II GSK 1196/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1089/21 w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 września 2021 r. nr BP.501.528.2021.0993.OP8.79774 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.O. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1 800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 15 stycznia 2021 r. nałożył na M.O. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony, tj. naruszenie opisane w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140). Powyższe stwierdzono w dniu 6 października 2020 r. w trakcie kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P.A. (dalej: kierowca) wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr WITD.DLP.VIII0309/192/20 z dnia 6 października 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, Inspektor, GITD) decyzją z dnia 6 września 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919; dalej: u.t.d.) oraz lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 2 ust. 2 lit. a, b, c, h, art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 3, art. 33 ust, 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 ze zm.; dalej: rozporządzenie 165/2014). II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1089/21 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M.O. Sąd I instancji podzielił ustalenia organu zgodnie, z którymi pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był wyposażony w tachograf cyfrowy, a jego elementy składowe były przerobione. Potwierdza to - w ocenie Sądu - zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania kierowcy, który szczegółowo wyjaśnił funkcjonariuszom w jaki sposób posługiwać się tachografem, aby ten nie rejestrował faktycznej aktywności kierowcy, a także treść protokołu kontroli zawierającego opis eksperymentu jaki został przeprowadzony przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego, dokumentacja filmowa oraz wydruk z tachografu. Wobec powyższego Sąd wskazał, że elementy składowe przedmiotowego tachografu zostały przerobione tak aby po wpisaniu odpowiedniej sekwencji cyfr tachograf przestał rejestrować rzeczywistą aktywność kierowcy z czego wynika z kolei, że tachograf miał zmanipulowane oprogramowanie. Zdaniem Sądu organy słusznie zatem uznały, że w sprawie doszło do naruszenia opisanego w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 38 ust. 2 i 3 rozporządzenia 165/2014 Sąd wskazał, że skierowanie tachografu na badanie do zatwierdzonego warsztatu ma charakter fakultatywny nie obligatoryjny, zaś przesłanką badania jest podejrzenie dokonania manipulacji w tachografie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było "podejrzenia" manipulacji, lecz stwierdzono, że oprogramowanie w tachografie zostało zmanipulowane. W ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowe słusznie więc uznały, że nie było potrzeby kierowania tachografu do badania do uprawnionego warsztatu. Wobec tego Sąd stwierdził, iż organ dokonał trafnej kwalifikacji stwierdzonego naruszenia z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a także w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, który zgromadzono w sprawie i oceniono w ramach swobodnej oceny dowodów. III Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uwzględnienie skargi przez uchylenie w całości decyzji administracyjnej GITD z dnia 6 września 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 stycznia 2021 r., a także o zasądzenie kosztów postępowanie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu przed sądem pierwszej i drugiej instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 67 § 1 i § 2 k.p.a. polegające na stwierdzeniu naruszenia z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. pomimo zaniechania przez kontrolujących sporządzenia protokołu z oględzin tachografu, co doprowadziło do zebrania, rozpatrzenia oraz dokonania przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (obecnie: Dz.U. z 2025 r. poz. 1480; dalej: p.p., prawo przedsiębiorców), co przesądza o braku udowodnienia ingerencji w pracę tachografu, zaś zebrane dowody stanowią jedynie o podejrzeniach kontrolujących jednak bez udowodnienia ingerencji w pracę tachografu; II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 38 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia 165/2014 w zw. z art. 10 i art. 18 pkt. 1 ppkt. 8 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz.U. z 2020 poz. 900; dalej: ustawa o tachografach; u.o.t.) przez zaniechanie zlecenia badania tachografu w uprawionym warsztacie wobec podejrzeń funkcjonariuszy ITD, co do możliwości dokonania ingerencji w pracę tachografu, wobec braku uprawnień funkcjonariuszy ITD do badania tachografu, co doprowadziło do braku udowodnienia ingerencji w pracę tachografu oraz przez zaniechanie ustalenia czy tachograf działa poprawnie, czy prawidłowo rejestruje i przechowuje dane; III. