II FSK 2139/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 341/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie opłaty legalizacyjnej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 341/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2014 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Odpis przedmiotowego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 13 marca 2015 r. Z uwagi na nieopłacenie skargi w wyznaczonym terminie (tj. do dnia 20 marca 2015 r.), Sąd pierwszej instancji orzekł o jej odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej W. F. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi strony, mimo iż uiściła ona wymaganą kwotę w terminie wskazanym w wezwaniu do uzupełnienia braków skargi. Skarżący argumentował, iż stosownej opłaty w kwocie 100 zł dokonał na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem poczty w dniu 17 marca 2015 r. Na dowód prezentowanych twierdzeń przedstawiono poświadczony za zgodność z oryginałem dowód wpłaty gotówkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trafność zarzutu naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika wprawdzie, że opłata sądowa w wysokości 100 zł została uiszczona przez skarżącego dopiero w dniu 17 kwietnia 2015 r. Do akt dołączono bowiem potwierdzenie z rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie, dokumentujące dokonanie opłaty przez W. F. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 341/15 w dniu 17 kwietnia 2015 r. (data rozrachunku 21 kwietnia 2015 r.), przy czym jako tytuł transakcji wskazano "SYGN.AKT VII SA/WA 341/15 (PONOWNY COF) Wpłata w UP nr:005908150417AL#00016" (zob. k. 43 akt sądowych). Tymczasem skarżący dysponuje dowodem dokonania stosownej wpłaty w dniu 17 marca 2015 r., którego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem dołączono do skargi kasacyjnej. Z przedłożonego potwierdzenia polecenia przelewu/wpłaty gotówkowej wynika, iż skarżący wskazał prawidłowe konto sądowe (wskazane w wezwaniu), prawidłową kwotę (100 zł), a także prawidłową sygnaturę akt sprawy. Na potwierdzeniu widnieje również pieczątka urzędu pocztowego w Łapach z datą 17 marca 2015 r. (zob. k. 40 akt sądowych). Mając na względzie powyższe ustalenia i powstałe na tym tle rozbieżności, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie stwierdzić, jakie były w istocie losy dokonanej przez skarżącego wpłaty z dnia 17 marca 2015 r., w szczególności czy późniejsza transakcja z dnia 17 kwietnia 2015 r. stanowiła – jak może sugerować jej tytuł – ponowną próbę uiszczenia wpisu zawinioną przez pośrednika, tj. urząd pocztowy. W takiej sytuacji Sąd w składzie obecnie orzekającym przychyla się do zaprezentowanego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym "wątpliwości co do stanu faktycznego (...) należy ocenić na korzyść strony mając na uwadze, że ewentualny błąd w odniesieniu do rozstrzygnięcia negatywnego może skutkować pozbawieniem jej sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji i tym samym godzić w konstytucyjno-prawne standardy procesu sądowego (art. 45 ust. 1 Konstytucji)." (zob. postanowienie NSA z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1324/15, a także powołane tam postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1817/13, treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.