II FZ 1500/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 764/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S., R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 23 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 22 maja 2014 r., I SA/Ol 764/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy J. S. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna była niedopuszczalna, to uprawnia to do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że "wezwano nas o złożenie wniosku o przyznanie prawo pomocy zrobiliśmy to. Następnie otrzymaliśmy wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, zrobiliśmy to." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko przedstawione przez sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W takim przypadku, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje (postanowienia NSA: z 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, z 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09, oraz z 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08). Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a. Zgodzić się należy z sądem pierwszej instancji, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Ponieważ J. S. nie składała wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienie wyroku, to w związku z tym nie można przyjąć, iż jest osobą legitymowaną do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga kasacyjna wniesiona przez J. S. nie może zostać uwzględniona. Zdaniem NSA ze względu na to, że skarga kasacyjna była oczywiście bezzasadna, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.