 – 3 ord. pod., a także wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn., akt II FSK 1905/08 i stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego zdecydował o dokonaniu doręczenia skarżącej decyzji zabezpieczającej przez swojego pracownika - starszego poborcę skarbowego, a więc w jeden ze sposobów określonych w art. 144 ord. pod. Z czynności tej pracownik organu sporządził w dniach 26 października oraz 5, 6 i 7 listopada 2007 r. notatki służbowe. Z notatki sporządzonej w dniu 7 listopada 2007 r. jasno wynika, że tego dnia w godzinach wieczornych skarżąca przebywała w miejscu swojego zamieszkania (zameldowania), tj. w G. przy ul. B. [...], jednakże odmówiła ona przyjęcia decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej, notatka ta została podpisana przez pracownika urzędu skarbowego, który ją sporządził, imieniem i nazwiskiem wraz z podaniem stanowiska służbowego. W ocenie WSA, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji miało miejsce w dniu 7 listopada 2007 r., a zatem termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 8 listopada 2007 r. i upłynął z dniem 21 listopada 2007 r. W wypadku bowiem odmowy przyjęcia pisma przez adresata powinien znaleźć zastosowanie przewidziany w tym przepisie rygor pozostawienia pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (art. 153 § 1 ord. pod.). Sąd pierwszej instancji uznał, że podnoszony przez podatniczkę zarzut powoływania przez organ różnych dat w odniesieniu do określonego terminu doręczenia decyzji oraz rozpoczęcia i zakończenia jego biegu do wniesienia odwołania kwalifikować należy jako omyłkę pisarską, pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z treści całego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jasno wynika, że organ uznał decyzję za skutecznie doręczoną w dniu 7 listopada 2007 r. (strona 3 postanowienia) i przyjął, że termin do wniesienia środka odwoławczego upłynął z dniem 22 listopada 2007 r. (strona 4 postanowienia). Sąd podzielił także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji zabezpieczającej. Powołał się na art. 162 § 1 i 2 ord. pod. i uznał, że w piśmie złożonym w dniu 11 grudnia 2007 r. strona nie podała żadnych okoliczności faktycznych, z których wynikałby nie tylko brak winy w uchybieniu przez nią terminowi, ale również które świadczyłyby o istnieniu obiektywnej przeszkody do wniesienia odwołania w terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod. Tym samym uniemożliwiła organowi dokonanie oceny wniosku w kontekście zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 162 ord. pod. Cała bowiem argumentacja wniosku koncentruje się na kwestii braku doręczenia skarżącej decyzji zabezpieczającej. Za gołosłowne WSA uznał podniesione przez stronę w skardze twierdzenia, że posiada ona dowody, które potwierdzają, iż w dniu 7 listopada 2007 r., przyjętym przez organ jako dzień doręczenia decyzji, nie przebywała w miejscu swojego zamieszkania, skoro nie przedstawiła ich na etapie postępowania przed organem, jak również nie dołączyła ich do skargi. Odnosząc się do zarzutów niezastosowania, bądź też wadliwego zastosowania przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów postępowania podatkowego oraz dowodowego Sąd zauważył, że rozpoznając przedmiotowy wniosek organ wydał zaskarżone postanowienie w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, które pozwoliło na dokładne ustalenie stanu faktycznego, jak i właściwą jego ocenę. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 217 ord. pod., a w szczególności uzasadnienie faktyczne (zawarto wyczerpujący opis stanu faktycznego sprawy) i prawne (przywołano przepisy mające zastosowanie w sprawie). Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatniczki, która wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego) według norm przepisanych. Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wniosła także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: 1) postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 12 października 2007 r., nr [...] wraz z odręczną notatką pracownika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 7 listopada 2007 r., 2) karty leczenia w dniu 7 listopada 2007 r., 3) zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 czerwca 2009 r. - na okoliczność: pobytu skarżącej w dniu 7 listopada 2007 r. w innym miejscu niż wskazane w notatce poborcy skarbowego znajdującej się w aktach sprawy, stawiennictwa skarżącej w dniu 7 listopada 2009 r. w Urzędzie Skarbowym w K. i pomocy medycznej udzielonej skarżącej w tym dniu poza miejscem zamieszkania, - na okoliczność: niedoręczenia skarżącej w dniu 7 listopada 2007 r. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 24 października 2007 r. nr [...] i niezłożenia przez skarżącą poborcy skarbowemu oświadczenia o odmowie odbioru decyzji zabezpieczającej, braku uchybienia terminu do wniesienia odwołania i braku podstaw do oddalenia wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z przyczyn wskazanych w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 lutego 2008 r., nr [...], - w celu wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku bezzasadnie zaakceptował w skarżonym wyroku ustalenia organów obydwu instancji, iż pracownik organu podatkowego w dniu 7 listopada 2007 r. w godzinach wieczornych zastał skarżącą w domu położonym w G. przy ul. B. [...] i, że strona odmówiła odbioru wyżej wymienionej decyzji zabezpieczającej. Autor skargi kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod., poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy obydwu instancji w toku postępowania podatkowego i zabezpieczającego, 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 153 § 1 i § 2 oraz art. 144, art. 148 § 1, § 2 i § 3, art. 217 § 1, § 2 ord. pod., poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe obydwu instancji w toku postępowania podatkowego i zabezpieczającego, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 153 § 1 i § 2, art. 148 § 1, § 2 i § 3, art. 162 § 1 i § 2 ord. pod., poprzez błędne zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych stwierdził, że środek odwoławczy nie ma uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania, które mgło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod., 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 153 § 1 i § 2 oraz art. 144, art. 148 § 1, § 2 i § 3, art. 217 § 1, § 2 ord. pod., 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 153 § 1 i § 2, art. 148 § 1, § 2 i § 3, art. 162 § 1 i § 2 ord. pod. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zarzuty te sprowadzają się do zakwestionowania poczynionych przez organ odwoławczy i uznanych przez WSA za trafne ustaleń w zakresie skutecznego doręczenia skarżącej w dniu 7 listopada 2007 r. odpisu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 24 października 2007 r. w przedmiocie zabezpieczenia. Należy przy tym przypomnieć, że przedmiotem kontroli legalności ze strony tego Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Taki był zakres sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. i w takich granicach Sąd administracyjny pierwszej instancji sprawę rozpoznał. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy przywołać art. 144 ord. pod. Stosownie jego do treści organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. A więc organami doręczającymi są: poczta, pracownicy organu podatkowego lub upoważnione osoby. O tym, który podmiot dokona doręczenia, decyduje organ podatkowy. Istotne jest, aby sposób doręczenia był zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej (por. Stefan Babiarz , Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński , Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka — Medek, Ordynacja Podatkowa, Komentarz. Wydanie 5. LexisNexis, Warszawa 2009, str. 617). Zgodnie zaś z treścią art. 153 § 1 i 2 ord. pod., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i data odmowy. Pismo to wraz z adnotacją włącza się do akt i uznaje się, że zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Ustawodawca wprowadził, więc tą regulacją fikcję doręczenia i odnosi się ona również do przypadku doręczenia pisma za pośrednictwem pracownika organu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, organ odwoławczy, trafnie przyjął, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w dniu 7 listopada 2007 r. Okoliczność ta w sposób niebudzący wątpliwości została udokumentowana notatką urzędową sporządzoną przez pracownika organu pierwszej instancji, który w tym dniu w godzinach wieczornych zastał skarżącą , a więc adresatkę decyzji, w jej miejscu zamieszkania w G. przy ul. B. [...] i próbował doręczyć jej pismo, lecz ta odmówiła jego przyjęcia. Notatka ta została opatrzona jego imieniem i nazwiskiem wraz z podaniem stanowiska służbowego oraz podpisem. Do chwili wydania kwestionowanego postanowienia skarżąca nie wskazała okoliczności ani dowodów, które mogłyby podważyć rzetelność tego dokumentu, a tym samym zasadność przyjęcia fikcji doręczenia. A zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 listopada, 2007 r. W związku z powyższym wniesienie odwołania przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2007 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod. Należało zatem podzielić stanowisko Sądu, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, które pozwoliło na dokładne ustalenie stanu faktycznego i jego właściwą ocenę i zawiera wszystkie elementy określone w art. 217 ord. pod. Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd ten nie dokonuje natomiast ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą, a jedynie bada czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23.01.2007 r. sygn. akt II FSK 72/06). Sąd pierwszej instancji nie stosował, zatem wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, których naruszenia, zdaniem jej autora, się dopuścił. Dokonując natomiast oceny legalności zaskarżonego postanowienia poddał kontroli postępowanie organów podatkowych oraz poczynione ustalenia faktyczne pod kątem ich zgodności z prawem, w tym z zasadami określonymi w przepisach tego aktu normatywnego. Nie dopatrzył się przy tym naruszenia prawa, także w zakresie przyjętego za podstawę orzeczenia, stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji sprostał wszelkim wymogom kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyrażone przez niego stanowisko należało w całej rozciągłości podzielić. W stanie sprawy poddanej jego kontroli, w świetle zgromadzonych dowodów, nie budził, bowiem wątpliwości fakt doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji w dniu 7 listopada 2007 r. w trybie art. 153 § 2 ord. pod. Fakt ten nie został w żaden sposób skutecznie podważony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem pierwszej instancji. Skoro tak, to wniesienie przez nią odwołania w dniu 11 grudnia 2007 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod. Podkreślić przy tym należy, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zupełności spełnia kryteria określone w tym przepisie. Zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze oraz dokładne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, stąd też zarzut ten jest całkowicie chybiony. W świetle powyższych rozważań bezzasadny jest również zarzut, że ze strony organów podatkowych, przy rozpatrywaniu sprawy, doszło do naruszenia wskazanych w środku odwoławczym przepisów Ordynacji podatkowej. W konsekwencji za bezpodstawny należało uznać zarzut naruszenia przez sąd przepisów art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., polegającego na nieuwzględnieniu skargi. W skardze kasacyjnej skarżąca powołała się na nowe okoliczności, które miałyby, jej zdaniem, wykluczyć możliwość próby doręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji we wskazanym dniu w jej miejscu zamieszkania. Dla poparcia swoich twierdzeń przedstawiła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. oraz kopię historii choroby i zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 listopada 2007 r. z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że pomimo, iż dokumenty te pochodzą z 2007 r. i były skarżącej (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika) znane, to nie przedstawiła ich wcześniej w postępowaniu administracyjnym ani przed Sądem pierwszej instancji. W związku z tym nie były one przedmiotem oceny zarówno ze strony organy podatkowego, jak i Sądu. Postępowanie kasacyjne, które sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania przed Sądem pierwszej instancji, nie jest stadium postępowania, w którym dopuszczalne byłoby podnoszenie nowych okoliczności faktycznych, które nie były przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw co, stosownie do treści art. 184 p.p.s.a., skutkowało jej oddaleniem. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.