II GSK 1783/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Op 311/13 w sprawie ze skargi A. L. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę A. L. na rozstrzygnięcie protestu przez Zarząd Województwa O. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie dofinansowania projektu. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pn. [...], złożyła w O. Centrum Rozwoju Gospodarki (dalej: OCRG) - Instytucji Pośredniczącej II stopnia, wniosek o dofinansowanie projektu "[...]" w ramach naboru wniosków do RPO Województwa O. na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa 1, poddziałanie 1.4.1, Wsparcie usług turystycznych i rekreacyjno-sportowych świadczonych przez przedsiębiorstwa. W dniu [...] sierpnia 2012 r. OCRG wezwało skarżącą do uzupełnienia/poprawienia ww. wniosku. A. L. dostarczyła uzupełniony wniosek wraz z załącznikiem, ale odmówiono jego przyjęcia, co zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w O.; wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 563/12 który uznał, że ocena ta przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wykonaniu wyroku OCRG pismem z dnia [...] marca 2013 r., nawiązując do pisma z dnia [...] sierpnia 2012 r., zwróciło się do strony o dostarczenie skorygowanego wniosku i brakujących załączników. Wnioskodawczyni złożyła skorygowany wniosek wraz z załącznikami. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., OCRG poinformowało A. L., że jej wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych i nie będzie podlegał dalszej ocenie z powodu stwierdzenia uchybień i braków, których wnioskodawczyni nie usunęła. Złożony przez A. L. protest Zarząd Województwa O. rozpatrzył negatywnie, stwierdzając że nie uwzględnia jego zarzutów w zakresie pkt 3.6, pkt 3.7, pkt 3.9 i pkt 3.15 oraz zał. 1, zał. 6.1 i zał. 17 skorygowanego wniosku. Skargę na negatywne rozstrzygnięcie protestu wniosła A. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., w wyniku rozpatrzenia skargi A. L. na powyższe działanie, oddalił ją na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej u.z.p.p.r. i podkreślił, że wniosek skarżącej został odrzucony na etapie oceny formalnej z uwagi na niespełnienie kryteriów formalnych względnych pn. "Wniosek wypełniony poprawnie, zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej" oraz "Załączniki do wniosku są poprawne, zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej": Z dokumentu pod nazwą Vademecum (Rozdział 1 ppkt 1.2.4.1 Ocena formalna (obligatoryjna) WSA wywiódł m.in., że w przypadku stwierdzenia braków lub błędów formalnych odnośnie do względnych kryteriów formalnych beneficjent ma możliwość dokonania stosownych poprawek i uzupełnień we wniosku oraz załączonej dokumentacji w terminie wskazanym przez IZ/IP II w piśmie z uwagami. W sytuacji, gdy beneficjent nie dokona w danym terminie stosownych poprawek/uzupełnień bądź nie udzieli dodatkowych wyjaśnień, o które został poproszony w dokumentacji projektowej, wniosek zostaje odrzucony, a beneficjent pisemnie o tym fakcie powiadomiony. Dokonując kontroli wniosku pod kątem wypełnienia ww. kryteriów, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z kryteriami oceny zawartymi w załączniku nr 5 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WO 2007-2013 wersja 40 (załącznik nr 5 pn. Kryteria formalne - uniwersalne dla wszystkich działań i poddziałań RPO WO 2007-2013), pod poz. 5 wskazano: nazwa kryterium - "Wniosek wypełniony poprawnie, zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej"; źródło informacji - wniosek; kryterium to ma charakter względny; komentarz/uzasadnienie do tego kryterium precyzuje, że jego badanie następuje zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku oraz treścią ogłoszenia o naborze wniosku. Odwołując się więc do Instrukcji wypełniania wniosku (Vademecum Tom II, Rozdział 2 pkt 2.2.) WSA zauważył, że skarżąca we wniosku pkt. 3.6 nieprawidłowo wyliczyła wartość wskaźnika pn. Procentowy wzrost liczby nowopowstałych miejsc pracy, wskazując wartość 133,33%. Wezwana o prawidłowe wyliczenie tego wskaźnika i skorygowanie jego wartości w pkt. 3.6. 3.7 i 3.9 wniosku, zaprezentowała tę wartość w wys. 100% i taka też wskazana została w pkt. 3.6 i 3.7 wniosku, ale w pkt 3.9 w Wartości docelowej – wskazana została wysokość 75%. WSA zgodził się z organem, że powyższe jest niespójne, nieprawidłowe i niezgodne z Instrukcją. Nadto WSA stwierdził, że w pkt. 3.8 i 3.9 wniosku, wnioskodawca sam wpisuje wartości dot. wybranych wskaźników, a Wartość docelowa nie jest automatycznie wyliczana, czy generowana. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku wskaźnika wzrostu liczby nowopowstałych miejsc pracy. Dalej, Sąd wskazał, że wskaźnik rezultatu nr 10 pn. "Szacunkowy wzrost liczby turystów odwiedzających obiekt" skorygowany został do wartości 1724,25%, a wskaźnik rezultatu nr 11 pn. "Szacunkowy wzrost liczby turystów zagranicznych odwiedzających obiekt" do wartości 1568,49 %. Powyższe wartości wykazane zostały w ww. pkt. 3.6 i pkt. 3.7 pn. "Opis przedmiotu projektu" a także w pkt. D.2 - Miejsce na rynku w wyniku realizacji projektu Zał. nr 1 – Biznesplanu. Jednakże skorygowane w pkt. 3.9 - wartości ww. wskaźników rezultatu skarżąca przedstawiła w następujący sposób: o nr 10 - w roku 2015 oraz w Wartości docelowej w wysokości 38 375,0000%; o nr 11 - w roku 2015 oraz w Wartości docelowej w wysokości 11 450,0000 %. Brak w ocenie WSA podstaw do przyjęcia, że powyższe jest prawidłowe i zgodne z Instrukcją wypełniania wniosku. Zgodnie z nią, pkt. 3.9 stanowi: (...) Jednostka miary właściwa wybranemu wskaźnikowi pojawia się automatycznie. Stąd organ wyjaśnił, że po wybraniu przedmiotowych wskaźników wnioskodawca powinien zastosować się do wymogów Vademecum, tym bardziej, że zgodnie z pkt. 2 (Załączniki) pisma z uwagami skarżąca zobowiązana była do wyliczenia procentowego wzrostu liczby odbiorców (turystów) wg wzoru: Liczba odbiorców w roku po zakończeniu finansowej realizacji projektu - liczba odbiorców w roku przed rozpoczęciem realizacji projektu / liczba odbiorców w roku przed rozpoczęciem realizacji projektu. W tej materii organ nawiązał do Vademecum, Tom II, Instrukcja wypełniania wniosku, pkt od. 3.6 do 3.9, str. 68 – 75. W odniesieniu do wskaźnika rezultatu nr 8 - Procentowy wzrost (...), Sąd podzielił stanowisko organu, że wskazana wartość prezentowanego wskaźnika jest niespójna z jego wartością docelową. Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał również zarzut dotyczący niespójności kwoty planowanego kredytu z tą wskazaną w zał. 6.1. bowiem skarżąca uwzględniła wyłącznie kredyt inwestycyjny bez kredytu obrotowego. Zgodnie z Vademecum, Instrukcją wypełniania wniosku, pkt. 3.15 pn. Zaciągnięcie kredytu/pożyczki na realizację projektu: W sytuacji, gdy beneficjent przewiduje zaciągnięcie pożyczki/kredytu na pokrycie w całości lub części kosztów realizacji przedmiotowego projektu należy podać, w jakiej wysokości. W pierwotnym wniosku skarżąca w pkt. 3.15 podała kwotę 2.467.210,55 PLN; w zał. nr 6.1 - Deklaracja beneficjenta (...) oświadczyła, że zobowiązuje się do zabezpieczenia wszystkich środków, a środki własne będą pochodziły m.in. - z kredytu w wysokości 953.741,78 PLN. W piśmie z uwagami (w pkt. 14) dot. pkt. 3.15 wniosku i pkt. 4 (Załączniki) wezwało skarżącą o korektę "zachowując spójność na poziomie całej dokumentacji". W skorygowanej dokumentacji, słusznie zdaniem WSA zauważył organ, że zapisy pkt. 3.15 wniosku oraz zał. 6.1 nie są spójne, ponieważ w pkt. 3.15 skarżąca wskazała wartość 953 741,60 PLN, a w zał. nr 6.1 łączna wartość planowanego do zaciągniętego kredytu (inwestycyjnego i obrotowego) wynosi: 1 086 963,93 PLN. W przypadku przedsiębiorców pkt. 3.15 wniosku powinien być spójny z zał. 6. Wobec powyższego