II GSK 1428/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Sebastian Gajewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 124/12 w sprawie ze skargi [...] S.A. w [...] na ocenę Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 2. zasądza od Zarządu Województwa Podlaskiego na rzecz [...] S.A. w [...] 380 (trzysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. o sygn. akt I SA/Bk 124/12 oddalił skargę N. S.A. w B.P. na pismo Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] października 2011 r. o sygn. akt [...] w przedmiocie dofinansowania projektu dotyczącego zakupu linii technologicznej i specjalnych środków transportu do produkcji domów modułowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Pismem z [...] października 2011 r., nr [...], Zarząd Województwa Podlaskiego – Departament Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podlaskiego poinformował N. S. A. w B.P. (dalej również jako Spółka, Wnioskodawca) o negatywnym rozpatrzeniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Zakup linii technologicznej i specjalnych środków transportu do produkcji domów modułowych" (złożonego w ramach Osi priorytetowej I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4. Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw). Z powyższej informacji o negatywnej ocenie projektu wynika, że dokumentację aplikacyjną Spółki poddano weryfikacji formalnej, stanowiącej pierwszy etap procesu oceny i wyboru projektów kwalifikujących się do wsparcia w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego, dalej: RPOWP. Oceniający stwierdzili, że projekt nie spełnia ośmiu kryteriów formalnych, z czego sześciu należących do grupy tzw. kryteriów ogólnych (badających zgodność administracyjną projektu) oraz dwu należących do grupy tzw. kryteriów szczegółowych (badających zgodność projektu z zasadami działania). Dwa negatywnie ocenione kryteria szczegółowe (wymienione w Karcie oceny formalnej pod poz. nr 16 i nr 17), zgodnie z Regulaminem konkursu zalicza się do kategorii błędów nie podlegających poprawie. Powyższe spowodowało, że wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów formalnych. Wcześniej spółka była poinformowana o wynikach oceny formalnej i odrzuceniu projektu pismem z [...] sierpnia 2011 r. Złożony przez nią protest został rozpatrzony negatywnie, o czym Zarząd Województwa poinformował spółkę pismem z [...] września 2011 r. Obydwie informacje jako przyczynę negatywnej oceny podały zaliczenie projektu do projektów o wysokim potencjale innowacyjnym i w związku z tym niespełnienie wymogu maksymalnej wartości projektu, która dla tego rodzaju projektów powinna kształtować się poniżej 8 000 000 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka podtrzymała prezentowane w proteście stanowisko, że projekt, który zamierza realizować z udziałem środków z RPOWP, został niesłusznie zaliczony przez oceniających do inwestycji o wysokim potencjale innowacyjnym, co wyeliminowało go z możliwości ubiegania się o wsparcie. Spółka wskazywała, że technologia modułowa jest innowacyjna w Polsce, a nie na świecie, gdzie jest znana dłużej niż 3 lata. Tym samym nie obowiązuje ograniczenie kosztów kwalifikowanych do 8.000.000 PLN. W opinii organu w Regulaminie Konkursu oraz w Przewodniku po Kryteriach Oceny opisano szczegółowo warunki przypisane do wszystkich kryteriów podlegających ocenie. Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że wnioskodawca w wielu miejscach dokumentacji aplikacyjnej podał, że proces technologiczny, który wprowadzi jest w najwyższym stopniu innowacyjny i nieznany zarówno w regionie, jak też w kraju. Z dołączonej do wniosku o dofinansowanie opinii o innowacyjności z [...] lipca 2011 r., wystawionej przez Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Wydział Nauk Technicznych, Ośrodek Jakości i Innowacji wynika, że realizacja projektu przyczyni się do powstania i wprowadzenia na rynek nowego rozwiązania technologicznego, które jest w Polsce stosowane nie dłużej niż 1 rok. Podkreślono w niej ponadto, że "produktem tej technologii nie są moduły, lecz budynki wykonane techniką modułów", co oznacza, że innowacyjność