II GSK 1597/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie Marzenna Zielińska (spr.) NSA Andrzej Kuba Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 20/11 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) w E. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 531/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uchylił decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2008 r. Sąd przypomniał, że w ocenie organów działki rolne wskazane we wniosku położone są na terenach, na których po 2003 r. znajdowały się wieloletnie zadrzewienia, a w konsekwencji, że działki te nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Na podstawie danych znajdujących się w dokumentacji sprawy ustalono, że z ortofotomap działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], wykonanych [...] sierpnia 2005 r. wynika, iż działki te nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. W związku z tym powierzchnia deklarowanych działek uległa zmniejszeniu. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania na skutek naruszenia standardu postępowania determinowanego zasadami ogólnymi (z. prawdy obiektywnej, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, swobodnej oceny dowodów). Sąd podkreślił, iż w żadnym razie nie kwestionuje, że jak wynika z art. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.) "system identyfikacji działek rolnych, o których mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 będzie stosowany na poziomie działek (...). Ponadto Państwa Członkowskie zapewnią wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności będą wymagały złożenia pojedynczego szczegółowego wniosku lub dostarczenia dokumentów określonych przez właściwe władze, które umożliwią zlokalizowanie oraz zmierzenie każdej działki rolnej. GIS (komputerowa technika System Informacji Geograficznej) będzie działał na podstawie systemu geodezji", co uzasadnia stanowisko, że jest to procedura obligatoryjna, wykorzystanie technologii GIS jest integralną częścią procedury wyjaśnienia wniosku. Jednak nie można przyjąć, iż jest to procedura wyłączająca i wykluczająca dopuszczalność wykorzystywania w przedmiotowych sprawach innych środków dowodowych. W sprawie organy ograniczyły się jedynie do wykorzystania wskazanej technologii GIS. Materiał graficzny stanowił jedyny dowód, na którym oparły się organy wydając zaskarżoną decyzję. Zdaniem WSA nie odniesiono się do zarzutów J. S., że przedmiotowe działki były i są działkami rolnymi, że były i są rolniczo wykorzystywane przez poprzednich właścicieli, jak i przez niego oraz że przedmiotowe działki były kwalifikowane do płatności w latach 2006 i 2007. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd wskazał, aby organy dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, uczyniły to w sposób korespondujący z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1, 81 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.). W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w toku którego wezwano w charakterze świadków S. P., K. W., G. J., T. J., Z. S., I. K., zawiadamiając jednocześnie J. S. o przeprowadzeniu dowodu ze świadków, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. wydał [...] maja 2010 r. decyzję przyznającą skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 w łącznej wysokości 35.361,47 zł – w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) 20.066,79 zł oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) 15.294,68 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przypomniawszy stan faktyczny sprawy i przepisy regulujące przyznanie płatności, organ II instancji wskazał, że w trakcie kontroli wniosku, przeprowadzonej z wykorzystaniem technologii GIS, stwierdzono, iż działki rolne o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. – w latach 2003-2005 nie była na nich prowadzona uprawa wierzby z przeznaczeniem na cele energetyczne, co potwierdzają zeznania świadków, którzy w 2003 r. byli użytkownikami przedmiotami działek albo sąsiednich działek. Organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącego dotyczącym wykorzystania przez wcześniejszych użytkowników działek częściowo na uprawy rolnicze, ponieważ nie były one spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Organ wskazał, że przeprowadzenie kontroli na miejscu, która ma charakter uzupełniający, byłoby w rozpoznawanej sprawie bezcelowe, ponieważ w jej wyniku ustalono by jedynie stan obecny. Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia stronie uczestniczenia w przesłuchaniu jednego ze świadków, organ stwierdził, że jest on niezasadny, ponieważ o przesłuchaniu K. S. skarżący został powiadomiony pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wobec argumentów skarżącego o otrzymaniu płatności w roku 2006 i 2007 wskazał, że postępowanie wszczęte wnioskiem J. S. o przyznanie płatności na rok 2008 prowadzone jest tylko i wyłącznie w sprawie przedmiotowego wniosku a wydana decyzja może rozstrzygać tylko o przyznaniu lub odmowie przyznania płatności na rok 2008. W związku z powyższym odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu dotyczących przyznania płatności do spornych działek w latach 2006 i 2007, stwierdził, że przepisy prawa nie przewidują weryfikacji w postępowaniu z 2008 roku postępowań prowadzonych w poprzednich latach, natomiast weryfikacja taka przewidziana jest przez kodeks postępowania administracyjnego w ramach nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ wskazał, że konsekwencją stwierdzonych w wyniku kontroli administracyjnej nieprawidłowości było zmniejszenie powierzchni kwalifikującej się do uzyskania JPO o 8,51 ha (z 67,65 ha do 59,14 ha), natomiast UPO o 8,51 ha (z 65,30 ha do 56,79 ha). Dodatkowo organ podkreślił, że stronie nie naliczono sankcji wynikających z przedeklarowania powierzchni działek rolnych, ponieważ nie posiadała wiedzy, iż działki rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Organ podniósł, że biorąc pod