II FSK 749/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 630/09 w sprawie ze skargi L. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. S.A. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 630/09 oddalił skargę L. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 maja 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Sąd pierwszej instancji przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy wskazał, że pełnomocnik spółki wnioskiem z dnia 13 maja 2008 r. zwrócił się do organu podatkowego o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia 29 listopada 2005 r., z uwagi na fakt, iż wyszły na jaw nowe fakty i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi podatkowemu, które mają znaczenie dla sprawy, co stanowi postawę do wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Przedmiotową decyzją organ uznał, że spółka zaniżyła m.in. przychód podatkowy o kwotę 3.027.694,82 zł, przelaną – bez wskazania tytułu prawnego na jej konto w dniu 14 listopada 2002 r. przez H."U." sp. z o.o. Do wniosku strona załączyła następujące dokumenty: akt notarialny z dnia 17 sierpnia 1999 r. – umowę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki gruntu położonej w U. przy ul. W. wraz z prawem własności usytuowanego na tej działce budynku ośrodka wczasowego, zawartą pomiędzy J.W., a J.L. działającym w imieniu i na rzecz "L." K.A. S.A., akt notarialny z dnia 19 stycznia 2000 r. – umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki gruntu położonej w U. przy ul. W. wraz z prawem własności usytuowanego na tej działce budynku ośrodka wczasowego pomiędzy skarżącą a H."U." sp. z o.o., wezwanie do zapłaty z dnia 9 lipca 2001 r., skierowane od J.W. do "L." K.A. S.A. o zapłatę pełnej kwoty z tytułu ceny sprzedaży nieruchomości położonej w U., akt notarialny z dnia 10 sierpnia 2001 r. – umowę o zwolnieniu przez Spółkę H."U." dłużnika - skarżącą od obowiązku świadczenia polegającego na zapłacie kwoty 636.959,10 zł, stanowiącej część ceny sprzedaży praw odnoszących się do nieruchomości położonej w U. przy ul. W. na rzecz J.W., akt notarialny z dnia 14 sierpnia 2001 r. o odstąpieniu J.W. od umowy sprzedaży zawartej w dniu 17 sierpnia 1999 r., w związku z niewykonaniem umowy przez kupującego – "L." K.A. S.A., porozumienie z dnia 16 sierpnia 2001 r., zawarte pomiędzy J.W., a skarżącą o wydanie nieruchomości J. W., protokół z Walnego Zgromadzenia Wspólników Spółki H."U." z dnia 29 października 2001 r., porozumienie z dnia 9 grudnia 2001 r., porozumienie z dnia 16 stycznia 2002 r. o wycofaniu się J.W. z odstąpienia od umowy i przekazaniu we władanie Spółki H."U." przedmiotowej nieruchomości, weksle, protokół Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy "L." K.A. z dnia 16 stycznia 2002 r., aneks do porozumienia z dnia 16 stycznia 2002 r. zawartego pomiędzy J.W. a skarżącą, - protokół z Walnego Zgromadzenia Wspólników sp. z o.o. H."U." z dnia 23 stycznia 2002 r., akt notarialny z dnia 17 sierpnia 1999 r. z dopiskiem o braku płatności. W ocenie pełnomocnika skarżącej sporna kwota – zaliczona przez organy podatkowe do przychodów spółki - stanowiła zapłatę za zakup nieruchomości położnej w U., a fakt przelania tej kwoty na konto podatnika i następnie przekazanie tej kwoty tytułem ceny na rzecz J.W. wynikał z umowy zawartej w dniu 17 sierpnia 1999 r. i z w/w przedstawionych dokumentów. Tym samym kwota ta nie powinna być przychodem skarżącej w roku 2002. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej wznowił, na żądanie strony - postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2008 r. - postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 listopada 2005 r., gdyż ujawnione przez pełnomocnika strony dowody dały podstawę dopuszczalności wznowienia postępowania. Jednakże po rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy decyzją z dnia 6 marca 2009 r. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji, gdyż w wyniku uchylenia decyzji dotychczasowej mogłaby zostać wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż część dowód przedstawionych przez stronę była znana organom podatkowym w momencie wydawania decyzji, której uchylenia żąda pełnomocnik podatnika. W pierwotnym postępowaniu wymiarowym oceniono mianowicie: akt notarialny z dnia 17 sierpnia 1999 r., akt notarialny z dnia 19 stycznia 2000 r. wezwanie do zapłaty z dnia 9 lipca 2001 r. od J.W. skierowane do skarżącej, akt notarialny z dnia 10 sierpnia 2001 r. o przystąpieniu do długu Spółki H."U." i zwolnieniu wierzyciela – skarżącej z obowiązku świadczenia na rzecz J.W., akt notarialny z dnia 14 sierpnia 2001 r. o odstąpieniu J.W. od umowy sprzedaży w/w nieruchomości położonej w U., porozumienie z dnia 9 grudnia 2001 r. zawarte pomiędzy J.W. a Spółką H."U." o wyrażeniu zgody na ustanowienie hipoteki na przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy odnosząc się do kwoty 3.027.694,82 zł otrzymanej przez ,,L." od Spółki H. ,,U." wskazał, iż ani w toku kontroli, ani później w dalszym postępowaniu, pełnomocnik nie wyjaśnił dlaczego Spółka H. "U."uzyskane środki ze sprzedaży własnej nieruchomości, zamiast zagospodarować je w ramach własnej działalności gospodarczej - mimo przejęcia na siebie zobowiązania wobec J.W. - przelała środki pieniężne, bez tytułu prawnego, na rzecz K. ,,L.". Słusznie zatem – jak podkreślono - organy podatkowe uznały, iż z punktu widzenia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej: u.p.d.o.p. skarżąca, otrzymując to świadczenie pieniężne od Spółki H. ,,U.", uzyskała przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, iż pełnomocnik skarżącej spółki, składając wniosek o wznowienie postępowania, jak również przy odwołaniu z dnia 23 marca 2009 r., nie wskazał, czy jego zdaniem błędne ustalenie podstawy opodatkowania przez organy podatkowe polega na zawyżeniu/zaniżeniu przychodów czy też kosztów. Z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego, na poparcie którego przedłożone zostały dokumenty stanowiące załącznik do wniosku o wznowienie postępowania, można było wywnioskować, że stronie chodzi o błędne zaliczenie przez organy podatkowe do przychodów ww. kwoty 3.027.694,82 zł. Kwota ta - zdaniem strony - miałaby stanowić sumę przekazaną przez Spółkę H. "U."na Spółkę ,,L." w wykonaniu zobowiązań wobec J.W. - jako wynik zawarcia wielu porozumień i uzgodnień pomiędzy Panem J.W., Spółką H. "U."i Spółką ,,L.", która to spłata nastąpiła przelewem z dnia 21 listopada 2002 r. na konto Spółki "A. I." Ltd. w kwocie 650.000 $ USD. Jednakże zgromadzony w toku wznowionego postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw – w ocenie organu odwoławczego - do przyznania racji Stronie i zmiany decyzji ostatecznej z dnia 29 listopada 2005 r. Organ wskazał także, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że K.A. ,,L." przelała w dniu 21 listopada 2002 r. J. W.- na konto Spółki ,,A. I." Ltd - J.W. prowadzone w P. B. - Filiale V. - Republika Łotwy (Swift: ..., ACC.N..-0705084 -$USD) (k- 327 w aktach UKS), które zostało przez niego wskazane w nocie z dnia 10 listopada 2002r. - kwotę 650.000 USD, wykorzystując do tej transakcji akt notarialny z dnia 17.08.1999 r. A nr .... W w/w nocie z dnia 10 listopada 2002 r. wskazano, iż na podstawie w/w aktu notarialnego z dnia 17 sierpnia 1999 r. zgodnie z § 4 (który stanowi, iż cena sprzedaży zapłacona zostanie w sześciu ratach płatnych począwszy od września 1999 r. do 17 marca 2000 r. na wskazane pisemnie przez J.W. w terminie późniejszym konto bankowe - w banku zagranicznym lub polskim ...), należy dokonać płatności z podaniem w tytule płatności w języku angielskim: ,,częściowa zapłata za nieruchomość: U., KW ... w Polsce, na rzecz umowy kredytowej J. W.. Powyższe czynności - w ocenie organu podatkowego - nie budzą wątpliwości. Jednocześnie wszelkie dowody, zarówno znane organom podatkowym w dniu wydania decyzji ostatecznej, jak i nieznane dołączone na etapie postępowania wznowieniowego, potwierdzają podjęte rozstrzygnięcie. Bowiem skarżąca bezspornie otrzymała od Spółki H. "U."w dniu 14 listopada 2002 r. kwotę 3.027.694,82 zł, której nie zaliczyła do przychodów, wbrew zapisom art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Ponadto, w ocenie organów, skarżąca nie miała podstaw do zapłaty kwoty 650.000 dolarów USD J. W., na co wskazują przeanalizowane przez organ dokumenty, w szczególności stanowiące o przejęciu długu Spółki ,,L." z tytułu zakupu nieruchomości J.W. przez Spółkę H.L ,,U.", z jednoznacznym zwolnieniem spółki ,,L." z roszczeń wierzyciela wobec niej. W tej sytuacji dłużnikiem J.W. stała się Spółka H. "U". Organ przyjął też hipotezę, iż gdyby skarżąca była w dalszym ciągu dłużnikiem J.W. i kwota 650.000 USD stanowiła spłatę zobowiązań z tytułu zakupu nieruchomości w U. od J.W., to kwota 3.027.694,82 zł również pozostałaby przychodem zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a równowartość kwoty 650.000 USD nie mogłaby być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 lit. a) i art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) u.p.d.o.p., gdyż stanowiłaby zapłatę za nabycie w 1999 r. nieruchomości stanowiącej środek trwały. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w/w decyzji, zarzucając jej naruszenie: art. 240 § 5, art. 122 w zw. z art. 187, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę spółki. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie na wstępie wskazał na treść art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności na punkt 5 tego artykułu. Sąd wyjaśnił, że aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania, na którą powołuje się skarżąca spółka w skardze, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Sąd wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej powołując się na pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał na szereg dokumentów, których powstanie wiązało się z zakupem nieruchomości położonej w U.. W ocenie Sądu pierwszej instancji powołana przez stronę podstawa wznowienia zmierza raczej do uzupełnienia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co nie rzutuje na wydane dotychczas rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny sprawy podatkowej został ustalony w sposób kompletny z zachowaniem wszelkich reguł i w oparciu o cały materiał dowodowy konieczny do rzetelnego, wnikliwego i pełnego wyjaśnienia sprawy. Organ kontroli skarbowej ustalił w pierwotnym postępowaniu relacje jakie zachodziły pomiędzy J.W., skarżącą Spółką oraz trzecim podmiotem – Sp. z o.o. H."U.". Późniejsze ustalenia – wynikające z dowodów przedłożonych w postępowaniu wznowieniowym, nie ujawniają nowych okoliczności faktycznych w zakresie braku obowiązku zaliczenia kwoty 3.027.694,82 zł do przychodów roku 2002 skarżącej Spółki. Sąd doszedł do przekonania, że z treści skargi wynika raczej, iż strona skarżąca zarzuca organowi podatkowemu błędne wnioskowanie przy ocenie czynności faktycznych i prawnych jakie zaszły pomiędzy: Spółką "L.", J.W., Spółką H."U.". Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, czy też związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik spółki zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. naruszenie: 1) art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 1 § 2 P.p.s.a. polegające na tym, iż sąd kontrolując legalność decyzji podatkowych nie uczynił przedmiotem swojego zainteresowania zarzutów podniesionych w skardze, bardzo lakonicznie i niezrozumiale odniósł się do nich w uzasadnieniu wyroku, co w konsekwencji oznacza, że sąd w tym zakresie nie zbadał zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, czym naruszył wskazane przepisy, 2) art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny że organy nie dopuściły się naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej albowiem w niniejszej sprawie w związku z działaniami organu podatkowego nie nastąpiło pominięcie w sprawie istotnych faktów i dowodów mających wpływ na wynik sprawy, a wznowienie postępowania nie służy merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy, 3) art. § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny że organy nie dopuściły się naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który nie może służyć merytorycznemu kontrolowaniu decyzji podatkowej ostatecznej, choć we wniosku i w skardze wskazywano na potrzebę jej zweryfikowania z punktu widzenia nowych faktów i dowodów w sprawie, 4) art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na nierozstrzygnięciu istoty skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz uzupełnionej kolejnym pismem, 5) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutów sformułowanych przez stronę, co uniemożliwia prawidłową kontrolę wyroku sądu w toku instancji, 6) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i uzasadnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie wszystkich zarzutów skargi, także o charakterze proceduralnych w tym: a) przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności jeśli chodzi o wskazywane we wniosku o wznowienie dowody i ich wpływie na ostateczną decyzję w sprawie, b) nieodniesienie się do wskazywanych we wniosku dowodów i ich wpływie na wynik sprawy w tym dotyczących dwukrotnego zaliczenia płatności za fakturę jako przychodu, pierwszy raz gdy należność została uregulowana, drugi poprzez potraktowanie całej kwoty 3.027.694,82 jako przychodu, 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi naruszenia przepisów postępowania podatkowego jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4, art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia dlaczego doszło do dwukrotnego zaliczenia płatności za fakturę jako przychodu, pierwszy raz gdy należność została uregulowana, drugi poprzez potraktowanie całej kwoty 3.027.694,82 zł jako przychodu, b) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, która ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i pozamerytoryczny a świadczy przy tym o nieznajomości sprawy przez organy podatkowe o czym świadczy dwukrotne zaliczenie w przychody opisanej we wniosku kwoty, c) naruszenie zasady przekonywania poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności związanych z realizowanymi transakcjami opisanymi we wniosku, d) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty dowolnej w szczególności poprzez zakwestionowanie składanych przez podatnika wyjaśnień dotyczących dwukrotnego zaliczenia w przychody opisanej we wniosku kwoty, e) niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących wznowienia postępowania podatkowego, które miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że z istoty instytucji wznowienia postępowania podatkowego wynika, iż stwarza ona możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. W art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej normodawca zawarł zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Tak więc, aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ujawnione okoliczności muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawi i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B.Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21, t. 1). Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/00 – publ. ONSA z 2001 r., Nr 3, poz. 123). Przechodząc do rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organy podatkowe przed podjęciem decyzji w postępowaniu zwykłym dysponowały dowodem świadczącym o dokonaniu w dniu 14 listopada 2002 r., przez spółkę z o.o. H."U." na rzecz "L." K.A. S.A. z siedzibą w L. przelewu kwoty 3.027.694,82 zł. Powyższej oceny nie zmieniły przedłożone przez podatnika nieliczne dowody. W szczególności, fakt przystąpienia do długu spółki H."U." i zwolnienie spółki "L." z obowiązku świadczenia na rzecz J.W. (akt notarialny z dnia 10 sierpnia 2001 r. był oceniany przez organy podatkowe w postępowaniu zwykłym i trafnie wywiedziono, że powyższa czynność nie ma znaczenia dla powstania po stronie spółki "L." zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.). Również nie ma w sprawie znaczenia fakt, że spółka "L." przelała w dniu 21 listopada 2002 r. na konto J.W. kwotę 650.000 USD. Z dokumentów przedstawionych przez podatnika nie wynika tytuł prawny powyższej wpłaty. Okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Takich dowodów lub okoliczności autor skargi kasacyjnej nie przedstawił. Skoro nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej za całkowicie bezzasadne. W uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy odniósł się do wszystkich aspektów sprawy, a więc w sposób zwięzły, kompletny przedstawił stan sprawy, wskazał zarzuty podniesione w skardze i stanowisko strony, podstawę prawą rozstrzygnięcia oraz zawarł jej wyjaśnienie. Autor skargi kasacyjnej, jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania, skargi i skargi kasacyjnej, powołując się na dowody i okoliczności, którymi dysponowały organy podatkowe w postępowaniu zwykłym zmierza do spowodowania odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego. Świadczy to jedynie o niezrozumieniu istoty tego postępowania. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r. sygn. akt III SA 1974/00, niepubl.). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego a postępowanie odrębne nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.