II FZ 988/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 964/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 12 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie II FZ 988/16 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 964/16, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 maja 2016 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 rok, oraz zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi przez uzupełnienie wpisu sądowego o kwotę 13 zł od wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd podniósł, że powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie, w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 24 sierpnia 2016 r. Siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął 31 sierpnia 2016 r. W tak zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił ww. braku skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił oraz orzekł o zwrocie wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie. Zarzucił mu naruszenie art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżącemu odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 13 zł został skutecznie doręczony w dniu 24 sierpnia 2016 r., oraz naruszenie art. 69 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie skargi mimo istniejących możliwości skutecznego doręczenia wezwania o uzupełnienie wpisu w miejscu prowadzenia przedsiębiorstwa przez skarżącego. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, że na pozostawienie bez jego reakcji wezwania do uzupełnienia wpisu o kwotę 13 zł negatywny i decydujący wpływ miały zdarzenia z sierpnia 2016 r., wynikające z pobytu skarżącego za granicą, skąd wrócił 4 września 2016 r., oraz nieobecność w pracy doręczyciela, który zazwyczaj przekazywał skarżącemu korespondencję kierowaną ma adres domowy (ul. P. 10, Z.) w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego (ul. S. 2 Z.). Ponadto skarżący zauważył, że poza skargą odrzuconą w rozpoznawanej sprawie, złożył jeszcze dwie skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (I SA/Wr 966/16 oraz I SA/Wr 965/16), od których uiścił wpisy w kwocie wyższej, niż wymagana. W rezultacie tego, od dwóch złożonych skarg, do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uiszczony został wpis w nadpłaconej kwocie 902 zł zamiast 600 zł. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji, mimo formalnego błędu, zasady logiki oraz względy społeczne powinny zadecydować o zaliczeniu powstałych nadpłat we wpisach od pozostałych skarg na niedopłatę wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na oddalenie zasługują podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 73 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w trybie, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 24 sierpnia 2016 r. W myśl art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, a taka sytuacja miała miejsce w analizowanej sprawie, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stanowi on, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Wreszcie w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W takiej sytuacji, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi art. 73 § 4 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe (Dz. U., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Z kolei stosownie do art. 65 § 2 p.p.s.a., do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Oznacza to, że aby w sposób prawidłowy, zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. doręczyć pismo sądowe należy, zastosować tryb, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 roku w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j., Dz. U. z 2015 r., poz. 1222 ze zm.,) dalej rozporządzenie. W myśl § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu i potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Awizowaną przesyłkę przechowuje się w placówce pocztowej operatora lub w urzędzie gminy przez siedem kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia, wówczas placówka pocztowa operatora sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych 7 dni licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia oraz zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem, o czym stanowi § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Z uwagi na skutki procesowe, jakie wiążą się dla strony z zastosowaniem trybu doręczeń przesyłek sądowych, szczególnie rygorystycznie należy przestrzegać procedury wymienionej we wskazanych powyżej przepisach ustawy oraz rozporządzenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2016 r., II FZ 16/16, www.cbosa.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje, że powyższy tryb doręczania spornej przesyłki został zachowany. Po pierwsze, wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi wysłane zostało na prawidłowy, wynikający ze skargi adres skarżącego (ul. P. 10, Z.). Wobec natomiast braku możliwości doręczenia spornej przesyłki skarżącemu osobiście w dniu 10 sierpnia 2016 r., pod wskazanym powyżej adresem, doręczyciel pozostawił przesyłkę na okres 14 dni w placówce pocztowej w Z., oraz pozostawił, pod wskazanym przez skarżącego adresem, zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej. Doręczyciel dokonał też adnotacji "awizowano dnia" (10 sierpnia 2016 r.,) na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki, gdzie złożył swój podpis. Powtórnej awizacji dokonano dnia 18 sierpnia 2016 r., o czym świadczy stosowana adnotacja na stronie tytułowej koperty oraz złożony tam podpis osoby doręczającej. Wobec niepodjęcia przesyłki przez jej adresata w terminie, w dniu 26 sierpnia 2016 r., zwrócono ją nadawcy. W tej sytuacji Sąd prawidłowo zastosował tryb doręczania przesyłek sądowych, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. oraz uznał, że datą skutecznego doręczenia przesyłki jest dzień 24 sierpnia 2016 r. Od rej daty rozpoczął bieg termin do uzupełnienia braku skargi w postaci uiszczenia wpisu od skargi, który upłynął w dniu 31 sierpnia 2016 r. Skarżący w tym terminie opisanego powyżej braku skargi nie uzupełnił, co nie jest w sprawie przez skarżącego kwestionowane. W tej sytuacji, Sąd prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi. W myśl tego przepisu, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, a miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, podlega odrzuceniu. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 69 p.p.s.a., stosownie do którego, doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. O wskazaniu miejsca doręczenia pism stronom w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest właściwego adresu, decyduje za każdym razem Sąd. W analizowanej sprawie, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków została prawidłowo zaadresowana na adres skarżącego wskazany w skardze. Doręczyciel nie miał i nie ma obowiązku poszukiwać miejsca pracy adresata, jeżeli nie jest ono wskazane jako adres odbiorcy podany przez sąd (postanowienie Sądu najwyższego z dnia 27 stycznia 1998 r., III CKN 620/97, OSNC 1998, nr 9, poz. 146). Skoro zatem jedynym znanym Sądowi adresem skarżącego w dniu 3 sierpnia 2016 r., to jest w dniu wydania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, był wynikający ze skargi adres ul. P. 10, Z., i na taki zostało wysłane wezwanie do uzupełnienia skargi, to zarzut naruszenia art. 69 p.p.s.a. stawiany w zażaleniu, że przesyłki nie doręczono skarżącemu na adres prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, to jest ul. S. 2, Z., nie mógł zostać uznany za uzasadniony i tym samym stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na uwzględnienie nie zasługiwała również ta podniesiona w zażaleniu argumentacja, stosowanie do której, skoro skarżący poza skargą odrzuconą w rozpoznawanej sprawie, złożył jeszcze dwie skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (I SA/Wr 966/16 oraz I SA/Wr 965/16), od których uiścił wpisy w kwocie wyższej, niż wymagana, to nadpłata z tego tytułu powinna być zaliczona na poczet brakującej kwoty wpisu w rozpoznawanej sprawie. Podnieść należy, że powyższe argumenty podważają w istocie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi, podczas gdy przedmiotem zażalenia w rozpoznawanej sprawie jest odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braku w wymaganym, wynikajacym z ustawy, terminie, co nie jest przez skarżącego kwestionowane. Tym samym, ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach prowadzonego postępowania zażaleniowego podlegała wyłącznie prawidłowość odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji, a nie słuszność twierdzenia, że wpis od skargi nie został uiszczony w prawidłowej wysokości oraz że należało wezwać stronę do uzupełnienia tego braku. Wezwanie Sądu, wynikające z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2016 r., do uzupełnienia wpisu od skargi, mimo skutecznego doręczenia skarżącemu, w trybie o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. nie zostało wykonane w wyznaczonym, wynikajacym z ustawy terminie. W tej sytuacji, Sąd prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 i § 1 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.