II GSK 1711/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 364/18 w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D.W. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 364/18, oddalił skargę D.W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komisja Nadzoru Finansowego zaskarżoną decyzją nałożyła na D.W. karę pieniężną w wysokości 100 000 złotych, wskazując w podstawie prawnej swojej decyzji: art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: k.p.a.) oraz art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 196 ze zm.; dalej: ustawa o nadzorze), a także art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz w spółkach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1639 ze zm.; dalej: ustawa o ofercie publicznej) - w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 615; dalej: ustawa zmieniająca), w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że KNF w kwietniu 2017 r. z urzędu wszczęła wobec skarżącego postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 ust 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej, w związku z podejrzeniem naruszenia przez skarżącego art. 69 powołanej ustawy - wskutek posiadania w 2013 r i w 2014 r. akcji spółki publicznej - tj. M.E. SA. Organ wskazał na zmiany przepisów w czasie między stwierdzonymi naruszeniami a wszczęciem postępowania i stwierdził, że - z uwagi na fakt, że zarówno ustawa zmieniająca, jak i ustawa nowelizująca ustawę o ofercie publicznej nie zawierały przepisów przejściowych dotyczących stosowania przepisów sankcjonowanych - KNF skorzystała z reguły intertemporalnej, wskutek czego w niniejszej sprawie zastosowała przepisy obowiązujące w momencie dopuszczenia się przez skarżącego stwierdzonych naruszeń. KNF jako podstawę wymierzenia sankcji w niniejszej sprawie wskazała art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, a więc przepisy obowiązujące w momencie stwierdzonych przez skarżącego naruszeń - art. 69 ustawy o ofercie publicznej. KNF podniosła przy tym, że sankcja wymierzona po wejściu w życie ustawy nowelizującej i ustawy zmieniającej nie byłaby względniejsza dla skarżącego, gdyż jej wysokość jest taka sama - tj. do 1 000 000 złotych. KNF ustaliła, że skarżący - z naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o ofercie publicznej - nie przekazał ani KNF ani spółce zawiadomień o czterech zmianach udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce, tj. o zmianach z [...] i [...] sierpnia 2013 r. oraz z [...] listopada 2013 r. jak i że nie przekazał zawiadomień o dwóch kolejnych zmianach udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce tj. o zmianach z [...] sierpnia 2023 r. i [...] lutego 2014 r., przy czym naruszenia z [...] lutego 2014 r. polegało również na przekazaniu spółce zawiadomień z naruszeniem warunków z art. 69 ust. 4 pkt 3 ustawy o ofercie publicznej. Według KNF w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia karalności na podstawie art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.) gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania do kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 97 ust. 2 ustawy o ofercie publicznej, a powołana ustawa nie zawiera żadnych przepisów, które dopuszczają możliwość przedawnienia odpowiedzialności administracyjnej za uchybienie obowiązkom informacyjnym. KNF - wymieniając okoliczności brane pod uwagę przy wymierzeniu kary - stwierdziła, że uwzględniono zarówno okoliczności łagodzące jak i zaostrzające wymiar kary, przy czym nie wzięto pod uwagę sytuacji majątkowej skarżącego, z uwagi na brak takich danych, mimo wezwania strony do ich wykazania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i zastosowanie, do jego oceny, przepisów prawa. Wg Sądu uzasadnienie decyzji wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia, a argumentacja na ten temat jest wystarczająca. WSA - uzasadniając swe stanowisko i odwołując się do poglądów orzecznictwa i doktryny - za trafny uznał pogląd organu, co do braku możliwości przedawnienia karalności w niniejszej sprawie, w szczególności na podstawie art. 68 o.p., podnosząc, że wymierzona przez organ kara pieniężna - jako reakcja na delikt administracyjny - ma charakter represyjny, sankcyjny, nie mieści się w kategorii niepodatkowanych należności budżetowych, nie jest jej celem zapewnienie budżetowi państwa dochodów. Przepis art. 68 o.p. jest przy tym zbyt ogólnikowy i nieadekwatny w odniesieniu do kar pieniężnych oraz ma zastosowanie czysto procesowe, tymczasem przedawnienie należności o charakterze publicznoprawnym, do których należy zaliczyć karę nałożoną zaskarżoną decyzją, ma naturę materialnoprawną, a zatem - aby można było mówić o przedawnieniu w tego rodzaju sprawach stosowny - przepis winien się znaleźć w przepisach prawa materialnego, a takiego niewątpliwie brak. Takie stanowisko, zdaniem WSA, potwierdza również wprowadzenie instytucji przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem [...] czerwca 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D.W. Zaskarżając orzeczenie w całości na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) "art. 145 § 1 pkt a" p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu zasady rozstrzygania wszelkich wątpliwości interpretacyjnych postępowania, poprzez przyjęcie wbrew wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2016 r. (sygn. II GSK 2593/14), iż pieniężna kara administracyjna, wymierzona przez KNF, z uwagi na swój sankcyjny charakter nie mieści się w kategorii niepodatkowanych należności budżetowych, o których mowa w art. 2 § 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 o.p., co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi; b) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w zakresie odmowy zastosowania przepisów o.p.. dotyczących przedawnienia; c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności stanu faktycznego i nieuwzględnienie okoliczności łagodzących przy wymierzaniu kary, jakimi jest zła sytuacja finansowa skarżącego. 