uwagę powyższe, w kontekście opisanych okoliczności faktycznych przyznanie płatności na rok 2008 w innej wysokości byłoby rażącym naruszeniem prawa, a decyzja taka byłaby dotknięta wadą nieważności. Sąd I instancji oddalając skargę, wskazał, że z uwagi na fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w L., zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny dotyczy kontroli, czy organy administracyjne prowadząc ponownie postępowanie, prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku. Wobec tak zakreślonych granic rozpoznania skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA organy obu instancji zastosowały się do wskazań wyrażonych w uprzednio wydanym wyroku. Organ pierwszoinstancyjny ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie, stosownie do wytycznych zawartych w wyroku WSA, wezwał świadków, których zeznania miały na celu ustalenie, w jaki sposób były użytkowane w latach 2003 – 2006 działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Organy odniosły się również do zarzutów skarżącego, co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu decyzji obu instancji. Przypomniawszy kwestię sporną niniejszego postępowania, tj. przyjęcie przez organ mniejszej powierzchni działek rolnych niż wynika z wniosku o przyznanie płatności, Sąd uznał, że stwierdzenie to zostało oparte na ortofotomapach wskazanych działek ewidencyjnych wykonanych [...] sierpnia 2005 r. Na działkach tych widoczne są zadrzewienia, co uzasadniało stanowisko, że działki rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Wobec powyższego powierzchnia zadeklarowanych działek rolnych uległa zmniejszeniu, co doprowadziło do zmniejszenia powierzchni kwalifikującej do uzyskania jednolitej płatności obszarowej o 8,51 ha (z 67,65 ha do 59,14 ha), a także uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych o 8,51 ha (z 65,30 ha do 56,79 ha). W ocenie Sądu I instancji, organy dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego we wskazanym zakresie – okoliczność, że działki rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. wynika nie tylko z ortofotomap, lecz również z zeznań świadków. Zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania (art. 7, 8, 75, 77, 80 k.p.a.) podniesione przez skarżącego Sąd uznał za niezasadne, gdyż organy rozpoznając sprawę i wydając decyzję, przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu zapewniono czynny udział w toku postępowania. Ponadto, niezgodne z prawdą jest twierdzenie skarżącego, iż uzasadnienie decyzji potwierdza, że organ w dalszym ciągu opiera swoje ustalenia jedynie na uzyskanych zdjęciach satelitarnych, gdyż zarówno z akt sprawy jak i z uzasadnienia wynika bezsprzecznie, że ustalenia co do utrzymywania działek rolnych w dobrej kulturze rolnej w dniu [...] czerwca 2003 r. potwierdzone zostało zeznaniami świadków. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 143b ust. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającgoe wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz.U.UE L z dnia 21 października 2003 r.), ponieważ organy działając zgodnie ze wskazanymi przepisami postąpiły prawidłowo. WSA podkreślił również, że płatności bezpośrednie przyznawane są na działki rolne, które spełniają kryteria wskazane w art. 143b ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. W rozpoznawanej sprawie działki zostały zgłoszone we wniosku o przyznanie płatności za rok 2008, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r., wobec tego nie kwalifikowały się do przyznania płatności, gdyż nie spełniały wymagań ww. przepisu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez: 1. nieuchylenie decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd w czasie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, iż ww. przepisy zostały naruszone przez organy Agencji; 2. naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania przez organ decyzji sprzecznej z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu WSA z 20 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 539/09, poprzez oparcie decyzji przede wszystkim na materiale zdjęciowym, którego przydatność dowodową zakwestionował Sąd w postępowaniu I SA/Lu 539/09. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wskazał, że z zaskarżonego wyroku i decyzji wynika, iż wytyczne przedstawione w pierwszym wyroku nie zostały wzięte pod uwagę. Ustalenia Sądu I instancji oraz organów nadal noszą cechy dowolności – pozostawiają poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, tj. zeznania świadków w części potwierdzającej rolnicze użytkowanie działek i utrzymanie ich w dobrej kulturze rolnej w dniu [...] czerwca 2003 r., mimo rzeczywistego istnienia zakrzaczeń wymagających corocznego usuwania, pomija istotne dowody, tj. uznanie kwestionowanych działek jako dających podstawę do płatności w latach 2006 i 2007, dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, tj. uznanej za wiarygodną mapą sporządzoną [...] sierpnia 2005 r., a stwierdzającą nieutrzymanie gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej w dniu [...] czerwca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. A zatem, w świetle tych przepisów, nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do kwestii oceny prawidłowości działania organu (Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR), po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 531/09 jego poprzedniej decyzji (tj. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z dnia [...] marca 2009 r.) oraz oceny prawidłowości wykonania zawartej w tymże wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w ramach której kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo wydania przez organ decyzji "sprzecznej z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. wyroku WSA z 20 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 539/09", poprzez oparcie decyzji przede wszystkim na "materiale zdjęciowym, którego przydatność dowodową zakwestionował Sąd w postępowaniu I SA/Lu 539/09." Odnosząc się do tych zarzutów, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że opierają się one na całkowicie błędnym założeniu jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., orzekając w sprawie I SA/Lu 539/09 w ww. wyroku z 20 listopada 2009 r., zakwestionował "przydatność dowodową" materiału zdjęciowego, czyli ortofotomap wykonanych [...] sierpnia 2005 r., na podstawie których organ orzekł, że sporne działki ewidencyjne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Przeciwnie, w ww. wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (powołując się m.in. na art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 i art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003) wyraźnie podkreślił, że "....jest to procedura obligatoryjna, wykorzystanie technologii GIS jest integralną częścią procedury wyjaśnienia wniosku", jednakże jednocześnie uznał, że "nie można przyjąć, iż jest to procedura wyłączająca i wykluczająca dopuszczalność wykorzystywania w przedmiotowych sprawach innych środków dowodowych". Powodem uchylenia decyzji organów obu instancji w tamtej sprawie (I SA/Lu 539/09) wcale nie było więc to, że WSA "zakwestionował" – jak utrzymuje kasator – "przydatność dowodową" materiału zdjęciowego, czyli wykonanych [...] sierpnia 2005 r. ortofotomap, ale to, że organy ograniczyły się "jedynie do wykorzystania tylko i wyłącznie wskazanej technologii GIS (komputerowa technika System Informacji Geograficznej)", zaś "materiał graficzny stanowił jedyny dowód, na którym oparły się organy wydając zaskarżoną decyzję", jak również że "nie odniesiono się do zarzutów J. S., że przedmiotowe działki były i są działkami rolnymi, że były i są rolniczo wykorzystywane przez poprzednich właścicieli, jak i przez niego oraz że przedmiotowe działki były kwalifikowane do płatności w latach 2006 i 2007". W związku z tym należy zauważyć, że wszystkie wytknięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. mankamenty "pierwszego" postępowania (tj. postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r.), zostały usunięte w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego (zakończonego decyzją Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2010 r.), w trakcie którego przesłuchano w charakterze świadków m.in. S. P., K. W., G. J., T. J., Z. S., I. K., którzy w 2003 r. byli użytkownikami przedmiotowych działek albo sąsiednich działek. Świadkowie ci potwierdzili, że sporne działki rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. W konsekwencji jako całkowicie nieuzasadniony należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Orzekając w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny (w zaskarżonym wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r.) prawidłowo bowiem ocenił, iż organy obu instancji uwzględniły ocenę prawną i zastosowały się do wskazań wyrażonych w uprzednio wydanym wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. Organ pierwszoinstancyjny, ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie, stosownie do wytycznych zawartych w tamtym wyroku, nie ograniczył się do ponownej analizy i oceny danych wynikających z wykonanych [...] sierpnia 2005 r. ortofotomap, lecz przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, wzywając świadków, których zeznania miały na celu ustalenie, w jaki sposób były użytkowane w latach 2003 – 2006 sporne działki (o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Ponadto, jak słusznie zauważył WSA, organy odniosły się również do zarzutów skarżącego, co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu decyzji obu instancji. Tak więc, sformułowane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty, podniesione w z powołaniem się na art. 153 p.p.s.a., jakoby "wytyczne przedstawione w pierwszym wyroku nie zostały wzięte pod uwagę" a "ustalenia Sądu I instancji oraz organów nadal nosiły cechy dowolności", należało uznać za całkowicie niezasadne. Z tych samych (przedstawionych wyżej) powodów również podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej – zdaniem kasatora - z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 k.p.a., należało uznać za równie nieuzasadniony. W świetle zgromadzonych w tej sprawie dowodów, należy bowiem zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonym wyroku oceną Sądu I instancji, że zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania są niezasadne, gdyż organy rozpoznając sprawę i wydając decyzję, przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu w toku postępowania zapewniono czynny udział i miał on możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, należy zgodzić się z konstatacją Sądu I instancji również co do tego, że niezgodne z prawdą jest twierdzenie skarżącego, iż uzasadnienie decyzji potwierdza, że organ w dalszym ciągu opiera swoje ustalenia jedynie na uzyskanych zdjęciach satelitarnych, gdyż zarówno z akt sprawy, jak i z uzasadnienia skarżonej przed Sądem I instancji decyzji wynika bezsprzecznie, że ustalenia co do utrzymywania przedmiotowych działek rolnych w dobrej kulturze rolnej w dniu [...] czerwca 2003 r. nie zostały oparte wyłącznie na materiale zdjęciowym, czyli wykonanych [...] sierpnia 2005 r. ortofotomapach, lecz potwierdzone zostały zeznaniami świadków. Podobnie, nie jest prawdziwe twierdzenie jakoby organ pomijał "istotne dla sprawy dowody" (uznanie kwestionowanych działek jako dających podstawę do płatności w latach 2006 i 2007), gdyż organ wyraźnie się do tego odniósł i wyjaśnił, że "postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2008 prowadzone jest tylko i wyłącznie w sprawie przedmiotowego wniosku a wydana decyzja może rozstrzygać tylko o przyznaniu lub odmowie na rok 2008" oraz że w postępowaniu tym "przepisy prawa nie przewidują weryfikacji (...) postępowań prowadzonych w poprzednich latach". Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, i dlatego też, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.