II GSK 1143/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 52/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Ke 52/22 oddalił skargę A.B. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: Kolegium, SKO) z 23 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii B, w związku z niedostarczeniem w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.. Strona, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. naruszenie art. 18 ust. 1 i 2 pkt 1 ppkt a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021r., poz. 1212; dalej: u.k.p. ) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że skarżący zwrócił się do organu administracyjnego o wydanie wtórnika prawa jazdy i organ powinien dokonać zbadania jedynie przesłanek określonych w dyspozycji tego przepisu; 2. naruszenie art. 98a ust.1 pkt 2 u.k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie uznanie, że istnieją przesłanki do skierowania skarżącego na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, podczas gdy skarżący nigdy nie prowadził pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu; 3. naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w efekcie uznanie, iż wobec nieprzedstawienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego Starosta powinien wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, podczas gdy organ I instancji nie miał podstaw prawnych, aby kierować skarżącego na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, w związku z czym skarżący nie był w ogóle zobowiązany do uczestnictwa w kursie reedukacyjnym; 4. naruszenie art. 36 w zw. z art. 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż skarżący został pozbawiony obrony swoich praw w postępowaniu przed niemieckimi organami wymiaru sprawiedliwości, a Państwo Polskie nie udzieliło skarżącemu należnej ochrony i pomocy, a polski organ administracyjny, a w następstwie tego Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, iż skarżący prowadził pojazd na terenie Niemiec w stanie nietrzeźwości; 5. naruszenie art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie (Dz. Urz. UE L z 2006 r. poz. 403, s. 18 z późn. zm.; dalej: dyrektywa 2006/126) poprzez brak jego zastosowania i w efekcie orzeczenie o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami w Polsce, podczas gdy przesłanka odmowy wydania wtórnika prawa jazdy odpadła w dniu 23 marca 2020 r., kiedy przestał obowiązywać zakaz prowadzenia pojazdów nałożony przez wyrok Sądu niemieckiego; II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, których uchybienie miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez: 1. naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) poprzez bezzasadne, oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja naruszała art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 81 a k.p.a poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie twierdzeń i dowodów przedłożonych przez skarżącego, w tym faktu, że zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony na terenie Niemiec już nie obowiązuje, tj. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; 2. naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte i skrótowe wyjaśnienie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o powyższe podstawy skarżący wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz uchylenie decyzji SKO z 23 listopada 2021 r. i poprzedzającej ja decyzji Starosty [...] z 20 września 2021 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci orzeczenia psychologicznego Nr [...] z 4 czerwca 2022 r. wydanego przez mgr A.Ł. psychologa uprawnionego w zakresie psychologii transportu, na okoliczność braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego. Jednocześnie wskazywał, że wcześniejsze przedstawienie tego dowodu nie było możliwe, bowiem dowód ten powstał dopiero w dniu 4 czerwca 2022 r., a następnie w piśmie z 18 lipca 2022 r. wnosił o dopuszczenie następnego dowodu z dokumentu – decyzji Starosty [...] o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B z uwagi na nowe orzeczenie psychologiczne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżący w piśmie z 30 stycznia 2023 r. oświadczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i tym samy cofa wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ – Kolegium nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), ponieważ skarżący ostatecznie, w piśmie z 30 stycznia 2023 r. zmienił wcześniejszy wniosek i zażądał rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, bez przeprowadzenia rozprawy, a druga strona - organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia ww. modyfikacji skargi kasacyjnej nie zajął stanowiska w tej kwestii. Należy także wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Przed oceną skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli jest wyrok WSA uznający za nienaruszające przepisów prawa (procesowych i materialnych) decyzję SKO i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie zatrzymania stronie prawa jazdy kategorii B z powodu niedostarczenia przez skarżącego