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 97 ust. 1 pkt 2 w zw. z "art. 69 ust. 1 pkt" ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych - w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 2 § 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pieniężna kara administracyjna, wymierzona przez KNF, z uwagi na swój sankcyjny charakter nie mieści się w kategorii niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w o.p., a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 68 § 1 o.p. w związku z przywołanymi powyżej artykułami o.p. przejawiające się jego niezastosowaniem w sprawie, podczas gdy przedmiotowa kara pieniężna spełnia wszelkie warunki stosowania przy jej wymierzaniu przepisów o.p., w tym przepisów o przedawnieniu; b) art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych - w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw - w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez wymierzenie kary w kwocie 100 000 zł jako łącznej kwoty za wszystkie stwierdzone naruszenia, podczas gdy przy stwierdzonych naruszeniach każdy może być kwestionowany odrębnie, a zgodnie z zasadą miarkowania kary, należy dokonać oceny każdego czynu osobno, tym samym ustalić karę za każde z naruszeń z osobna. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 i art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Komisja Nadzoru Finansowego nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać zatem trzeba, że stosownie do art. 193 p.p.s.a., zdanie drugie, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza więc odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Znaczy to, że jest sąd kasacyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Z tego względu przytoczony wyżej stan faktyczny i prawny sprawy skład orzekający NSA uznał za wystarczający. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, z przyczyn określonych ww. art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się zatem do oceny czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach postawionych Sądowi pierwszej instancji, w sposób określony w podstawach kasacyjnych i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Sąd ten nie jest uprawniony do rozpoznania sprawy ponownie - w jej całokształcie, nie może też we własnym zakresie uściślać czy korygować zarzutów skargi kasacyjnej. To strona wnosząca skargę kasacyjną jest zobowiązana do jednoznacznego wskazania przepisów, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, z prawidłowym podaniem (ewentualnych) jednostek redakcyjnych tych przepisów i wyjaśnieniem w czym przejawia się ich naruszenie. Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zasadne jest zwrócenie uwagi na brak precyzyjnego określenia niektórych przepisów objętych podstawami kasacyjnymi. Dotyczy to zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 pkt a" p.p.s.a. czy "art. 69 ust. 1 pkt" ustawy o ofercie publicznej. Skład orzekający uznał jednak, że wskazane nieścisłości nie wykluczają możliwości oceny zasadności podstaw kasacyjnych. W świetle sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej w punkcie 1a zarzutu naruszenia przepisów postępowania i w punkcie 2a zarzutu naruszenia prawa materialnego, zasadnicza istota sporu sprowadza się do kwestii przedawnienia - na podstawie art. 68 § 1 o.p. - możliwości nałożenia kary pieniężnej przewidzianej art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej (w brzmieniu obowiązującym wg stanu prawnego przyjętego w sprawie, niepodważanego skargą kasacyjną). Zasadne jest podkreślenie, że kwestia przedawnienia karalności za delikt administracyjny wielokrotnie była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Aktualne orzecznictwo na tym tle uznać należy za jednolite i ugruntowane (por. np. wyroki NSA: z dnia 26 listopada 2021 r., II GSK 1098/18, z dnia 12 kwietnia 2018 r., II GSK 3767/17, z dnia 25 lutego 2014 r., II GSK 1524/12-cbois.nsa.gov.pl). Skład orzekający przychyla się do stanowiska wyrażonego w powołanych judykatach i w pełni akceptuje prezentowaną tam argumentację poglądów. Trafne są wywody, że o.p. reguluje kwestię przedawnienia w przepisach art. 68-71 o.p., przy czym o ile ogólny termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, bez względu na sposób ich powstania, normuje art. 70 o.p., to art. 68 o.p. wprowadza ograniczenie terminu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (w stosunku do którego dopiero po skutecznym doręczeniu takiej decyzji zacznie biec termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 70 § 1 o.p.). Powyższe rozróżnienie na termin przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania ma związek z opisanym w art. 21 § 1 o.p. sposobem powstawania zobowiązań podatkowych - co może nastąpić bądź na skutek doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.), bądź z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym z mocy prawa ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p). Uzasadnione jest więc przyjęcie, że decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za delikt administracyjny - a więc także na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej - ma charakter przede wszystkim represyjny, sankcyjny, a jej celem nie jest zapewnienie wpływu do budżetu państwa. Tym samym - skoro w zakresie należności budżetowych nie mieszczą się kary administracyjne, nakładane w związku z deliktem administracyjnym - w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy o.p. Ponieważ kara administracyjna jest następstwem ustalenia przez organ faktu naruszenia przepisów określających obowiązki administracyjne (deliktu administracyjnego) i stanowi reakcje organu, któremu powierzony został nadzór nad przestrzeganiem tych obowiązków, to powyższe wskazuje na brak możliwości stosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej taką karę regulacji zawartej w art. 68 § 1 o.p. Trafny jest również argument, że o braku woli ustawodawcy, co do braku podstaw do stosowania instytucji przedawnienia z Ordynacji podatkowej odnośnie do kar pieniężnych za delikt administracyjny, świadczy pośrednio także wprowadzenie do polskiego systemu prawnego art. 189g § 1 k.p.a. Zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. w tym zakresie jednak w rozpoznawanej sprawie nie sformułowano. Kwestie z tym związane pozostają zatem całkowicie poza kontrolą kasacyjną. W tym stanie rzeczy zarzut błędnej wykładni przepisów wskazanych w punkcie 2a skargi kasacyjnej, a w konsekwencji zarzut niewłaściwego zastosowania art. 68 § 1 o.p. nie mógł być uznany za trafny. W świetle dotychczasowych rozważań usprawiedliwiony nie jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (nieprecyzyjnie wskazanego w podstawach kasacyjnych) w zw. art. 7a § 1 k.p.a. Według drugiego z powołanych przepisów (7a § 1 k.p.a.) jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że przepis - ewentualnie znajdujący zastosowanie w sprawie - podlega interpretacji, nie znaczy że w sprawie "pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej" w rozumieniu przytoczonej regulacji. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że w art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. np. wyroki NSA: z dnia 23 lutego 2021 r., III OSK 3286/21, z dnia 14 września 2021 r., III OSK 582/21 - cbois.nsa.gov.pl). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Powoływanie się przez skarżącego na odosobniony i jednostkowy judykat, odbiegający od dominującej linii orzeczniczej co do przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej za delikt administracyjny na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej nie świadczy o tym, że w tej kwestii wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, w rozumieniu analizowanego przepisu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez niezbadanie i nieuwzględnienie okoliczności łagodzących przy wymierzaniu kary, jakimi jest zła sytuacji skarżącego - trzeba zauważyć, że zarówno w sposobie sformułowania zarzutu jak i w jego uzasadnieniu skarżący kasacyjnie nie wskazuje jakie dowody w tym zakresie pominięto gromadząc i rozpatrując materiał dowodowy. Tymczasem brak uzasadnienia sformułowanego zarzutu kasacyjnego - zgodnie z wymogiem z art. 176 p.p.s.a. - a więc i argumentacji mającej wykazywać zasadność tego zarzutu, uznaje się za istotną wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej, wobec której zarzut w istocie nie poddaje się kontroli. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnia też z jakich względów - w jego ocenie - z treści art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej wynikać ma wadliwość wymierzenia za stwierdzone naruszenia kary w łącznej kwocie. W myśl tego przepisu na każdego, kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 ustawy o ofercie publicznej, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach (jak miało to miejsce w niespornym stanie faktycznym sprawy) - Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Uznaniowość wysokości nakładanej kary świadczy o tym, że wymiar kary może zależeć od szeregu okoliczności, w tym mnogości naruszeń. Uwagi wymaga też, że w myśl art. 97 w ust. 2 ustawy o ofercie publicznej kara pieniężna w wysokości, o której mowa w ust. 1 może - a zatem nie musi - zostać nałożona odrębnie za każdy z czynów określonych tym przepisem. Wobec powyższego, wniosek wyciągnięty przez autora skargi kasacyjnej, że przy nakładaniu kary - celem określenia jej wysokości - każdy czyn z osobna powinien być oceniany, jest nieuprawniony. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. podkreślenia wymaga, że przepis ten określa elementy składowe decyzji. Skarżący kasacyjnie nie twierdzi jednak, że decyzja nie zawiera niezbędnych elementów, lecz - nie formułując zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - kwestionuje uzasadnienie prawne, co do wymierzenia kary w kwocie 100 000 zł jako łącznej kwoty za wszystkie stwierdzone naruszenia. Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie uzasadnia w końcu zarzut art. 141 § 4 p.p.s.a. W przepisie tym ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowy jest pogląd judykatury, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 - cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).