II GSK 1898/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Anna Pańczyk po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 695/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z (...)., nr (...); 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 7075 (siedem tysięcy siedemdziesiąt pięć) złotych na rzecz (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lipca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 695/18. Wyrokiem tym została oddalona skarga (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) r. nr (..) w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy: 17 października 2017 r. w miejscowości (...) na drodze krajowej nr 46, po której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, został zatrzymany do kontroli 5-osiowy pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki Mercedes - Benz o nr rej. (...) wraz z trzyosiową naczepą marki Kaessbohrer o nr rej. (...). Pojazdem członowym kierował (...), który wykonywał przewóz drogowy papieru (ładunek podzielny) na trasie Niemcy - Polska, realizując przewóz na rzecz (...) (dalej: Skarżący lub Strona). W wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 12,1 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co stanowiło przekroczenie o dopuszczalnej normy o 2,1 t, czyli o 37 %. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w związku z tym naruszeniem nałożył na Skarżącego karę w wysokości 15 000 zł za brak zezwolenia kategorii VII. Jako podstawę prawną wskazano art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, dalej: prd) i art. art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, dalej: udp). W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z (...) r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: kpa). Organ wyjaśnił, że w chwili kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878), zgodnie z którym przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr 46 zaliczony był do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Pojazd został zważony przy pomocy zalegalizowanych przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II . W skardze z 8 marca 2018 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z (...) r. Skarżący, zaskarżając decyzję w całości, wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie na Jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: ppsa). Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia, że w związku z przejazdem pojazdem nienormatywnym naruszony został art. 64 ust. 2 prd, zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W związku z tym - w ocenie WSA - zasadnie nałożono karę na podstawie art. 140ab ust. 2 prd, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 140ab ust. 2 prd. WSA wyjaśnił, że nałożono karę pieniężną, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII, gdyż zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do prawa o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie zostały stwierdzone naruszenie dotyczące nacisku pojedynczej osi napędowej przekraczające tą wartość. Jak wynika z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) prd, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15000 zl jak za brak zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach, tj., gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Stwierdzony w wyniku kontroli drogowej nacisk pojedynczej osi przekroczył dopuszczalną wartość o więcej niż 20%, organ I instancji zatem, zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. WSA zauważył, że ładunek umieszcza się na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Podmiot wykonujący przejazd przed wyjazdem na drogę publiczną powinien znać rzeczywiste parametry pojazdu, aby mieć gwarancję, iż nie zostały one przekroczone względem wymogów prawnych. Podmiot taki może uwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 140ab ust. 4 pkt 1 prd, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot dokonujący przewozu: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. WSA stwierdził, że nie mieści się w granicach dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem przez podmiot zawodowo zajmujący się przewozem towarów, dokonanie przewozu towarów bez znajomości rzeczywistych parametrów wagowych pojazdu wraz z ładunkiem. W niniejszej sprawie w aktach administracyjnych brak jest dokumentu określającego parametry wagowe przedmiotowego pojazdu członowego po jego załadowaniu. W aktach administracyjnych znajduje się dokument przewozowy, w którym określona jest waga przewożonego towaru, nie ma jednak dokumentu, z którego wynikałoby, że pojazd członowy po jego załadowaniu, przed wyjazdem na drogę, został przez załadowcę zważony również pod względem nacisku poszczególnych osi. Dokument taki powinien zostać przez załadowcę przekazany kierowcy przed rozpoczęciem przejazdu. W przeciwnym razie podmiot wykonujący przejazd nie posiada dowodu potwierdzającego, że przed wyjazdem na drogę publiczną znał parametry wagowe pojazdu, które odpowiadały wymaganym normom i w związku z tym dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Braku takiego dowodu nie zrekompensują wyjaśnienia Skarżącego, czy też zeznania kierowcy składane po dokonaniu przewozu i ujawnieniu przez organy nienormatywności przedmiotowego pojazdu członowego w trakcie przejazdu po drodze publicznej. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia art. 140aa ust 1-3 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) prd, ani przepisów postępowania. (...) zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzucił temu wyrokowi: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: pusa) w zw. z art. 3 § 1 ppsa poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności decyzji w zakresie prawa materialnego i procesowego; 2. art. 151 oraz art 145 §1 pkt 1 lit.c) ppsa w zw. z art. 7, art 77 § 1, art. 78 i art. 80 kpa poprzez niezasadne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia w oparciu o uchybienia procesowe, popełnione w postępowaniu administracyjnym, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia organu, a polegające na naruszeniu zasady praworządności i prawdy obiektywnej wskutek braku wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy (...) na okoliczności związane z załadunkiem towaru przez podmiot profesjonalny, a następnie jego zabezpieczeniu przez kierowcę przy pomocy pasów, a co za tym idzie, dochowaniu należytej staranności przez podmiot wykonujący transport towaru, a w konsekwencji II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 140aa ust. 1-3 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c prd poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, powierzając wykonanie załadunku oraz rozmieszenia towaru przedsiębiorstwu (...) które zawodowo trudni się usługami związanymi z ładunkiem tego typu towar, a następnie zabezpieczając towar przy pomocy specjalistycznych pasów. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) prd poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż podmiot wykonujący przejazd nie dochował należytej staranności w realizacji związanych z przejazdem powierzając wykonanie załadunku oraz rozmieszenia towaru przedsiębiorstwu (...), które zawodowo trudni się usługami związanymi z ładunkiem tego typu towaru, a następnie zabezpieczając towar przy pomocy specjalistycznych pasów. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) roku nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) roku nr (...) i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł też o zasądzenie od Organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W piśmie z (..) r. Skarżący poinformował, że złożył do GIDT wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 21 marca 2019 r. o sygnaturze C-127/17. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok narusza prawo i z tego względu podlega uchyleniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że decyzja o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 prd, jest zgodna z prawem. Według Skarżącego w sprawie zachodziły okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie – przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,1 t w stosunku do dopuszczalnego na drodze krajowej, którą poruszał się pojazd nacisku - 10 t. W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma to, czy nakładając na Skarżącego karę, organy administracji publicznej, a w ślad za nimi Sąd pierwszej instancji, jako punkt odniesienia dla oceny "normatywności" kontrolowanego pojazdu, przyjęły zgodne z prawem kryteria dotyczące wartości dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. To z kolei wymaga uwzględnienia wszystkich przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, niemniej jednak – będąc sądem unijnym – przy ocenie legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz kontroli działalności administracji publicznej jest zobligowany uwzględniać regulacje zawarte w prawie unijnym oraz stanowisko i argumenty zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). W przeciwnym wypadku mogłyby bowiem doznać uszczerbku wywodzone z przepisów prawa unijnego zasady: skuteczności, jednolitości, pierwszeństwa prawa unijnego oraz efektywności ochrony sądowej (por. wyrok NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2470/17; z 4 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2389/17; z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 5001/16; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu, niezależnie od poniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w rozpoznawanej sprawie należało w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019r. o sygn. C-127/17, którym TSUE orzekł, że: "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53". Z przywołanego wyroku jednoznacznie wynika, że za niedopuszczalne należy uznać ustanowione w art. 41 ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych (ograniczenie dopuszczalnego nacisku poniżej 10 t dla pojedynczej osi nienapędowej oraz poniżej 11,5 t dla każdej osi napędowej (por. odpowiednio pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy). Jest ono niezgodne z prawem unijnym, stanowiąc naruszenie zobowiązań Państwa wynikających z art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE. Nie ma bowiem podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym – w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika nr I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi – ograniczeń, które mają charakter dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob. m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 562/17). Wprawdzie przywołany wyrok dotyczył formalnie transportu międzynarodowego, jednak