II GSK 1842/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2974/15 w sprawie ze skargi [A.] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] S.A. z siedzibą w K. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 2974/15, oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I [...] (dalej: skarżąca, strona, spółka) przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON, Fundusz) wnioski Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. Na skutek odwołania strony Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu PFRON w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji w swojej decyzji wskazał, że Prezes Zarządu PFRON powinien zwrócić się do strony o wyjaśnienie, jaka jest rzeczywista wielkość przedsiębiorstwa, a także ustalić, czy wszczęcie postępowania naprawczego w stosunku do spółki zawiera się w pojęciu procedury upadłościowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji organ przed wydaniem decyzji poinformował stronę o treści art. 10 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że spółka w dniu 12 grudnia 2012 r. złożyła w Sądzie Rejonowym [...] oświadczenie o wszczęciu postępowania naprawczego w trybie art. 494 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U z 2012, poz. 1112 – dalej: prawo upadłościowe i naprawcze), natomiast w dniu 21 stycznia 2013 r. dokonano wpisu postępowania naprawczego do Krajowego Rejestru Sądowego. Postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. Sąd Rejonowy [...] zatwierdził przyjęty przez wierzycieli układ. Zdaniem organu przyjęcie układu nie powoduje zakończenia postępowania naprawczego, jego zakończenie następuje w chwili, gdy przedsiębiorca wykona układ i wszystkie postanowienia planu naprawczego. W ocenie organu I instancji oświadczenie strony w zakresie spełniania kryterium kwalifikującego ją do objęcia postępowaniem naprawczym oraz fakt, iż w dniu 27 maja 2013 r. układ taki został zatwierdzony przez sąd potwierdzają, że na dzień złożenia wniosku za styczeń 2013 r. strona była przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej i pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie mogła zostać udzielona. Zdaniem organu I instancji spółka spełniała przesłanki uznania jej za przedsiębiorstwo zagrożone, o którym mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3 – dalej: rozporządzenie nr 800/2008). Na skutek odwołania spółki, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu nie mogą zostać przeznaczone na realizację celów, zadań i wydatków w części, w jakiej zostały sfinansowane w ramach pomocy udzielonej z innych środków publicznych. Stosowanie zaś do treści art. 48a ust. 2 środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Natomiast w myśl art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy szukać we wskazanym wyżej rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 ust. 7 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 zgodnie z którym za zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo, bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Mając na uwadze powyższe regulacje, Minister Pracy i Polityki Społecznej przypomniał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. zostało ogłoszone w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oświadczenie spółki o wszczęciu postępowania naprawczego i tym samym zgodnie z art. 496 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze zostało wszczęte postępowanie naprawcze. Układ został zatwierdzony w przypadku strony przez Sąd postanowieniem w dniu 27 maja 2013 r. sygn. akt X GN 6/12. Zatem na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc styczeń 2013 r., a więc w momencie jego składania w stosunku do strony było już wszczęte postępowanie naprawcze (na skutek oświadczenia spółki złożonego do Sądu Rejonowego [...] dnia 12 grudnia 2012r.). To zaś oznacza, zdaniem organu odwoławczego, że w dniu złożenia wniosku Wn-D spółka podlegała zbiorowej procedurze w sprawie niewypłacalności, o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, gdyż postępowanie naprawcze zostało wszczęte, ale nie zostało formalnie zakończone poprzez uprawomocnienie się postanowienia Sądu o zatwierdzeniu układu. Zatem pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowane miesiące nie mogła zostać udzielona ze względu na spełnienie przesłanek z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że pojęcie niewypłacalności w rozumieniu ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze związane jest zarówno z procedurą upadłościową, jak i naprawczą. Dlatego też w styczniu 2013 r. w rozumieniu ww. przepisów - strona była zagrożona niewypłacalnością, a zatem wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r. oddalił skargę strony. Sąd I instancji stwierdził, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, który stanowi, że dla celów ust. 6 lit. c, MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. W ocenie WSA organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że przy ustalaniu czy wnioskodawca nie podlega wykluczeniu od udzielenia pomocy publicznej, należy zbadać sytuację ekonomiczną na datę składania wniosku o dofinansowanie (wniosek wpłynął 19 lutego 2013 r.). Późniejsza poprawa sytuacji nie może mieć wpływu na tę ocenę. Natomiast jak wynika z akt sprawy - na dzień złożenia wniosku WN-D za miesiąc styczeń 2013 r. w stosunku do strony wszczęte było postępowanie naprawcze. Postępowanie to zostało zakończone po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o zatwierdzeniu układu, tj. w dniu [...] czerwca 2013 r. Oznacza to zdaniem Sądu I instancji, że w dniu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych skarżąca podpadała pod procedurę niewypłacalności przewidzianą w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, a mianowicie postępowaniu naprawczemu. Sąd I instancji nie zgodził się z poglądem skarżącej, że przedsiębiorca wszczynający postępowanie naprawcze to taki przedsiębiorca, który musi znajdować się w dobrej kondycji finansowej, która zagrożona jest dopiero w przyszłości. Pogląd ten jest nieuprawniony dlatego że zarówno procedura naprawcza, jak i upadłościowa wdrażana jest wobec podmiotów, których byt jest zagrożony obecnie ze względu na problemy finansowe, których istotą jest aktualna niewypłacalność, a nie taka, która może mieć charakter przyszły a zatem hipotetyczny. Według WSA w realiach sprawy pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. nie mogła być więc udzielona. W związku z tym WSA uznał zarzuty naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 za bezzasadne. II W skardze kasacyjnej [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008 polegające na uznaniu, że wszczęcie wobec strony postępowania naprawczego