technologii należy rozpatrywać nie tylko całościowo, ale w odniesieniu do wszystkich etapów produkcji, której ostatecznym efektem są budynki wykonane tą metodą, zamontowane i podłączone do instalacji zewnętrznych. Instytucja Zarządzająca podniosła, że w dokumentach aplikacyjnych opisy związane z innowacyjnością przedsięwzięcia wskazują, iż projekt zalicza się do kategorii "inwestycji o wysokim potencjale innowacyjnym". Zarząd Województwa, rozpatrując złożony środek odwoławczy dokonał analizy wszystkich dokumentów, która potwierdziła prawidłowość stanowiska przyjętego przez osoby weryfikujące projekt pod względem formalnym. Badany projekt został oceniony w oparciu o dane zamieszczone w dokumentach aplikacyjnych. Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że w trakcie oceny formalnej nie jest analizowana zasadność zadeklarowanej przez aplikującego o wsparcie skali innowacyjności projektu. Badanie tego obszaru przypisano, bowiem do zakresu oceny merytorycznej. Niemniej jednak w sytuacji, gdy podmiot jednoznacznie deklaruje, iż realizowane przez niego przedsięwzięcie jest inwestycją o wysokim potencjale innowacyjnym – w rozumieniu kryteriów przyjętych w RPOWP, chociażby poprzez zaznaczenie 5 rodzajów innowacyjności – wówczas koszty kwalifikowane w ramach omawianego kryterium nie powinny przekroczyć kwoty 8 mln PLN. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu kosztów kwalifikowanych czyni taki projekt niezgodnym z warunkami konkursu i nie daje wnioskodawcy prawa do jednokrotnej poprawy błędów, przewidzianej po dokonaniu weryfikacji formalnej wniosku. Sytuacja taka miała miejsce w analizowanym przypadku. Reasumując Zarząd Województwa Podlaskiego stwierdził, że ocena formalna w zakresie kwestionowanego obszaru została przeprowadzona w sposób prawidłowy, tzn. zgodnie z zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący RPOWP na lata 2007-2013 kryteriami oraz w oparciu o informacje przedstawione w dokumentach aplikacyjnych. Nie doszło również do złamania procedur, regulujących sposób przeprowadzenia oceny i wyboru wniosków o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi N. S.A. stwierdził, że nie jest ona zasadna. Sąd I instancji podkreślił, że spór w sprawie dotyczy zakwalifikowania projektu objętego wnioskiem do inwestycji o wysokim potencjale innowacyjnym. Spowodowało to odrzucenie projektu jako niespełniającego kryterium formalnego szczegółowego dotyczącego maksymalnej wartości projektu. Z treści Regulaminu, przygotowanego w celu przedstawienia zasad aplikowania oraz reguł wyboru projektów do dofinansowania w ramach Działania 1.4 "Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw", wynika, że maksymalna wartość projektu tj. wydatków kwalifikowanych poniżej 8 000.000 PLN, dotyczy jedynie inwestycji o wysokim potencjale innowacyjnym tj. "projektów, w których wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata" (pkt 6 "Wartość projektów", s. 11). Definiując, w Regulaminie, pojęcie "innowacji" wskazano, że przez innowację należy rozumieć szereg działań, których celem jest wprowadzenie do praktyki w przedsiębiorstwie nowego lub znacząco ulepszonego rozwiązania w odniesieniu do produktu/towaru/usługi, procesu, technologii, marketingu lub organizacji (pkt 5 Rodzaje projektów, które mogą być przedmiotem wsparcia, s. 9). W ocenie Sądu z powyższego wynika, że sformułowanie "rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata", użyte przy definiowaniu inwestycji o wysokim potencjale innowacyjności, ma szersze znaczenie niż przypisuje mu strona skarżąca. Jak wynika z treści Regulaminu, na innowację składa się szereg działań o charakterze innowacyjnym (zarówno samych w sobie innowacyjnych, jaki i działań niezawierających elementu nowości, lecz niezbędnych do opracowania i wdrożenia nowych lub ulepszonych produktów i procesów). Okoliczność ta powoduje, że nie można innowacji ograniczać jedynie do pojęcia nowych technologii. Również językowe znaczenie pojęcia "rozwiązania", użyte przy definiowaniu inwestycji o wysokim potencjale innowacyjności, które oznacza: zaprojektować coś, zrealizować, wykonać coś w myśl założeń, pomysłu, planu, projektu (słownik języka polskiego PWN (CD 2000), wskazuje, że użyte w Regulaminie sformułowanie obejmujące szereg działań o charakterze naukowo-badawczym, technicznym, organizacyjnym, finansowym i handlowym, nie może być utożsamiane jedynie ze stosowaną technologią. W świetle informacji, podanych przez samą Spółkę w złożonym wniosku, Sąd I instancji podzielił opinię organu dotyczącą skali innowacyjności projektu. Z ich treści wynika, bowiem że zakupione w ramach projektu urządzenia, linia technologiczna do produkcji budynków w systemie modułowym są nowoczesne technologicznie i są w ofercie nie dłużej niż 3 lata. Ponadto okolicznością wpływającą na ocenę stopnia innowacyjności projektu: "Zakup linii technologicznej i specjalnych środków transportu do produkcji domów modułowych", jest również i to, że projekt spełnia 5 z 6 kryteriów wskazujących na skalę innowacyjności realizowanej w projekcie (s. 14 wniosku), bowiem im więcej kryteriów spełnia projekt tym większa skala jego innowacyjności. Orzekając na skutek skargi kasacyjnej N. S.A. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 181/12, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: z.p.p.r., Sąd może w wyniku rozpatrzenia skargi uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy czym naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu obejmuje naruszenie wszelkich przepisów prawa regulujących prowadzenie oceny projektów, a więc nie tylko przepisy ustawy z.p.p.r., ale także przepisów zawartych w dokumencie "Regulamin Oceny i Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw". W tym kontekście NSA zauważył, że w orzecznictwie podkreśla się, iż dokumenty stanowiące system realizacji programu operacyjnego, w tym te ustalające wszelkie zasady przeprowadzania samego konkursu, stanowią uregulowania prawne pozostające poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, odnoszą się bowiem tylko do relacji między właściwą instytucją a podmiotami aplikującymi o pomoc. NSA wskazał, że Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawcę o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu "Zakup linii technologicznej i specjalnych środków transportu do produkcji domów modułowych" z powodu niespełnienia kryterium formalnego szczegółowego określonego w pkt. 10.4 ppkt. 5.14. Chodzi o tzw. kryterium "minimalnej/maksymalnej wartości projektu", które nie podlega poprawie na etapie oceny formalnej wniosku. Sąd zauważył, że stosownie do treści Regulaminu maksymalna wartość inwestycji dla wnioskodawców z sektora MŚP nie została w tym konkursie ograniczona, poza przypadkiem, gdy inwestycja zalicza się do projektów o wysokim potencjale innowacyjnym. Sąd stwierdził, że skoro w punkcie 6 Regulaminu wyraźnie wskazano, że projekt o wysokim potencjale innowacyjnym to taki projekt, w którym wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata - to jest to równoznaczne z podaniem definicji pojęcia "projekt o wysokim potencjale innowacyjnym". W wyroku Sądu I instancji nie odniesiono się do zasadniczego zagadnienia, jakim jest pojęcie "projekt o wysokim potencjale innowacyjnym". Tymczasem okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż może decydować o odrzuceniu projektu już na etapie oceny formalnej. Zdaniem NSA odwoływanie się do skali innowacyjności projektu przy ocenie tego kryterium może budzić wątpliwości, skoro sama instytucja zarządzająca wskazuje, że na etapie oceny formalnej nie jest analizowana zasadność zadeklarowanej przez wnioskodawcę skali innowacyjności projektu. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że dla oceny sprawy kluczowa jest odpowiedź na pytanie, czy w świetle dokumentacji objętej wnioskiem, projekt zawiera rozwiązania stosowane na świecie, nie tylko w Polsce, nie dłużej niż 3 lata. Sąd uznał, że odpowiedź na to pytanie zawarta jest w samym wniosku złożonym przez skarżącą. Wskazując, że w pkt 5 wniosku Spółka podała rodzaje innowacyjności, które projekt będzie realizował, jednocześnie uznał rozważania na temat stopnia innowacyjności planowanej inwestycji za bezprzedmiotowe. Jako najważniejsze podkreślił natomiast, że w pkt 6 na stronie 14 wniosku Spółka wskazała, że "Wnioskodawca w zakresie planowanej innowacji nabędzie nowy środek trwały/środki trwałe, w szczególności maszyny i urządzenia, oferowane na rynku światowym nie dłużej niż 2 lata lub, jeżeli jest to najnowszy typ lub model – nie dłużej niż 3 lata". Spółka podała m.in., że "zakupione w ramach projektu urządzenia - linia technologiczna do produkcji budynków w systemie modułowym będą spełniać kryteria odpowiadające innowacyjnym technologiom. Urządzenia ww. linii są nowoczesne technologicznie, wyprodukowane przez liderów rynku maszyn w zakresie obróbki, i są w ofercie nie dłużej niż 3 lata, a ich wartość stanowi kwotę 5.665.452 zł." Zatem, zdaniem Sądu Instytucja Zarządzająca słusznie uznała, że projekt nie spełnia warunku formalnego z pkt 6 Regulaminu, tj. maksymalna wartość projektów, w których wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata nie powinna przekraczać kwoty 8 000 000 zł. wydatków kwalifikowanych. N. S.A. w B.P. zaskarżyła skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 Regulaminu Oceny i Wyboru Projektów RPO tj. definicji projektów o wysokim potencjale innowacyjnym poprzez przyjęcie, że już zakup nowego środka trwałego produkowanego na świecie nie dłużej niż 3 lata, który ma zostać zastosowany w projekcie, powoduje wysoką innowacyjność projektu. Konsekwencją tej błędnej interpretacji stało się odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych z powodu przekroczenia limitu 8 mln zł kosztów kwalifikowanych. 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności polegające na: a) niewłaściwym przygotowaniu podstawowego dokumentu w zakresie postępowania administracyjnego, tj. Regulaminu poprzez niewskazanie, kiedy i w jakim zakresie maja zastosowanie przepisy administracyjne – w szczególności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przymusu adwokackiego oraz w jaki sposób powinna być wniesiona skarga kasacyjna do NSA, w szczególności czy za pośrednictwem organu czy bezpośrednio, jak i przez kogo powinna zostać przygotowana – wskazują jednocześnie, iż przedmiotowy Regulamin jest jedynym kompletnym dokumentem zawierającym zarówno ustalenia merytoryczne, jak i proceduralne – wskazującym, iż nie mają zastosowania przepisy k.p.a. – wskutek czego strona nie jest poinformowana o sposobie realizacji środka odwoławczego od wyroku. b) braku rozpatrzenia przez Sąd zarzutów formalnych wobec Urzędu Marszałkowskiego w Białymstoku, polegającego na braku uzasadnienia odrzucenia wniosku Spółki, a tym samym naruszenie pkt 11 Procedury odwoławczej Regulaminu (str. 33 i 34). Obowiązek uzasadnienia jest jedną z kardynalnych zasad obowiązujących w państwie prawa, c) braku rozpatrzenia przez Sąd zarzutów wobec Urzędu o celowym i świadomym wprowadzaniu w błąd skarżącej o rzekomej możliwości pozyskania przez nią dofinansowania dla jej "wysoko innowacyjnego projektu" ze środków RPO Innowacyjna Gospodarka, chociaż Urząd dobrze wiedział (lub wiedzieć powinien) o braku w tym czasie takiej możliwości. W uzasadnieniu kasator wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie rozróżnia projektu od maszyn. Podniósł, że przedmiotem oceny jest projekt, którym jest budowa domów w technologii modułowej, a nie maszyna służąca do produkcji tych domów. Wskazał, że sama linia produkcyjna nie stanowi żadnej technologii, gdyż jest to jedynie zbiór maszyn, mogących służyć także do produkcji innych wyrobów. Podkreślił, że wniosek nie dotyczy zakupu wyłącznie jednej linii produkcyjnej, ale zakupu 34 pozycji inwestycyjnych – maszyn, urządzeń, środków transportu, programów komputerowych do projektowania i produkcji, z których linia technologiczna jest tylko jedną z 34 pozycji decydujących o możliwości wdrożenia budownictwa modułowego. Dlatego jedna linia nie stanowi żadnej samodzielnej technologii. Kasator wskazał, że pozostałe 33 pozycje zakupowe produkowane są od ponad 3 lat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przypomnieć wypada, ze stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która co należy na wstępie zaznaczyć w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna formułuje zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia procedury, przy czym w ramach podstaw kasacyjnych nie ma przepisów prawa powszechnie obowiązującego i w zasadniczym trzonie stanowią powtórzenie zarzutów sformułowanych podobnie w skardze kasacyjnej od poprzedniego wyroku WSA w Białymstoku z 14 grudnia 2011 r., który został uchylony wyrokiem NSA z 14 marca 2012 r. NSA w omawianym wyroku z 14 marca 2012 r. dokonał wykładni użytego w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r., pojęcia "naruszenia prawa" wyjaśniając, że obejmuje ono naruszenia wszelkich przepisów prawa regulujących prowadzenie oceny projektów, a więc nie tylko przepisów ustawy z.p.p.r., ale także przepisów zawartych w dokumencie "Regulamin Oceny i Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw", mimo iż te ostatnie są uregulowaniami pozostającymi poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Wskazał, że uregulowania te nie mogą być jednak zarówno tworzone, jak i wykładane w sprzeczności z aktami prawa powszechnie obowiązującego dotyczącymi bezpośrednio konkretnej sfery działalności publicznoprawnej, w szczególności z przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W rezultacie wyjaśnienia znaczenia pojęcia "naruszenia prawa" w rozumieniu unormowań ustawy z.p.p.r. oraz w powołaniu na uchwałę pełnego składu NSA z 26. 10.2009 r., sygn. I OPS 10/09 (ONSA i WSA 2010/11), NSA rozpoznał merytorycznie skargę kasacyjną, której podstawy, jak to już wyżej zaznaczono, ograniczały się do przepisów prawa pozostających poza systemem prawa powszechnie obowiązującego. Podzielając, w warunkach rozpoznawanej sprawy, przedstawione wyżej rozumienie unormowania zawartego w art.30c ust.3 pkt. 1 ustawy z.p.p.r. wypada zauważyć, że wykładnią omawianego przepisu jest stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany zarówno WSA w Białymstoku jak i NSA rozpoznający sprawę po raz kolejny. W rozpoznawanej sprawie przyczyną odrzucenia projektu na etapie oceny formalnej było uznanie, ze wniosek dotyczy projektu, który nie może być zrealizowany w ramach programu z tego względu, że nie spełnia wymogów "minimalnej/maksymalnej wartości projektów. Przypomnieć należy, ze, obowiązujący w ramach przedmiotowego konkursu "Regulamin Oceny i Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw" w pkt. 6 stanowił w odniesieniu do maksymalnej wartości projektu – "bez ograniczeń z wyjątkiem inwestycji o wysokim potencjale innowacyjnym, tj projektów w których wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata – kwota wydatków kwalifikowanych poniżej 8 000 000 zł." Oznaczało to, że wartość maksymalna projektów aplikujących o środki w ramach konkursu była praktycznie nieograniczona, z tym jednak, że ów brak ograniczeń nie odnosił się do projektów obejmujących inwestycje "o wysokim potencjale innowacyjnym". W odniesieniu do tych ostatnich projektów kwota wydatków kwalifikowanych winna kształtować się poniżej 8 000 000 zł. Omawiany warunek regulaminowy był nader istotny, gdyż przekroczenie dopuszczalnego poziomu kosztów kwalifikowanych, dyskwalifikowało projekt, bez prawa do dokonania jego poprawy po dokonaniu weryfikacji formalnej wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku uchylającego wyrok Sądu I instancji podkreślając znaczenie tej regulacji regulaminowej, wyjaśnił, że zawiera ona definicję pojęcia "projekt o wysokim potencjale innowacyjnym", które oznacza taki projekt, w którym wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata. Odmawiając akceptacji stanowisku wskazującemu, że sformułowanie "rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata" ma szersze znaczenie niż przypisuje mu strona skarżąca-wnioskodawca NSA, w wyroku z 27.06.12 r. zarzucił, że poza ogólnikowym odwołaniem się do treści Regulaminu i wskazaniem, że na "..innowację składa się szereg działań o charakterze innowacyjnym" oraz odwołaniem się do znaczenia pojęcia "rozwiązania" w ujęciu słownika PWN, Sąd I instancji nie odniósł się do tego zasadniczego zagadnienia i to istotne uchybienie w zakresie oceny złożonego projektu stało się przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6 "Regulaminu Oceny i Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw" przez błędne rozumienie zamieszczonego w tym pkt. sformułowania "inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym", które zostało w tymże punkcie zdefiniowane jako "projekty, w których wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata". W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji trafnie za kluczowe dla rozpoznawanej sprawy uznał pytanie: czy w świetle dokumentacji objętej wnioskiem o dofinansowanie projekt zawiera rozwiązania stosowane na świecie, a nie tylko w Polsce nie dłużej niż 3 lata. Zasadnie także Sąd I instancji poszukiwał odpowiedzi na tak postawione pytanie w treści dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, bowiem zgodnie z postanowieniami Regulaminu (pkt 5, str. 10) projekt winien być oceniony w oparciu o dane, zamieszczone w dokumentach aplikacyjnych. Sąd analizując te dane doszedł jednak do błędnych wniosków. Wskazując na poniższe zapisy zawarte w pkt 6 na stronie 14 wniosku, że "Wnioskodawca w zakresie planowanej innowacji nabędzie nowy środek trwały/środki trwałe, w szczególności maszyny i urządzenia, oferowane na rynku światowym nie dłużej niż 2 lata lub, jeżeli jest to najnowszy typ lub model - nie dłużej niż 3 lata" oraz, że "zakupione w ramach projektu urządzenia - linia technologiczna do produkcji budynków w systemie modułowym będą spełniać kryteria odpowiadające innowacyjnym technologiom, a także, że urządzenia ww. linii są nowoczesne technologicznie, wyprodukowane przez liderów rynku maszyn w zakresie obróbki, i są w ofercie nie dłużej niż 3 lata....." - uznał iż wskazują one, że w projekcie wykorzystano rozwiązania stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata. Konkluzja ta w ocenie NSA jest błędna, gdyż stawia znak równości między używaniem nowoczesnych maszyn a korzystaniem z nowoczesnych rozwiązań stosowanych na świecie nie dłużej niż 3 lata. W przywołanych fragmentach dokumentacji aplikacyjnej nie ma bowiem mowy o rozwiązaniach (technicznych czy technologicznych) stosowanych na świecie krócej niż 3 lata, lecz mówi się o maszynach i urządzeniach. Z samego zaś faktu, że maszyny i urządzenia techniczne objęte projektem są w ofercie handlowej krócej niż 3 lata nie wynika, że w działalności produkcyjnej zostaną wykorzystane równie nowoczesne rozwiązania techniczne czy technologiczne. Zastosowane wnioskowanie jest błędne także i dlatego, że prowadzi do takich paradoksalnych wniosków, iż w sytuacji gdyby wnioskodawca zamierzał nabyć urządzenia i maszyny starszych generacji, mniej nowoczesne, to wymóg formalny dotyczący maksymalnej wartości projektu byłby spełniony, gdyż wówczas nie podlegałaby ograniczeniom wysokość wydatków kwalifikowanych. Podnieść należy, ze inaczej wyglądałaby sytuacja, gdyby skarżący stosował nowatorskie rozwiązania techniczne(stosowane na świecie krócej niż 3 lata), ale tego w postępowaniu konkursowym nie wykazano, zaś Sąd I instancji jedynie zauważa, że rozważania na temat stopnia innowacyjności planowanej inwestycji na etapie oceny formalnej są bezprzedmiotowe. W świetle tego, co powiedziano wyżej, omawiany zarzut stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej. Podstawy takiej nie stanowią natomiast zarzuty sformułowane przez kasatora w pkt. 2 lit a–c oznaczone jako naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Są to elementy konieczne w każdej skardze kasacyjnej, a dotyczące ich braki należą do tzw. braków nie naprawialnych, gdyż trybu z art. 49 § 1 p.p.s.a. w tym przypadku nie stosuje się. Wspomnianym wyżej wymaganiom z art. 176 p.p.s.a. omawiane zarzuty nie odpowiadają, gdyż nie tylko, że nie zawierają żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, ale przede wszystkim żadnego uzasadnienia, z którego możnaby wnioskować, że postawione zarzuty są uchybieniami mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy, czyli takimi, że gdyby ich nie popełniono, to rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Przedstawione zasadnicze wadliwości w budowie tych zarzutów powodują, że w takiej postaci uchylają się one spod kontroli kasacyjnej . Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.