należy go odnieść także do krajowego ruchu pojazdów, za czym przemawiają deklarowane w dyrektywie cele do osiągnięcia dotyczące wspólnego rynku transportowego UE oraz zasada swobody konkurencji (zob. np. wyroki NSA: z 18 lipca 2019 r., sygn. akt 2230/17; z 11 lipca 2019 r., sygn. akt 1898/17; z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 843/17; z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 412/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutkuje to przyjęciem, że podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił naruszenia art. 3 i art. 7 dyrektywy nr 96/53/WE przez organy orzekające w sprawie. Wobec tego nie może być uznane za zgodne z prawem unijnym nałożenie – tak jak w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy – kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% – w związku ze stwierdzeniem przekroczenia w kontrolowanym pojeździe dopuszczalnego nacisku osi napędowej o 2,1 t na drodze krajowej, dla której ustanowiony w prawie krajowym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił 10 t. W świetle wyroku TSUE nie było bowiem podstaw do ustanawiania w prawie krajowym tak określonego dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu jako warunku przemieszczania się po polskich drogach krajowych. Przyjęcie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego wartości 10 t (zamiast 11,5 t) jako punktu odniesienia dla wyliczenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku i zaakceptowanie tego stanu przez WSA uzasadnia ocenę, że zarówno zaskarżony wyrok, jak i decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności art. 140ab ust. 1 prd. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, to dotyczą one w istocie kwestii nieuwzględnienia tego, że - w ocenie Skarżącego - wobec dokonania załadunku przez profesjonalnego załadowcę, należało uznać że dochował on należytej staranności, co powinno prowadzić do nienałożenia kary na niego. Zarzuty te nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że powierzenie załadunku innemu podmiotowi, nawet będącemu profesjonalistą w tej dziedzinie, nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności za przekroczenia przez pojazd przewoźnika parametrów w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu czy dopuszczalnych nacisków osi. Możliwość nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika może być wyłączona zgodnie z art. 140aa ust 4 prd, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Sąd pierwszej instancji słusznie nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, kwestionującego ustalenia organu dotyczące wystąpienia wobec niego przesłanek z art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd, przez powołanie się na fakt dokonania załadunku przez profesjonalny podmiot. Skarżący nie podjął działań w zakresie upewnienia się co do nieprzekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, nie posiadał na to żądnych dokumentów dotyczących mierzenia obciążań osi, czy chociażby stosownych zaświadczeń wystawionych przez załadowcę. Braku takich dowodów nie mogło zastąpić przeprowadzenie w toku postępowania dowodu z zeznań kierowcy na okoliczność dokonaniu załadunku przez profesjonalnego załadowcę i zabezpieczenie ładunku pasami, co nie mogłoby się odnosić do rzeczywistego stanu stwierdzonego w trakcie kontroli. Należy przy tym zauważyć, że organy nie kwestionowały dokonania załadunku przez profesjonalnego załadowcę, ani zabezpieczenia ładunku pasami. Zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 kpa, dotyczące prawidłowości ustaleń faktycznych podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Również nietrafny jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ppsa. Przepisy te stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Taka właśnie kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej została dokonana i został przewidziany środek przewidziany w ustawie, to jest oddalenie skargi na podstawie ppsa. Przepisy te wyznaczają kompetencję sądów administracyjnych, i nie dochodzi do ich naruszenia nawet wtedy, gdy wykonując tę kompetencję sąd administracyjny wykona ją wadliwie, z naruszeniem innych przepisów prawa. Mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, co pozwala na rozpoznanie skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ppsa., że skarga ta jest zasadna i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu administracji pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę wyrażoną wyżej ocenę prawną, uwzględniającą skutki wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r., sygn. C-127/17, który w pełni winien być respektowany przez organy administracji publicznej, wskazane organy, rozstrzygając ponownie sprawę, ocenią wszystkie istotne okoliczności faktyczne i na tej podstawie wydadzą decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z poz. 1804 ze zm.) oraz art. 200 ppsa. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 tego rozporządzenia. Koszty postępowania (6192 zł) obejmują wynagrodzenie pełnomocnika wnoszącej skargę kasacyjną za sporządzenie skargi kasacyjnej (1800 zł) i reprezentowanie skarżącej przed Sądem I instancji (3600 zł), zwrot wpisów od skargi (450 zł) i skargi kasacyjnej (225 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) i za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł).