II FZ 560/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. D. obecnie A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Po 201/09 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi A. D. obecnie A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 listopada 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie 1. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 201/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną A. D. obecnie A. M. (dalej: Skarżąca) od postanowienia tego Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r., sygnatura akt I SA/Po 201/09 w zakresie odrzucenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 listopada 2008 r., nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 2. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę kasacyjną w dniu 14 marca 2013 r. złożyła reprezentująca Skarżącą, adwokat J. H.. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia 20 marca 2013 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez: złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz złożenia dokumentu, z którego wynika zmiana nazwiska strony skarżącej. W odpowiedzi pełnomocnik Skarżącej przedłożyła pełnomocnictwo do złożenia i popierania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skargi kasacyjnej w sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu o sygnaturze I SA/Po 201/09 i potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, z której wynika zmiana nazwiska Skarżącej. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd ten wyjaśnił, że nie było w tej sprawie wystarczające pełnomocnictwo do złożenia i popierania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bowiem w jego ocenie konieczne było dodatkowe umocowanie do samego sporządzenia skargi kasacyjnej. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 36 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie i ustalenie w konsekwencji, że udzielone w sprawie pełnomocnictwo obejmowało niektóre tylko czynności procesowe. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyjęcie skargi kasacyjnej i przekazanie jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem jej merytorycznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi (pkt 1), do prowadzenia poszczególnych spraw (pkt 2), do niektórych tylko czynności w postępowaniu (pkt 3). W myśl art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do: wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (pkt 1), udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach (pkt 2), cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie (pkt 3) i odbioru kosztów postępowania (pkt 4). W tej sprawie Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do konkretnej sprawy, podając sygnaturę akt tej sprawy. Wskazała też, że dotyczy ono postępowania kasacyjnego. W art. 175 p.p.s.a. w poszczególnych paragrafach wprowadzono wymogi, co do tego, kto może sporządzić skargę kasacyjną, przez co należy rozumieć zredagowanie i podpisanie skargi kasacyjnej. Nie oznacza to jednak, aby przymus adwokacko-radcowski obligował jednocześnie do odrębnego umocowywania wskazanych w tym przepisie profesjonalistów do samego sporządzenia skargi kasacyjnej. Nie ulega wątpliwości, że do złożenia skargi kasacyjnej konieczne jest jej uprzednie napisanie, zredagowanie, wydrukowanie, podpisanie, nadanie na poczcie, przyniesienie do sądu itp. Sformułowanie, więc pełnomocnictwa dla profesjonalnego pełnomocnika do złożenia skargi kasacyjnej obejmuje te właśnie czynności, w tym także sporządzenie tej skargi, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a. jest, bowiem warunkiem sine qua non skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Za prawidłowe i wystarczające uznaje się pełnomocnictwa sformułowane do złożenia skargi kasacyjnej. Stanowisko przeciwne od powyższego razi formalizmem i nie uwzględnia zasad logiki formalnej. Jeżeli bowiem wolą mocodawcy jest upoważnienie pełnomocnika do złożenia skargi kasacyjnej, a w świetle art. 175 p.p.s.a. może ją sporządzić tylko profesjonalista, to jest oczywiste, że wspomniane upoważnienie obejmuje również czynność sporządzenia tejże skargi. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku sformułowania w pełnomocnictwie umocowania do "wniesienia" skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 124/13 i z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 123/13 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Z tych też względów należało uznać, że nieprawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną, powołując się na art. 178 p.p.s.a. i uznając, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych tej skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.