II FSK 2746/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1568/19 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r. nr 1401-IOD-2.4102.7.2019.11.MC UNP: 1401-19-071354 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. B. kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 19 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1568/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez P. B. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 22 maja 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Tekst powyższego wyroku wraz uzasadnieniem (i innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: - art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez jego błędną wykładnię, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 141 § 1 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe, organ wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości jako pozbawionej podstaw i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Mając na uwadze treść skargi kasacyjnej należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami. Sformułowane podstawy skargi kasacyjnej determinują kierunek działalności badawczej sądu odwoławczego. Wśród warunków materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej największe znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (wyrok NSA z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1965/07). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej powinno być logicznie powiązane z przepisami wskazanymi jako jej podstawy. Nadto wskazując jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie przepisów prawa procesowego, należy wymienić przepisy naruszone przez sąd pierwszej instancji, opisać na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, autor skargi kasacyjnej stawia zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu tego zarzutu, autor skargi kasacyjnej wskazał, że prawidłowa wykładnia ww. przepisu polega na tym, że trzeba wykazać funkcjonalny związek pomiędzy dokonanym wydatkiem a uzyskanym przychodem, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, zaś w niniejszej sprawie organy podatkowe zajęły stanowisko co do kosztów uzyskania przychodów, że nie zachodzi funkcjonalny związek pomiędzy spornymi wydatkami, a uzyskanymi przychodami. Zdaniem organu podatkowego Sąd na str. 28 uzasadnienia wyroku uznał, że wydatki poniesione poprzez stronę postępowania spełniają przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodów przewidziane w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., tyle że nie uzasadnił i nie wykazał funkcjonalnego związku tych wydatków z uzyskanymi przychodami przez stronę. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że jest on chybiony. Organ podatkowy nie wskazał na czym jego zdaniem polega błędna wykładnia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., ani nie wskazał jaka jest jego zdaniem prawidłowa wykładnia tego przepisu. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, sporządzający skargę kasacyjną powinien wyjaśnić jak określony przepis powinien być rozumiany i na czym polegał błąd w interpretacji tego przepisu przez Sąd. Kolejno strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że jest on chybiony i bezzasadny, nie posiada również uzasadnienia. Nie zostało uzasadnione w jaki sposób Sąd pierwszej instancji naruszył art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Zawiera bowiem: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia ponadto uzasadnienie to zawiera wskazania co do dalszego postępowania i co istotne, wyrok poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekła na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.