II FSK 2044/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. I. K. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 366/17 w sprawie ze skargi B. I. K. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 10 października 2016 r., nr IPPB5/4510-823/16-4/BC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. I. K. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 23 stycznia 2018 r., III SA/Wa 366/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. [...] S.A. z siedzibą w W.(dalej: Spółka) na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z 10 października 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z uzasadnienia wyroku wynika, że walne zgromadzenie akcjonariuszy Spółki podjęło uchwałę, zgodnie z którą część zysku netto osiągniętego w 2015 roku przeznaczono na wypłatę dywidendy, część na kapitał rezerwowy, a część na rzecz fundacji niebędącej akcjonariuszem Spółki. Zdaniem Spółki, jeżeli fundacja złoży oświadczenie o przeznaczeniu uzyskanego z tego tytułu dochodu na cele statutowe, to zgodnie z art. 26 ust. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.p.) po stronie Spółki, jako płatnika, nie powstanie obowiązek odprowadzenia podatku dochodowego. W wydanej interpretacji indywidualnej organ uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Zdaniem organu, uzyskany w ten sposób dochód fundacji nie jest dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych, do których mógłby mieć zastosowanie art. 26 ust. 1a u.p.d.o.p. Z tym stanowiskiem zgodził się również sąd pierwszej instancji. Według sądu, błędne jest stanowisko Spółki, że kwota uzyskana przez fundację stanowi udział w zysku osoby prawnej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p, dlatego nie ma tu zastosowania art. 26 ust. 1a tej ustawy. Wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA) 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Spółki. Zaskarżonemu w całości wyrokowi postawione zostały zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, polegające na: a) błędnej wykładni art. 10 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że dochodem (przychodem) z tytułu udziału w zysku osoby prawnej w rozumieniu tych przepisów nie jest przychód uzyskany na podstawie uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy o podziale zysku spółki przez osobę niezwiązaną ze spółką akcyjną stosunkiem korporacyjnym, co skutkowało uznaniem, że kwota uzyskana przez fundację nie stanowi dochodu (przychodu) z tytułu udziału w zysku tej spółki, a w konsekwencji naruszeniem art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 26 ust. 1a u.p.d.o.p., przez przyjęcie, że przepisy te nie znajdują w tej sprawie zastosowania ("zarzut I"), b) błędnej wykładni art. 347 § 1 k.s.h. w zw. z art. 60 k.c. w zw. z art. 61 § 1 k.c. przez przyjęcie, że z podjęciem uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy przeznaczającej dla fundacji część zysku Spółki za rok 2015 nie wiązało się nabycie przez fundację roszczenia o zapłatę, podczas gdy takie roszczenie powstało najpóźniej z chwilą zakomunikowania fundacji przez zarząd Spółki zamiaru wykonania w/w uchwały oraz wyrażenia przez fundację zgody na wypłatę ("zarzut II"), c) niewłaściwym zastosowaniu art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. wskutek utrzymania w mocy Interpretacji, w której stwierdzono, że Spółka obowiązana jest jako płatnik odprowadzić podatek, pomimo że dochód fundacji nie stanowi dochodu z tytułu udziału w zysku osoby prawnej ("zarzut III"), 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm., dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm., dalej: "o.p."), poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której wszelkie wątpliwości, czy zastrzeżenia co do wyniku wykładni art. 10 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. dokonanej przez Spółkę powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika (tj. na korzyść fundacji i stanowiska Spółki), a tym samym skutkować uwzględnieniem skargi, jako że w świetle argumentacji skargi w sprawie zachodziły co najmniej niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. W każdym przypadku wątpliwości i zastrzeżenia co do wykładni przepisów prawa podatkowego powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika (tj. na korzyść fundacji i stanowiska Spółki), ("zarzut IV"), b) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57a p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach całości zaskarżonej interpretacji oraz brak uchylenia interpretacji mimo stwierdzenia naruszenia przez organ art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. na skutek przyjęcia przez sąd, że art. 57a p.p.s.a. wyłącza w odniesieniu do skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego ogólną zasadę wynikającą z art. 134 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którą granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania sądu, podczas gdy art 57a p.p.s.a. nie ogranicza w ten sposób zakresu kognicji sądu, które to uchybienie doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej interpretacji ("zarzut V"), c) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej interpretacji w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości będącej następstwem zastosowania art. 26 ust 1. u.p.d.o.p., podczas gdy art. 146 § 1 p.p.s.a. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc przepisu określającego wady uzasadniające uchylenie decyzji lub postanowienia niezależnie od tego, czy zostały powołane w skardze, co w niniejszej sprawie obligowało sąd do uchylenia interpretacji nawet w przypadku niedoszukania się stosowanego zarzutu w treści samej skargi ("zarzut VI"), d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o błędnie przedstawione stanowisko organu, które nie wynika z treści akt sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo że zarzuty podniesione w skardze dawały podstawę do uchylenia interpretacji ("zarzut VII"), e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanowiska organu, które to uchybienie może mieć wpływ na wynik postępowania kasacyjnego ("zarzut VIII"), f) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i brak uchylenia interpretacji wydanej z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 o.p. polegającym na zaniechaniu dokładnego umotywowania przez organ swojego stanowiska oraz braku odniesienia się do wszystkich argumentów Spółki podniesionych we wniosku o wydanie interpretacji, a tym samym sporządzeniu uzasadnienia interpretacji w sposób utrudniający skorzystanie z prawa wniesienia skargi do sądu jak również uniemożliwiający sądowi dokonanie należytej kontroli zaskarżonej interpretacji ("zarzut IX"), g) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i brak uchylenia interpretacji wydanej z naruszeniem art. 120 w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. polegającym na uchybieniu zasadom praworządności oraz prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez wydanie interpretacji bez należytego rozpoznania istoty problemu poddanego pod rozwagę organu i bez ustosunkowania się do argumentów Spółki, co skutkowało wydaniem błędnej interpretacji, ("zarzut X"), h) art. 57a p.p.s.a. w zw. z art 151 p.p.s.a. poprzez błędne zinterpretowanie zakresu związania sądu zarzutami skargami i przyjęcie, że przepis ten uniemożliwiał uchylenie zaskarżonej interpretacji mimo jej wadliwości, która uwidoczniła się dopiero wskutek oceny dokonanej przez sąd, a tym samym nie mogła stanowić przedmiotu zarzutu skargi, które to uchybienie wpłynęło na wynik sprawy, gdyż skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi ("zarzut XI"). Wskazując na te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i w konsekwencji uchylenie interpretacji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Szefa Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem zawarte w niej zarzuty są niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznanie dwóch pierwszych zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym, opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przekazanie przez Spółkę części swojego zysku za 2015 r. podmiotowi (fundacji) niebędącemu jej akcjonariuszem, może być po stronie tego podmiotu traktowane jak uzyskanie dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p.? Zdaniem autora skargi kasacyjnej, brzmienie art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p., zwłaszcza po jego zmianie od 1 stycznia 2015 r., pozwala na wyprowadzenie wniosku, że przepis ten znajduje zastosowanie do wszystkich przypadków "uzyskiwania przychodów z majątku spółki", niezależnie od tego czy przychód ten związany jest z posiadaniem określonych uprawnień o charakterze korporacyjnym (w szczególności wynikających z posiadania udziałów lub akcji danej spółki). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest zbyt daleko idący. Istotnie, w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1328) – zob. druk nr 2330, Sejm VII kadencji, wskazano, że zmiana zdania wstępnego art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p., polegająca na wykreśleniu słowa "akcji", cyt. "precyzuje tym samym, że dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie związany z udziałem w tym zysku, a nie tylko z udziałem w podmiocie wypłacającym zysk związanym z uprawnieniami korporacyjnymi(...)". Z powyższego nie można jednak wyciągać wniosku, że każde przekazanie części zysku osoby prawnej podmiotowi zewnętrznemu, może być traktowane w tym podmiocie jako uzyskanie dochodu z tytułu "udziału w zyskach osób prawnych", w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p. Trzeba w tym zakresie zwrócić uwagę na szerszy