jest tożsame ze spełnieniem przesłanki "niewypłacalności", o której mowa w ww. art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W konkluzji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, które stanowiły podstawę subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje zatem przyjęciem za ustalony stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. zarzuty naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008 polegające na uznaniu, że wszczęcie wobec strony postępowania naprawczego jest tożsame ze spełnieniem przesłanki "niewypłacalności", o której mowa w ww. art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i Minister Pracy i Polityki Społecznej dokonali właściwej wykładni i prawidłowo zastosowali przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008 słusznie uznając skarżącą za przedsiębiorstwo zagrożone, podlegające zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności zgodnie z prawodawstwem krajowym. Na wstępie przypomnienia wymaga, że stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu 800/2008. Stosownie do art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw. Natomiast jak stanowi ust. 7 lit. c art. 1 cyt. rozporządzenia za zagrożone uważa się przedsiębiorstwo bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Podkreślenia wymaga, że pojęcie niewypłacalności w rozumieniu ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze związane jest zarówno z procedurą upadłościową, jak i naprawczą. Wskazuje na to wyraźnie już sam tytuł Części Czwartej ustawy "Postępowanie naprawcze w razie zagrożenia niewypłacalnością", w której w art. 492 do art. 521 ustawy zostało unormowane to postępowanie. Ponadto, wynika to expressis verbis z treści obowiązującego w stanie prawnym sprawy, do dnia 1 stycznia 2016 r., art. 492 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego, który stanowił, że postępowanie naprawcze stosuje się do przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością. Jak wynika z niepodważonego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy na dzień złożenia przez skarżącą wniosku WN-D o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. w stosunku do skarżącej zostało wszczęte postępowanie naprawcze. Postępowanie to zostało zakończone po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o zatwierdzeniu układu, tj. w dniu 6 czerwca 2013 r. Zwrócić należy uwagę na specyfikę procedury naprawczej, unormowanej w ustawie – Prawo upadłościowe i naprawcze. Na podstawie art. 494 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca zagrożony niewypłacalnością może złożyć w sądzie oświadczenie o wszczęciu postępowania naprawczego, zawierające dane wymienione w art. 22 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2, oraz oświadczenie, iż nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 492 ust. 3. Natomiast zgodnie z art. 494 ust. 3 ww. ustawy Sąd może, w ciągu 14 dni od złożenia ww. oświadczenia, zakazać wszczęcia postępowania naprawczego, jeżeli oświadczenie to zostało złożone z naruszeniem przepisów ust. 1 lub 2, lub jeżeli zawarte w nim lub w załączonych dokumentach dane lub oświadczenia są nieprawdziwe. Dopiero z momentem uprawomocnienia się postanowienia sądu zakazującego wszczęcia postępowania naprawczego, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 (tj. o wszczęciu postępowania naprawczego), nie wywołuje skutków prawnych (art. 494 ust. 4 ww. ustawy). Biorąc pod uwagę stan normatywny znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie postępowanie naprawcze wszczyna sam zainteresowany przedsiębiorca, który je prowadzi. Zakaz wszczęcia postępowania naprawczego sąd może wydać w terminie 14 dni od złożenia w sądzie oświadczenia o wszczęciu postępowania naprawczego. Niewydanie w tym okresie postanowienia ustanawiającego taki zakaz, zgodnie z art. 495, otwiera przedsiębiorcy prawo do ogłoszenia o wszczęciu postępowania naprawczego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Ogłoszenie to powoduje wszczęcie postępowania naprawczego (art. 496). (F. Zedler, Komentarz do art. 494 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. W konsekwencji od dnia, kiedy zostało wszczęte postępowanie naprawcze, tj. od dnia 21 stycznia 2013 r. do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu z dnia 27 maja 2013 r. o zatwierdzeniu układu, tj. do dnia [...] czerwca 2013 r. - w rozumieniu ww. przepisów - skarżąca była przedsiębiorstwem zagrożonym niewypłacalnością, a zatem - jak słusznie stwierdził Sąd I instancji podzielając stanowisko organu - wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008. Nie ma zatem racji skarżąca podnosząc, że przedsiębiorca wszczynający postępowanie naprawcze to taki przedsiębiorca, który musi znajdować się w dobrej kondycji finansowej, która zagrożona jest dopiero w przyszłości. Bowiem, stosownie do art. 492 ust. 2 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze postępowanie naprawcze prowadzi się w stosunku do przedsiębiorcy, który jest zagrożony niewypłacalnością, tzn. przeciwko takiemu przedsiębiorcy, który - pomimo wykonywania swoich zobowiązań - według rozsądnej oceny jego sytuacji ekonomicznej jest oczywistym, że w niedługim czasie stanie się niewypłacalny. Stanowisko skarżącej nie jest trafne, bowiem nieprawidłowe jest przyjęcie, że odmowa dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych dotyczy wyłącznie przedsiębiorców niewypłacalnych, nie zaś zagrożonych niewypłacalnością. Jednakże przedsiębiorstwem zagrożonym, w stosunku do którego rozporządzenie nr 800/2008 nie ma zastosowania, w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. c w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia nr 800/2008 jest takie przedsiębiorstwo, które podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności, a takim postępowaniem jest postępowanie naprawcze zgodnie z prawodawstwem krajowym. Prawodawca unijny nie określa w art. 1 ust. 7 lit. c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do przedsiębiorstwa niewypłacalnego – jak chce tego skarżąca – a przedsiębiorstwa zagrożonego niewypłacalnością. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej - jak wynika z orzecznictwa NSA - pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji przedsiębiorcy, czy też poprawa jego sytuacji ekonomicznej po dacie złożenia wniosku, nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (por. wyroki NSA: z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2078/12; z 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 591/14, CBOSA). W konsekwencji, Sąd I instancji słusznie uznał za zgodną z prawem decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2013 r. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.