w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałaniu narkomanii. Okoliczności faktyczne czyli niedostarczenie przez stronę w wymaganym terminie opisanego zaświadczenia nie były sporne. Skarżący natomiast kwestionował okoliczności i zasadność skierowania go na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałaniu narkomanii oraz obowiązek dostarczenia zaświadczenia o ukończeniu wspomnianego kursu. Wymaga wyjaśnienia, że na mocy art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. właściwy starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5. Przepis ten ma charakter stanowczy i nie pozostawia luzu decyzyjnego organowi; nakłada na starostę obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku zaistnienia przesłanki w nim opisanej. W tym postępowaniu starosta nie bada już przyczyn skierowania kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1913/19). Bada czy kierowca wywiązał się z nałożonego obowiązku. Z treści - obowiązującego w dacie uzyskania przez Starostę [...] informacji z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] (Niemcy) - art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wynikało, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zatem kwestia kierowania kierowcy na kurs reedukacyjny, terminu jego odbycia była rozstrzygana w odrębnym postępowaniu. Takie postępowanie toczyło się wobec skarżącego i zostało zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z 15 marca 2021 r. kierującą stronę, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p., na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii i wyznaczającą termin miesiąca na poddanie się ww. kursowi, a także termin 6 tygodni przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu które to terminy zakreślał art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2 u.k.p. W decyzji tej poinformowano także o skutkach niepoddania się w wyznaczonym terminie ww. kursowi i nieprzedstawienia zaświadczenia o odbyciu tego kursu, czyli treści art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c), następnie zasadnie zastosowanym w kontrolowanym obecnie postępowaniu. Zinterpretowanie przez organy i następnie WSA w opisany sposób art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. wyznaczało granice ustaleń faktycznych, które w niniejszej sprawie nie były sporne, gdyż skarżący w wyznaczonym terminie nie przedstawił zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego. Należy podkreślić, że zarzuty, iż nie prowadził pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu na terytorium Polski, skarżący mógł podnosić w ramach postępowania w przedmiocie skierowania na kurs reedukacyjny, skoro podstawą skierowania go na wspomniany kurs było właśnie ustalenie, że kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości (art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p.)., a nie fakt, że został orzeczony przez sąd niemiecki zakaz prowadzenia pojazdów (była to inna sankcja za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości). Fakt, że wspomniane naruszenie zasad w ruchu drogowym miało miejsce w Niemczech, nie miało wpływu na zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p., gdyż w przepisie tym nie zakreślono, aby sankcjonowane naruszenie, miało wystąpić na terenie Polski. Co ważniejsze, w dyrektywie 2006/126 stwierdzono, że zasady dotyczące praw jazdy stanowią zasadnicze elementy wspólnej polityki transportowej, przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa na drogach i usprawniają swobodny przepływ osób osiedlających się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano prawo jazdy (zd. pierwsze motywu 2 Preambuły) i w trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają miejsce zamieszkania na ich terytorium (motyw 15 Preambuły). Ponadto na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126 przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Wobec powyższego należy przyjąć, że przepisy u.k.p. mają zastosowanie także do naruszeń spowodowanych przez polskich obywateli na terenie Unii Europejskiej, poza granicami Polski. Należy podkreślić, że decyzja Starosty [...] w 15 marca 2021r. o skierowaniu skarżącego na kurs reedukacyjny stała się ostateczna. Dlatego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. (zgłoszony w pkt I. ppkt 3. petitum skargi kasacyjnej) oraz zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. wskutek niedostrzeżenia naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 81a k.p.a. przez organ, bo do naruszenia wspomnianych przepisów k.p.a. nie doszło (ujęty w pkt II. ppkt 1. petitum skargi kasacyjnej). Jako nie dotyczący kontrolowanego postępowania, należało także uznać zarzut zgłoszony w pkt I. ppkt 4. petitum skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie art. 36 w zw. z art. 37 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. W zarzucie tym podważał skarżący prawidłowość czynności i rozstrzygnięcia niemieckich organów wymiaru sprawiedliwości, a które także spowodowały skierowanie skarżącego na kurs reedukacyjny. Niezasadny okazał się także zarzut ujęty w pkt I. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej, gdyż art. 98a ust. 1 pkt 2 u.k.p. jeszcze nie obowiązywał w dacie wydawania decyzji o skierowaniu skarżącego na kurs reedukacyjny (decyzja Starosty jest 15 marca 2021 r. ), a wspomniany przepis został dodany na mocy art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 21 października 2021 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1997) i zaczął obowiązywać od 5 grudnia 2021 r. na mocy art. 34 wspomnianej ustawy zmieniającej. Wcześniej obowiązujący przepis – art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p. nie był podstawą prawną zaskarżonych decyzji, a decyzji o skierowaniu strony na kurs reedukacyjny. Nieuzasadniony okazał się zarzut sformułowany w pkt I.ppkt 1.petitum skargi kasacyjnej, gdyż art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) u.k.p. nie były stosowane w kontrolowanym postępowaniu oraz powiązany z nim zarzut z pkt I ppkt 5 – naruszenia art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/123. Przepis art. 18 u.k.p. w brzmieniu: -ust. 1- "Osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia." (ust. 1); - ust. 2 -"Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, starosta wydaje, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej: 1) wtórnik dokumentu pod warunkiem: a) złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244, 768 i 773), zwanej dalej "Kodeksem karnym", albo b) zwrotu zniszczonego dokumentu;" dotyczą postępowania w przedmiocie wydania wtórnika m.in. prawa jazdy, które było przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wynika z powołanych przepisów, o wtórnik prawa jazdy można wystąpić w przypadku, gdy osoba posiada prawo jazdy, a utraciła je (a nie zatrzymano lub orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów) albo dokument uległ zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność bądź nastąpiła zmiana stanu faktycznego wymagającego zmiany danych. Podobnie przyczyny wydania wtórnika prawa jazdy określa art. 11 ust. 5 dyrektywy 2006/126, że wtórnik może być wydany, gdy prawo jazdy zostało, przykładowo, zagubione lub skradzione. Przepis art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126 reguluje zaś kwestie odmowy wydania prawa jazdy, które nie podlegały badaniu w kontrolowanym postępowaniu. Okoliczność, że w ramach postępowania o wydanie wtórnika prawa jazdy, ustalono na podstawie informacji zgromadzonych w ewidencji, że skarżący prowadził pojazd w ruchu drogowym pod wpływem upojenia alkoholowego (według stanowiska niemieckich organów) i za to został skazany przez sąd niemiecki, w tym pozbawiony prawa do prowadzenia pojazdów oraz nałożono zakaz wydania pozwolenia na prowadzenie pojazdów, nakazywała staroście wydanie z urzędu (na mocy art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.k.p.) decyzji o skierowaniu strony na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, gdyż kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, co przewidywał art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Decyzję o skierowaniu strony na ww. kurs reedukacyjny, w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości wydał Starosta [...] 15 marca 2021 r. Zatem postępowanie w przedmiocie skierowania skarżącego na kurs reedukacyjny było odrębnym postępowaniem od postępowania o wydanie wtórnika prawa jazdy i dlatego przepisy art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) u.k.p. nie były w kontrolowanym postępowaniu stosowane. Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgłoszony w pkt II. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej Powołany przepisy określa obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Skarżący kasacyjnie podnosił, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nastąpiło wskutek nienależytego i skrótowego wyjaśnienia przez WSA przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. Zatem z samego zarzutu i treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie próbował podważyć ocenę prawną ustaleń faktycznych i przyjętą podstawę prawna rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu odwoławczego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a Sąd I instancji prawidłowo przedstawił stan sprawy. Natomiast wymaga podkreślenia, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 29 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 6413/21; 8 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 640/20, 9 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 131/20), a do czego zmierzał skarżący. W odniesieniu natomiast do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów wyjaśnienia wymaga, że istotą oraz celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyroki NSA z: 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Jakkolwiek więc w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to jednak w świetle powyższego oraz przyjmowanego rozumienia "odpowiedniego" stosowania prawa (por. uchwała SN z 18 grudnia 2001 r. sygn. III ZP 25/01) oznacza to, że wniosek strony nie mógł być uwzględniony. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.