II GSK 1037/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 800/22 w sprawie ze skargi I. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od I. T. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1986 (tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 800/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. T. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 września 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2022 r., a także orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: Zaskarżoną decyzją z dnia 14 września 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa w wysokości 9.300 zł. Zdaniem organów obydwu instancji skarżący jako przedsiębiorca, za pośrednictwem kierowcy, wykonywał w dniu kontroli tj. 2 października 2020 r. okazjonalny przewóz drogowy osób samochodem osobowym. Kierujący samochodem nie okazał oryginału wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Zeznał też, że nie posiada przy sobie takiego dokumentu. W związku z tym na podstawie art. 92a ust. 1,7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 108 ze zm. – dalej w skrócie jako: "u.t.d.") oraz na podstawie lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w dokumenty (wypis z licencji), o których mowa w art. 87 u.t.d. Kierujący nie zawarł z pasażerami żadnej pisemnej umowy. Samochód, którym wykonywano przejazd jest pojazdem pięcioosobowym. W konsekwencji uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone pod lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Wobec niewpisania do licencji samochodu, którym wykonywany był przewóz, nałożono także karę pieniężną w wysokości 800 zł na podstawie Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku opisanym na wstępie wyrokiem skargę uwzględnił. Zdaniem WSA, w przypadku, w którym pojazd wpisany jest do licencji upoważniającej do wykonywania przewozu osób taksówką, stanowi on taksówkę bez względu na to, czy posiada wszystkie, czy tylko niektóre elementy wyposażenia i oznaczenia. Wykonywanie przy pomocy takiego pojazdu przewozu osób powinno zaś podlegać ocenie przez właściwe organy według kryterium zgodności z przepisami określającymi wymagane dla taksówki cechy i wyposażenie. Stwierdzenie braku któregokolwiek z wymienionych w przepisach elementów wyposażenia nie powoduje utraty charakteru taksówki przez wpisany do licencji samochód, a rodzi natomiast odpowiedzialność wykonującego transport za ich brak. W dniu przeprowadzonej kontroli pojazd marki Honda o nr rej. [...] był wpisany do posiadanej przez skarżącego licencji nr [...] na wykonywanie przewozu osób taksówką. Skoro tak, to nałożenie na skarżącego kar pieniężnych za wykonywanie przewozu okazjonalnego tym samochodem oraz za niewpisanie go do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego – przepisów art. 92 a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W zakresie w jakim karę pieniężną nałożono na skarżącego za czyn polegający na niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji (art. 92 a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.) Sąd I instancji uznał, że wprawdzie bezspornie kierowca nie posiadał w samochodzie wypisu z licencji ani jej oryginału, lecz uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji w tym zakresie zawiera wewnętrzną sprzeczność co do tego, o jaką licencję chodzi. Organ I instancji z jednej strony wskazał, że kierowca nie okazał oryginału wypisu z licencji 018/2018 – czyli tej nie dotyczącej przewozów taksówką, a z drugiej strony wskazał, że skarżący naruszył art. 87 ust. 4 u.t.d. zgodnie z którym "podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji". Organ odwoławczy rozbieżności tej nie usunął. W tej sytuacji uznać należało, że w analizowanym zakresie uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988, dalej zwana p.r.d.), § 24 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r. poz. 2022, zwane dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180, dalej także u.t.d.), poprzez błędne przyjęcie, że o kwalifikacji przewozu jako transportu drogowego taksówką decyduje wyłącznie fakt posiadania licencji na transport drogowy taksówką oraz wpisania pojazdu do tej licencji, podczas gdy analiza powołanych przepisów prawnych prowadzić powinna do wniosku, iż konstytutywną cechą transportu drogowego taksówką jest obok posiadania stosowanej licencji na transport drogowy taksówką, także oznakowanie pojazdu w sposób określony w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a brak takiego oznaczenia jest równoznaczny z tym, że pojazd nie jest taksówką; 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11, art. 92 a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do ich zastosowania w tej sprawie, w sytuacji gdy brak oznakowania kontrolowanego pojazdu lampą z napisem TAXI, przesądzał o okazjonalnym charakterze przewozu, co w konsekwencji musiało skutkować zastosowaniem norm określonych w lp. 2.11 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.; 3. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 r. poz. 735 zwanej dalej k.p.a.), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w sprawie naruszony został przepis art. 107§ 3 k.p.a., podczas gdy błędne przywołanie przepisu prawa w decyzji organu I instancji, nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarg kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). Na wstępie należy zauważyć, że na temat problematyki związanej z koniecznością właściwego oznaczenia pojazdu, aby mógł on zostać uznany za taksówkę niejednokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny. Tytułem przykładu należy wskazać na wyroki z: Wyrok NSA z 21.12.2023 r., II GSK 665/23, LEX nr 3667761, Wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 530/24, LEX nr 3793642, Wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 239/24, LEX nr 3794257, Wyrok NSA z 20.06.2024 r., II GSK 1135/23, LEX nr 3728525, Wyrok NSA z 20.06.2024 r., II GSK 417/24, ONSAiWSA 2025, nr 1, poz. 7). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę podziela w całości zaprezentowane w wyżej wskazanych uzasadnieniach wyroków poglądy i przyjmuje je za własne. Krajowym transportem drogowym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, a zasadnicze wymogi podjęcia i wykonywania tak rozumianego "krajowego transportu drogowego" w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że wykonywanie przewozu drogowego osób, może odbywać się wyłącznie na podstawie odpowiedniej licencji. Należy przy tym podkreślić, że art. 5c u.t.d. stanowi, iż w odniesieniu do licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawodawca odmiennie ukształtował warunki ich uzyskania niż w odniesieniu do licencji w zakresie przewozu osób taksówką, a mianowicie licencji, o której jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. Wskazać w tym miejscu można chociażby regulacje przewidzianą w ust. 4 art. 6 u.t.d. ( a więc, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony obszar), której odpowiednika nie zawiera art. 5c u.t.d., także art. 11 u.t.d., który określa z kolei konieczną treść udzielanych licencji (przy czym w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką licencja zawiera również oznaczenie obszaru przewozów). Należy także wskazać, że do przewozu osób taksówką mają zastosowanie art. 11b i art. 11c u.t.d., które odnoszą się do cen za przewozy taksówkami oraz stawek taryfowych oraz podmiotów właściwych do ich ustalania. Konsekwencją powyższego jest zróżnicowanie warunków wykonywania przewozów wynikających z wymienionych wyżej licencji. Ustawodawca zróżnicował więc szczegółowe warunki wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, czy też taksówką (zob. np. wyroki NSA z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1286/21 oraz II GSK 1222/21). Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wskazanych na wstępie wyrokach należy stwierdzić, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest nie tylko zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu, odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 p.r.d., który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu (w tym w taksometr lub aplikację mobilną, o której jest mowa w art. 13b u.t.d.) oraz o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz - przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd - za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób, takich jak np. wyłączenie obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa przez kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera (art. 39 ust. 2 pkt 3 p.r.d.), wyłączenie obowiązku przewozu dziecka w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci (art. 39 ust. 4 pkt 1 p.r.d.), wykonywanie obowiązku corocznego (a nie raz na 5 lat) przeprowadzenia badań technicznych (art. 81 ust. 6 p.r.d.), stosowanie się przez kierującego taksówką do zakazu palenia tytoniu lub spożywania pokarmów w czasie jazdy podczas przewożenia pasażera (art. 63 ust. 5 p.r.d.), korzystanie z miejsc na drodze przeznaczonych tylko dla postoju taksówek (§ 53 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych). W niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kierowcy i pasażera oraz dokumentacji fotograficznej, że pasażer - Pan R. S. w dniu 2 października 2022 r. zamówił przewóz za pomocą aplikacji Bolt z ul. Lubelskiej na ul. Szopena w Rzeszowie, za który zapłacił w aplikacji Bolt. Pasażerka - Pani N. P. zeznała, że pojazd nie był oznakowany jako taksówka i nie miała taksometru, kasy fiskalnej ani cennika. Stronę ustalono na podstawie dokumentów zebranych podczas kontroli oraz informacji z aplikacji Bolt. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli skarżący posiadał uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób, ale nie zgłosił organowi licencyjnemu aktualnej listy pojazdów, którymi wykonuje transport drogowy oraz nie wyposażył kierowcy we wypis z licencji. Jednocześnie wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Konkludując, Sąd I instancji niezasadnie przypisał organom administracji publicznej naruszenie przepisów prawa materialnego, albowiem fakt posiadania przez przewoźnika w dniu kontroli licencji na przewóz osób taksówką oraz fakt wpisania pojazdu samochodowego do tej licencji nie powoduje automatycznie wykonywania przewozu osób pojazdem, który nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wykonywanie uprawnień wynikających z licencji, o której jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. może być realizowane tylko i wyłącznie pojazdem samochodowym, który jest taksówką w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa, a więc pojazdem, który jest odpowiednio wyposażony oraz odpowiednio oznaczony. Ponadto, wbrew stanowisku Sądu I instancji nie ma również podstaw, aby twierdzić, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie były wystarczające dla przypisania skarżącemu naruszenia, o którym jest mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d. w związku z lp. 1.12, 2.11 i 1.5 załącznika nr 3 do tejże ustawy oraz nałożenia kary pieniężnej za te naruszenia. Należy przy tym podkreślić, że nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcie nieprawidłowe powołanie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji art. 87 ust. 4 u.t.d. zamiast art. 87 ust. 1 u.t.d. Stan faktyczny został bowiem prawidłowo określony na podstawie zebranego materiału dowodowego. Nie budziło też wątpliwości, że organ uznał kontrolowany przejazd pojazdem za przejazd okazjonalny, a więc a contrario nie uznano go za przejazd taksówką. Natomiast organ II instancji prawidłowo powołał już jako podstawę materialną wymierzenia kary za niewyposażenie kierowcy w oryginał wypisu z licencji nr [...] - art. 87 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). ----------------------- 2