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 92 a ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 10 ust. 1 p.p. i art. 46 ust. 3 p.p. w zw. z art. 6, art. 8, art. 68 § 1 i 2 i art. 77, art. 80, art. 81 a k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącego kary, gdy organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w procedurze administracyjnej na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, a także w zakresie, w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały przewidziane prawem procedury oraz w zakresie w jakim organy dowolnie ustalił istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie wystarczającym materiałem dowodowym, a wręcz zakładając a prori rozstrzygnięcie przy jednoczesnym pozbawieniu strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez pozostawienie bez rozpoznania wniosków dowodowych strony, w tym brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów cyfrowych wobec licznych wątpliwości co do działania tachografu i impulsatora oraz bez przeprowadzenie oględzin tachografu i impulsatora i sporządzenia protokołu z czynności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. IV W odpowiedzi na skargę kasacyjną Inspektor wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz skierowanie sprawy na rozprawę. V Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Należy także podkreślić, iż granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – NSA może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 193 p.p.s.a., ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji (oceny) zasadności zarzutów kasacyjnych. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty kasacyjne sformułowano w taki sposób, że ich przedmiot, jak i kierunek argumentacji, pozostają w ścisłym związku koncentrując się na zarzucanych uchybieniach w postępowaniu dowodowym organu, polegających, zdaniem skarżącego, na: zaniechaniu sporządzenia przez kontrolujących sporządzenia protokołu z oględzin tachografu, zaniechaniu zlecenia badania tachografu w uprawionym warsztacie i nie dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów cyfrowych wobec podejrzeń funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego, co do możliwości dokonania ingerencji w pracę tachografu. Komplementarne sformułowanie zarzutów kasacyjnych uzasadnia ich łączne rozpatrzenie. Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika bowiem, że w toku postępowania zostały prawidłowo wyjaśnione okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. NSA stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie, na podstawie dowodów takich jak protokół kontroli, zeznania kierowcy, dokumentacja filmowa z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego, wydruki z tachografu, organy prawidłowo ustaliły, że tachograf cyfrowy zamontowany w kontrolowanym pojeździe po wpisaniu odpowiedniej sekwencji cyfr nie rejestrował prawidłowych danych i wprowadzany był przez kierowcę w tryb manipulacji w celu rejestrowania odpoczynku, kiedy faktycznie prowadzono pojazd. W odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17). Ponadto na mocy art. 73 ust. 1 pkt 5 u.t.d. w trakcie kontroli inspektor może przesłuchiwać kontrolowanego (za którego na mocy art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. uważa się też kierującego), jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej (art. 73 ust. 1a u.t.d., por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., II GSK 1416/15). W niniejszej sprawie, podczas przesłuchania kierujący pojazdem szczegółowo opisał w jaki sposób należy posługiwać się tachografem aby nie rejestrował on faktycznej aktywności kierowcy. Stwierdził, że po wciśnięciu w tachografie kodu PIN uruchamia się oprogramowanie, które fałszuje zapis tachografu a mianowicie tachograf rejestruje odpoczynek kierowcy podczas gdy kierowca w tym czasie prowadzi pojazd. Kierowca zeznał także, że o sfałszowaniu oprogramowania tachografu dowiedział się w dniu 3 października 2020 r. od poprzedniego kierowcy kontrolowanego pojazdu. Podkreślić należy, że organ wykonał również eksperyment drogowy, w trakcie których tachograf został wprowadzony w tryb manipulacji przy wykorzystaniu podanego przez kierowcę kodu PIN. Z eksperymentu drogowego wykonano dokumentację filmową, która znajduje się w aktach sprawy. Wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy znajdują potwierdzenie w wydrukach z tachografu z jazdy próbnej. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził, że tachograf cyfrowy w kontrolowanym pojeździe został zmanipulowany. Użycie kombinacji wybranych klawiszy na panelu tachografu umożliwiało kierowcy rejestrowanie postoju pojazdu, kiedy w rzeczywistości znajdował się on w ruchu. W świetle powyższych dowodów należy uznać, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów cyfrowych (na który skarżący powołuje się w pkt III petitum skargi kasacyjnej) nie był niezbędnym dowodem w celu ustalenia przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów. Okoliczność używania zmanipulowanego tachografu była bowiem ustalona przy pomocy innych, wymienionych powyżej, środków dowodowych. Skarżący błędnie przyjmuje, że w każdym, nawet najbardziej oczywistym przypadku ingerencji w tachograf, inspekcja transportu drogowego ma poddać tachograf i wykryte urządzenia badaniu, o którym mowa w art. 38 ust. 2 rozporządzenia 165/2014, w celu potwierdzenia tej ingerencji. Tymczasem jak wynika z art. 38 ust. 1 wskazanego rozporządzenia 165/2014 w celu skutecznego monitorowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem upoważnionym funkcjonariuszom służb kontrolnych udostępnia się wystarczający sprzęt i nadaje się odpowiednie uprawnienia, aby umożliwić