stanowisko organu zostało uznane za prawidłowe (Vademecum, Tom II, Instrukcja wypełniania wniosku, pkt 3.15, str. 82). Przechodząc do kontroli przeprowadzonej przez IZ oceny wniosku w zakresie kryterium pn. Załączniki do wniosku są poprawne, zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej, WSA dostrzegł, że skarżąca w pierwotnie złożonym Biznesplanie, pkt. C.9.1, błędnie określiła wiersz pn. Środki zapewniane (...), wskazując 100% wartości kosztów kwalifikowanych. Według pkt. 3.14 wniosku - Tabela 2 - Docelowe źródła (...) powinna wpisać wartość 408 746,48 PLN, a następnie z tej kwoty - wyodrębnić środki własne i zewnętrzne źródła finansowania. Dlatego też w piśmie z uwagami, pkt. 2 (Załączniki) OCRG, odnośnie pkt. C.9 Biznesplanu m.in. wskazało następującą uwagę: wiersz "Środki zapewniane (...) należy wpisać kwotę oraz wartość procentową wkładu własnego z pkt. 3.14 wniosku. W przedstawionym stanie w spornym wierszu nie wpisano kwoty oraz wartości procentowej wkładu własnego z pkt 3.14 wniosku. Skorygowany w zał. nr 1 - pkt D.1 - Konkurencja na rynku Sąd uznał za nieczytelny stwierdzając brak możliwości jego oceny. Podzielił stanowisko organu w tej kwestii. Podobnie, w zakresie danych zawartych w sekcji D.2, jako niespójnych z podanymi wartościami wskaźników nr 10 w pkt 3.9, jak również kwestii rozbieżności wartości planowanego kredytu pomiędzy pkt. 3.15 wniosku a zał. nr 6.1. Jeżeli chodzi o zał. nr 7 - Harmonogram rzeczowo - finansowy projektu, organ wyjaśnił powołując się na zapisy Instrukcji wypełniania załączników, iż z pierwotnie złożonego wniosku, pkt. 3.11 - Tabela 1 - Planowane koszty w ramach realizacji projektu, skarżąca zaplanowała dwie kategorie wydatków, tj. Prace budowlane i Zakup środków trwałych, ale nie rozpisała szczegółowo planowanych wydatków, stąd w piśmie z uwagami, pkt. 5 (Załączniki) wskazano, w jakim zakresie należy dokonać poprawek/korekty. W skorygowanym Harmonogramie (...) skarżąca rozpisała szczegółowo poszczególne kategorie wydatków, jednakże nieprawidłowo zostały wyliczone wartości w kolumnach: pn. "Suma wydatków kwalifikowanych" w II kwartale roku 2014 - jest "0,00" powinno być "262 488,00" a w pn. "Suma wydatków kwalifikowanych i niekwalifikowanych w II kwartale roku 2014" - jest "45.222,33" powinno być "307.710,33". Słusznie według WSA organ przyjął, że powyższe wadliwości nie stanowiły oczywistej pomyłki pisarskiej. Sąd podzielił stanowisko organu także w przedmiocie zał. 17, jako niespójnego z zapisami zał. 14 w kwestii wskazania położenia nieruchomości w jednostce ewidencyjnej P. W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącą nie spełniał formalnych kryteriów względnych, co skutkować musiało jego odrzuceniem na etapie oceny formalnej. Skargą kasacyjną A. L. zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., z uwagi na to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności w odniesieniu do wszystkich zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów u.z.p.p.r. oraz dokumentów programowych stanowiących źródło prawa, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok nie zawiera podstawowych elementów konstrukcyjnych wyroku, uniemożliwiając polemikę z treścią wyroku oraz kontrolę kasacyjną; 2) prawa materialnego, a to art. 26 ust. 2 zw. z art. 30b ust. 1 i 4 u.z.p.p.r. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów wskutek uznania, że ocena formalna wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami złożonych przez skarżącą była prawidłowa oraz wobec braku należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego rozstrzygnięcia, w konsekwencji prowadząc do naruszenia zasady równego traktowania beneficjentów oraz dostępu do pomocy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji ze względu na lakoniczne rozważania utrudnił kontrolę kasacyjną. Korekta wniosku została w ocenie skarżącej dokonana prawidłowo, przy czym błędy rachunkowe nie były znaczące. Skarżąca zarzuciła również, że nie zastosowano wobec niej tych samych zasad, które obowiązywały innych wnioskodawców, których wnioski zostały pozytywnie ocenione. Sąd w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie odniósł się do tej okoliczności, podobnie jak i do przedstawionego przez wnoszącą skargę kasacyjną przebiegu wypełniania wniosku za pomocą Generatora Wniosków. Nadto, A. L. stwierdziła, że w piśmie z dnia 5 marca 2013 r., OCRG nie wzywało jej do korekty jednostki ewidencyjnej, a jedynie do uzupełnienia załącznika. W tym przypadku, doszło jedynie do omyłki pisarskiej, albowiem przedstawiona nieruchomość, położona jest na działce nr [...] i nr [...] we wsi P., Gmina P. Brak wskazania w tym zakresie nie miał merytorycznego znaczenia przy ocenie wniosku i nie powinien eliminować wniosku z dalszej oceny . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie rozprawił się z wszystkimi postawionymi w skardze zarzutami, nie wyjaśniając podstawy prawnej kontrolowanego rozstrzygnięcia i aprobując naruszenie przez organ zasad równego traktowania oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, co oznacza, że kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku przebiega wyłącznie w obszarze zakreślonym przez kasatora, co wynika wprost z art. 183 § 1 p.p.s.a., który to przepis nie mieści się w określonym przepisem art. 30e u.z.p.p.r. katalogu wyłączeń. Po wtóre, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być wątpliwości, że wzorzec kontroli sądowej w kontrolowanej sprawie stanowią przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a także ustalone przez Zarząd Województwa O. zasady i procedury tworzące system realizacji programu operacyjnego, o czym stanowił zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. i do którego odwoływały się w zakresie przysługujących wnioskodawcom środków odwoławczych i skargi do sądu administracyjnego po wyczerpaniu określonych w systemie środków odwoławczych art. 30b ust. 1 i art. 30c ust. 1 tej ustawy - nieobowiązujące już w dacie wydania zaskarżonego wyroku. Powyższy pogląd znajduje następujące uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt P 1/11) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Konsekwentnie orzeczono o niezgodności ze wskazanym przepisem Konstytucji RP art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. stanowiącego o przysługujących wnioskodawcom środkach odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego oraz art. 30 c ust. 1 cyt. ustawy. W pkt II wyroku Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej wskazanych przepisów o 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, które to ogłoszenie nastąpiło dnia 27 grudnia 2011 r. w Dzienniku Ustaw z 2011 r. (Nr 279, poz. 1644). Należy zatem zauważyć, iż kontrolowany kasacyjnie wyrok wydany został w dniu 29 lipca 2013 r. a więc już po utracie mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał przepisów u.z.p.p.r. Powyższe nie mogło jednak wpłynąć na możliwość dokonania przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu w oparciu o uchylone przepisy. Co należy bowiem podkreślić, oceny wszystkich składanych w ramach RPO Województwa O. na lata 2007–2013 wniosków, w tym wnoszenie i rozpatrywanie środków odwoławczych na negatywną ocenę projektów, dokonywały się na zasadach określonych przyjętym systemem realizacji tego Programu. Zarówno więc wnioski pozytywnie ocenione i wskazane do dofinansowania, jak też wnioski ocenione negatywnie podlegały zasadom i procedurom określonym tym samym systemem realizacji programu - systemem, o którym mowa w przepisach - na dzień orzekania przez Sąd I instancji - nieobowiązujących. Odmowa dokonania kontroli zaskarżonych przez wnioskodawców ocen w oparciu o wzorzec kontroli wynikający, poza cyt. ustawą, także z systemu realizacji przyjętego w danym programie