II GSK 1330/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 619/15 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z 29 listopada 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 619/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej: Dyrektor IC) z [...] maja 2015 r., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Radomiu z [...] stycznia 2015 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W skardze kasacyjnej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: ppsa) do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżący stwierdził: "Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej uzasadniony jest faktem możliwości zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Obecnie skarżący nie posiada stałej pracy, prowadzi sam gospodarstwo domowe. Zakończył prowadzenie działalności gospodarczej w styczniu 2017 r. po uprzednim jej zawieszeniu na okres 2 lat. Nie ma środków na uiszczenie wymierzonych mu przez organy celne kar pieniężnych.". Do skargi kasacyjnej został załączony formularz wniosku o przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 61 § 3 ppsa ustawodawca określił, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. W takim przypadku sąd powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ppsa. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazują na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Ustawodawca w art. 61 § 3 ppsa posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Oznacza to, że sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 ppsa. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej strony (zob. m.in. postanowienia NSA: z 21 lutego 2017 r. o sygn. akt II GZ 106/17 i z 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt II GZ 1360/16 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący w żaden sposób nie udokumentował zawartych tam twierdzeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie jest możliwe określenie, jaki jest aktualny stan majątkowy skarżącego. W tym zakresie za wystarczające nie może być uznane samo oświadczenie co do majątku zamieszczane we kilku wnioskach o przyznanie prawa pomocy, które skarżący złożył w niniejszej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że mimo wezwań do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wnioskach o przyznanie prawa pomocy - skarżący nie nadesłał żądanych przez referendarza sądowego dokumentów, które w sposób należyty potwierdzałyby złożone oświadczenia. Bez wspomnianych informacji nie jest możliwe odniesienie wysokości należności wynikającej z zaskarżonej decyzji do stanu majątkowego skarżącego, a w konsekwencji ocena, czy ewentualne wykonanie tej decyzji przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącego albo wywoła skutki, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.