II GSK 1519/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.K. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1012/11 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) zł. Postanowieniem z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1012/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, odrzucił skargę. Pismem z 6 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2011 r. Zarządzeniem z 20 października 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 31 października 2011 r., a żądany brak formalny skargi nie został uzupełniony do dnia wydania postanowienia. Zdaniem Sądu I instancji okoliczność ta uzasadniała odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Od wskazanego wyżej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik procesowy skarżącego wniósł skargę kasacyjną, żądając jej przyjęcia i rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K. w piśmie z 27 stycznia 2012 r. wyjaśnił, że skargę kasacyjną wniósł w jego imieniu i z upoważnienia radca prawny W.M.N. W uzasadnieniu kasator podniósł, że obecnie zachodzi możliwość wzruszenia wszystkich skierowanych do niego negatywnych decyzji administracyjnych, które zapadły w sprawie. Na poparcie swojego stanowiska przywołał zarzuty związane ze sposobem przeprowadzenia kontroli przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w jego gospodarstwie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca, formułując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, nie zachowała szczególnych rygorów przewidzianych dla tego środka zaskarżenia przez art. 176 p.p.s.a. Skarga nie zawiera bowiem wskazania, czy kwestionowane postanowienie jest zaskarżone w całości czy w części, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia ani wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W szczególności kasator nie podał, czy zarzuca kwestionowanemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie, jak również nie określił, które – jego zdaniem – przepisy naruszył Sąd I instancji. Ponadto, nie wskazał żadnego uzasadnienia, które odnosiłoby się do zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co istotne, swoje żądanie zawarte w skardze kasacyjnej kasator ograniczył do wniesienia o jej przyjęcie i rozpatrzenie, nie formułując jednoznacznie wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia Sądu I instancji. W tym miejscu należy zauważyć, że wymagania określone w art. 176 p.p.s.a. są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej. Ich zachowanie pozwala na prawidłowe opracowanie tego środka zaskarżenia, a tym samym na wyznaczenie granic, w których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10). Ten bowiem – jako związany zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej – nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Braki w zakresie szczególnych wymogów wynikających z art. 178 p.p.s.a. nie podlegają uzupełnieniu w toku postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 661/12). W konsekwencji, trzeba przyjąć, że pominięcie w skardze kasacyjnej wymienionych wyżej elementów uniemożliwia rozpoznanie sprawy i w związku z tym czyni skargę niedopuszczalną (zob. B. Gruszczyński, Skarga kasacyjna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2005, nr 1, s. 17). Stanowi to – zgodnie z art. 178 p.p.s.a. – podstawę do jej odrzucenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10). Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ulegała odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Jest to – stosownie do art. 180 p.p.s.a. – przesłanka do jej odrzucenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.