operacyjnym, z uwagi na orzeczoną niekonstytucyjność przepisów stanowiących o tym systemie (art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r.) i utratę mocy obowiązującej tych norm, spowodowałaby stan nie do zaakceptowania z punktu widzenia art. 32 ust. 1 Konstytucji, w którym w odniesieniu do części wnioskodawców reguły określone systemem realizacji programu znajdujące oparcie w zakwestionowanych przepisach zadecydowały o prawie do dofinansowania zgłoszonych projektów. Opisany stan rzeczy byłby niepożądany także z perspektywy przepisu art. 2 Konstytucji kreujący m.in. zasadę pewności prawa. Powyższe rozumowanie znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który przyjmując tak długi okres bo osiemnastomiesięczny odroczenia utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów, uznał w drodze wyjątku zasadność utrzymania dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych regionalnych programów operacyjnych na lata 2007–2013. Jak podkreślił Trybunał, "nowe regulacje, uwzględniające niniejszy wyrok, powinny uregulować sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania". Odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika nie tylko z obowiązku uwzględnienia z urzędu tego rodzaju orzeczenia ściśle powiązanego, z uwagi na przepisy uznane za niekonstytucyjne, z kontrolowaną sprawą, lecz również z uwagi na skargę kasacyjną, która zarzuca niewyjaśnienie przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niewłaściwe zastosowanie art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. choć, jak wynika z uzasadnienia, wskazanych naruszeń nie wiąże z powołanym wyrokiem Trybunału. Powracając zatem na grunt sprawy poddanej kontroli kasacyjnej, należy stwierdzić, iż Sąd I instancji, mimo niedostrzeżena wyroku Trybunału Konstytucyjnego i nierozważenia ewentualnych skutków tego wyroku dla kontrolowanej sprawy, prawidłowo uznał, że wzorzec kontroli stanowią, poza przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, również zasady przyjęte systemem realizacji Programu, a to m.in. Vademecum dla beneficjentów RPO WO 2007–2013, tom II, wersja 15 oraz Szczegółowy opis osi priorytetowych tego Programu, wersja 40 ze zmianami. Nie budzi również zastrzeżeń ocena, że kryteria oceny formalnej były sformułowane jasno i jednoznacznie, a zarzut naruszenia zasad przejrzystości reguł w stosunku do skarżącej (w uzasadnieniu omyłkowo użyto sformułowania "skarżącego") jest niezasadny. Przede wszystkim należy zważyć, iż WSA nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sporządzone przez Sąd uzasadnienie daje jasny i zwięzły obraz sprawy, przedstawiając zarzuty skargi i wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, mimo nieodniesienia się do wyroku Trybunału, co pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Również wyjaśnienie z jakich powodów skarga nie została uwzględniona nie pozostawia wątpliwości, że sprawa została przez Sąd rozpatrzona. Co do zarzutów naruszenia przez WSA przepisów art. 26 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 1 i 4 u.z.p.p.r. przez wadliwą ocenę, że w postępowaniu przed organem nie zostały naruszone zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu i równego traktowania beneficjentów, należy je uznać za niezasadne. Kasator podnosi pominięcie przez Sąd złożonych dokumentów dotyczących innych wnioskodawców, którzy zostali wezwani do korekty formalnej i dopuszczeni do dalszej oceny merytorycznej, jednakże w ślad za tym nie idzie postawienie Sądowi zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. wydania wyroku na podstawie akt sprawy, co w kontekście wiążącego Naczelny Sąd Administracyjny art. 183 § 1 p.p.s.a. ma zasadnicze znaczenie. Skarżąca nie kwestionuje, iż jednym ze względnych kryteriów formalnych wyszczególnionych w załączniku nr 5 Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WO na lata 2007–2013 według