kontekst omawianej zmiany. Jak bowiem wskazano w dalszej części uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, zmiana ta miała na celu "(...)usunięcie wątpliwości interpretacyjnych mogących pojawić się np. w odniesieniu do świadectw użytkowych, pożyczek partycypacyjnych". Wymienione instytucje stanowią swoistą formę zaangażowania kapitałowego w działalność osoby prawnej. "Świadectwa użytkowe" są wydawane w zamian za akcje umorzone i jeżeli statut nie stanowi inaczej uczestniczą one na równi z akcjami w dywidendzie oraz w nadwyżce majątku spółki, pozostałej po pokryciu wartości nominalnej akcji (art. 361 § 1 i 2 k.s.h.). Z kolei tzw. "pożyczka partycypacyjna" jest instrumentem finansowania, w którym pożyczkobiorca otrzymuje kapitał w formie pożyczki (art. 720 k.c.) w zamian za wynagrodzenie ustalane jako procentowo określony udział w jego zysku. Inwestycyjny charakter pożyczki partycypacyjnej wynika stąd, że pożyczkodawca przejmuje na siebie część ryzyka finansowego, związanego z zaangażowaniem kapitału w działalność pożyczkobiorcy. Wymienione przykłady wskazują, że intencją ustawodawcy, wprowadzającego w 2015 r. zmianę do art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p., było doprecyzowanie, że pod pojęciem "dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych" należy rozumieć dochód z "udziału" wiążącego się nie tylko z uprawnieniami korporacyjnymi, ale także z innymi formami zaangażowania kapitałowego w działalność osoby prawnej i towarzyszącym im rozliczeniom. Taki też charakter mają przykłady dochodów (przychodów), wymienione expressis verbis w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 u.p.d.o.p., w tym zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d (art. 10 ust. 1 pkt 7), która jest związana z wymianą udziałów między spółką kapitałową a innymi podmiotami. Takiego charakteru nie ma natomiast wypłata opisana przez skarżącą Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przekazanie części swojego zysku podmiotowi zewnętrznemu, bez jakiegokolwiek związku z jego udziałem w kapitale lub z rozliczeniami kapitałowymi, nie może być w tym podmiocie traktowane jako uzyskanie dochodu (przychodu) z udziału w zyskach osób prawnych w rozumieniu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. Dla kwalifikacji podatkowej tego dochodu nie ma przy tym znaczenia, czy i kiedy podjęta w tym przedmiocie uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy rodzi po stronie podmiotu zewnętrznego roszczenie o zapłatę. W art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p. ustawodawca wskazuje bowiem na dochód (przychód) "faktycznie uzyskany z tego udziału". Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., a także art. 347 § 1 k.s.h. w zw. z art. 60 k.c. w zw. z art. 61 § 1 k.c. (zarzuty I i II). Zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. (zarzut III) powiązany jest z zarzutami dotyczącymi naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57a p.p.s.a. (zarzut V), naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust 1. u.p.d.o.p. (zarzut VI), a także naruszenia art. 57a p.p.s.a. w zw. z art 151 p.p.s.a. ("zarzut XI"). Istota tych zrzutów sprowadza się do stwierdzenia, że przy rozpoznaniu sprawy ze skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, sąd pierwszej nie może ograniczać się do badania zasadności skargi tylko pod kątem wskazanych w niej przepisów prawa (zarzutów). Innymi słowy, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie innych, niewymienionych w skardze przepisów, powinien uchylić zaskarżaną interpretację. Uzasadniając to stanowisko autor skargi kasacyjnej odwołał się do wyrażonego w piśmiennictwie poglądu, że art. 57a p.p.s.a., do którego in fine odwołuje się art 134 § 1 p.p.s.a., nie wyłącza w odniesieniu do tej kategorii skarg ogólnej zasady zawartej w tym ostatnim przepisie, zgodnie z którą niezwiązanie WSA granicami skargi oznacza, że granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu. Te ostatnie będą zawsze szersze od zakresu zaskarżenia, również w odniesieniu do skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego (T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, SIP Lex, komentarz do art. 57a). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu. Nie bez przyczyny w 2015 r. do art. 134 § 1 p.p.s.a., wyrażającego ogólną zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, dodane zostało wyraźne zastrzeżenie dotyczące art. 57a p.p.s.