im wykonywanie ich obowiązków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Sprzęt ten obejmuje w szczególności: a) karty kontrolne umożliwiające dostęp do danych zapisanych w tachografach i na kartach do tachografu, a opcjonalnie - na kartach warsztatowych; b) niezbędne narzędzia, do pobierania plików z danymi z przyrządów rejestrujących i kart do tachografu; analizy takich plików z danymi i wydruków pochodzących z tachografów cyfrowych w połączeniu z wykresówkami pochodzącymi z tachografów analogowych. Funkcjonariusze inspekcji transportu drogowego nie są więc osobami przypadkowymi, niemającymi doświadczenia w sprawach związanych z badaniem prawidłowości działania tachografu. Przepis powyższy jak również jego ust. 2 należy zatem wykładać celowościowo, czyli z uwzględnieniem efektu jaki winien zostać osiągnięty (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 162/21). Inspekcja transportu drogowego jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego, a inspektorzy transportu drogowego posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej także w zakresie działania tachografów. Słusznie więc w tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że w przepisie art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 przewidziano możliwość skierowania tachografu na badanie przez zatwierdzony warsztat jeżeli istnieje podejrzenie dokonania w nim manipulacji. W niniejszej sprawie nie było jednak "podejrzenia" manipulacji lecz jednoznacznie stwierdzono, że oprogramowanie w tachografie było zmanipulowanie gdyż po wprowadzeniu kodu PIN – tachograf nie rejestrował aktywności kierowcy. Fakt nierejestrowania aktywności kierowcy nie był sporny, a więc nie było potrzeby badania tachografu przez zatwierdzony warsztat celem ustalenia czy w tachografie dokonano manipulacji. Tym samym sformułowane w pkt II i III petitum skargi kasacyjnej zarzuty proceduralne dotyczące trybu zbierania i oceny dowodów, polegające na zaniechaniu zlecenia badania tachografu w uprawnionym warsztacie oraz niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów cyfrowych okazały się być bezzasadne. Rozpatrując natomiast sformułowany w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 k.p.a., polegający na zaniechaniu przez kontrolujących sporządzenia protokołu z oględzin tachografu, należy podkreślić, iż kontrola tachografu nie jest dokumentowana osobnym "protokołem z oględzin", ale jest integralną częścią kontroli drogowej, której wyniki są wpisywane do głównego protokołu końcowego. W rozpatrywanej sprawie został sporządzony protokół kontroli, w którym opisano przebieg kontroli oraz poszczególne czynności wykonywane przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Przedstawiono w nim także wyniki sprawdzenia tachografu w trakcie jazdy testowej wykonanej przez inspektorów, która została również utrwalona w formie dokumentacji filmowej na płycie DVD. Powyższy protokół został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń. Słusznie w tym zakresie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podkreśla GITD, że brak odrębnego protokołu kontroli z oględzin tachografu, w żadnym razie nie niweczy skutków wykonanej kontroli, skoro wyniki tych oględzin zostały zawarte i szczegółowo przedstawione w protokole kontroli drogowej sporządzonym na podstawie ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w odniesieniu do przepisów k.p.a. Ponadto, jak podkreśla się w doktrynie prawa administracyjnego, w świetle art. 67 § 1 k.p.a. "obowiązek sporządzenia protokołu odnosi się do tych czynności procesowych, które mają duże znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek ten nie ma jednak charakteru absolutnego, Kodeks dopuszcza bowiem zastępczo, z zastrzeżeniem art. 67 § 2, możliwość utrwalenia czynności na piśmie w inny sposób" (zob. G. Łaszczyca, w: System Prawa Administracyjnego Procesowego, t. 2, cz. 3. Czynności procesowe w postępowaniu administracyjnym ogólnym, red. G. Łaszczyca, A. Matan, Warszawa 2021, s. 746). Należy podkreślić, iż w przypadku kontroli przewozu drogowego, czynności kontrolne oraz sposób ich utrwalania określało obowiązujące w dacie przeprowadzenia kontroli drogowej w niniejszej sprawie - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. poz. 2145), które zostało obecnie zastąpione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 24 lutego 2023 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. poz. 370). Tym samym zarzut procesowy sformułowany w pkt I rozpatrywanej skargi kasacyjnej, powołujący się na zaniechanie przez kontrolujących sporządzenia protokołu z oględzin tachografu, należało uznać za bezzasadny. Reasumując wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Przy tym oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny (art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego okazały się bezzasadne. Uwzględniając powyższe, według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, zwłaszcza zaś, aby skutkiem zarzucanego ich naruszenia był istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w tym zakresie, że organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, a WSA trafnie uznał, że w aspekcie procesowym działania te były prawidłowe i zgodne z naczelnymi zasadami tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).