wersji 40, jest widniejące pod l.p. 5 kryterium "wniosek wypełniony poprawnie, zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej. Zgodność ta rozumiana jest wg komentarza do tego kryterium jako zgodność z "Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu rozwoju Regionalnego w ramach procedury konkursowej" oraz treścią ogłoszenia o naborze wniosków. Z kolei w l.p. 6 i 7 załącznika nr 5 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych jako kryterium formalnego wskazywana jest kompletność i poprawność załączników do wniosku oraz zgodność z wytycznymi Instytucji Zarządzającej. WSA wyszczególnił błędy złożonego przez skarżącą wniosku po dokonanej przez nią korekcie w zakresie tak samego wniosku jak też załączników, podkreślając, iż zasadniczą wadą całego wniosku jest jego niespójność. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, zgodnie z Vademecum dla beneficjentów RPO WO 2007 – 2013 Tom II Przygotowanie i wybór projektów, w razie stwierdzenia braków lub błędów formalnych odnośnie do względnych kryteriów formalnych możliwe jest dokonanie stosownych poprawek i uzupełnień we wniosku oraz załączonej dokumentacji w terminie wskazanym w piśmie przez Instytucję Zarządzającą, lecz poprawek można dokonywać tylko jeden raz. Nie jest sporne, że skarżąca dokonała poprawek, które w dalszym ciągu nie usunęły wadliwości formalnej wniosku. Co uszło uwadze Sądu tylko wniosek spełniający wszystkie kryteria formalne, a więc i te względne i te bezwzględne, zostaje przekazany do oceny merytorycznej I stopnia. Wynika z tego, że wystarczy choćby jeden błąd formalny, niepoprawiony zgodnie z zaleceniem Instytucji Zarządzającej, czy naruszający spójność zakwestionowanego zapisu z pozostałymi, aby wniosek mógł zostać uznany za niespełniający kryteriów formalnych, co uniemożliwia przekazanie go do dalszej oceny merytorycznej. I tak w przypadku skarżącej, mimo uwzględnienia części zarzutów zgłoszonych w proteście, jej skorygowany wniosek nie mógł zostać przekazany do dalszej merytorycznej oceny z powodu wadliwości formalnej w części pozostałej i wytkniętej przez organ w pierwotnej ocenie. Argumentacja skarżącej dotycząca naruszenia zasady równego traktowania odwołująca się do stanowiska organu (IZ) w odniesieniu do innych wniosków nie może zostać uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny z dwóch względów. Po pierwsze, jak już wspomniano wyżej, kasator nie powiązał tego zarzutu z zarzutem naruszenia prawa procesowego i nie postawił Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście nieuwzględnienia przez Sąd pism złożonych do akt sprawy był niewystarczający i nie mógł przynieść oczekiwanego przez kasatora rezultatu. Po wtóre, złożone pisma wzywające do korekty formalnej, jak wynika ze skargi kasacyjnej, kierowane były do innych wnioskodawców, a ich ocena w kontekście zarzutu naruszenia przez organ zasady równego traktowania wymagała znacznie szerszej wiedzy dotyczącej złożonych przez te podmioty wniosków i dokonanej przez organ ich oceny niebędącej przecież przedmiotem kontroli sądowej. Przeciwne rozumowanie, a więc wdanie się WSA w ocenę prawidłowości dokonania ocen wniosków, jak twierdzi kasator, dopuszczonych do oceny merytorycznej, a nawet do dofinansowania, oznaczałoby naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Zdaniem kasatora dokumentacja złożona przez skarżącą zawierała "drobne pomyłki związane z przenoszeniem danych", jednak brak jest odniesienia się do wszystkich (niewątpliwie świadczących o braku spójności), wymienionych w zaskarżonym wyroku błędów wniosku i załączników określonych w systemie oceny jako błędy formalne wniosku, które zgodnie z przyjętymi tym systemem zasadami, nie mogą zostać powtórnie poprawione, co musiało skutkować odrzuceniem wniosku na etapie oceny formalnej. Ocena Sądu I instancji jest w tej kwestii prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.