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Ze zdania drugiego tego artykułu wynika natomiast, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bez wątpienia celem wprowadzenia omawianych zmiany było zawężenie granic rozpoznania spraw ze skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej te zmiany stwierdzono, że (...)nowym rozwiązaniem przy zaskarżaniu interpretacji indywidualnych jest wprowadzenie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego związania zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Jest to wyjątek od ogólnej zasady zawartej w art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną(...). Zasadniczym motywem zaproponowanego rozwiązania był wzgląd na charakter interpretacji indywidualnej dochodzi po pierwsze, do "stworzenia" okoliczności poddawanych kwalifikacji prawnej wyłącznie przez samego wnioskodawcę, oraz po drugie, do wyrażenia przez Ministra Finansów stanowiska w zakresie takich zapatrywań prawnych, co do których wypowiada się wnioskodawca. Tylko i wyłącznie one są przedmiotem oceny z punktu widzenia ich poprawności w sferze prawa podatkowego. Oznacza to, że jeśli wydana interpretacja indywidualna, do której przecież podmiot ją uzyskujący nie musi się w ogóle stosować z uwagi na brak związania jej treścią, nie odpowiada jego zapatrywaniom prawnym, to tylko i wyłącznie ten podmiot powinien decydować i wskazywać w jakim zakresie oczekuje jej weryfikacji przez sąd administracyjny." (zob. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, druk nr 3079, Sejm VII kadencji). Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że w odniesieniu spraw ze skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, art. 57a p.p.s.a. nie ogranicza reguły wynikającej z art 134 § 1 p.p.s.a. Zestawienie obu wymienionych przepisów prowadzi do odmiennego wniosku, a mianowicie takiego, że wynikające z art. 57a p.p.s.a. związanie sądu pierwszej instancji zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną jest wyraźnym zawężeniem granic rozpoznania tego typu sprawy w stosunku do reguły wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. W przeciwnym razie zastrzeżenie zawarte w art. 134 § 1 in fine p.p.s.a. należałoby uznać za zbędne, co z kolei kłóciłoby się z dyrektywą pełnego odczytywania tekstu prawnego (zakaz wykładni per non est). Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że złożona w tej sprawie skarga do sądu pierwszej instancji nie zawierała zarzutu naruszenia art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. Jak słusznie sąd zauważył, osią sporu był wyłącznie art. 26 ust. 1a u.p.d.o.p., a w tle - art. 10 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz przepisy art. 347 i 348 k.s.h. Dlatego nawet jeżeli sąd pierwszej instancji na marginesie swoich rozważań dostrzegł, że obowiązek pobrania podatku przez Spółkę jako płatnika stoi pod znakiem zapytania w świetle art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., to ze względu na treść art. 57a p.p.s.a. nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji. Z tych względów niezasadne są zarzuty III, V, VI i XI skargi kasacyjnej. Z tych samych powodów nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty IV, IX i X skargi kasacyjnej. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji strona skarżąca nie postawiła zarzutu niezastosowania, bądź błędnego zastosowania przez organ interpretacyjny przepisów art. 2a, art. 14c § 1 i 2, art. 14h oraz art. 120 i art. 121 o.p. Na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. W szczególności chybione są zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z. art. 134 § 1 p.p.s.a. (zarzut VII), a także art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut VIII). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok na podstawie akt sprawy, a jego uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane elementy. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, wskazuje na zarzuty podniesione w skardze, zawiera także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym zaznaczyć, że wymóg przedstawienia stanu faktycznego sprawy nie oznacza konieczności przytaczania in extenso treści zaskarżonego aktu (w tym przypadku interpretacji indywidualnej). Ważne jest, aby sąd pierwszej instancji, relacjonując przebieg postępowania, wskazał na istotę występujących w sprawie problemów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niezbędnym zakresie spełnia te wymagania. Zawarte w tym wyroku stwierdzenie, że organ nie kwestionuje prawa walnego zgromadzenia akcjonariuszy (spółki) do zadysponowania zyskiem według własnego uznania, co podważa autor skargi kasacyjnej, nie miało istotnego znaczenia w tej sprawie. Jak już wyżej stwierdzono, dla kwalifikacji podatkowej opisanego przez Spółkę zdarzenia nie ma znaczenia, czy i kiedy podjęta przez walne zgromadzenie akcjonariuszy uchwała w przedmiocie podziału zysku, rodzi po stronie fundacji roszczenie o zapłatę. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), a to z uwagi na objęcie całego obszaru kraju, w tym Miasta Stołecznego Warszawy (siedziby Naczelnego Sądu Administracyjnego) tzw. strefą czerwoną, wskazującą na zwiększone ryzyko zakażenia wirusem SARS-Co-V2.