II GSK 1928/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4089/14 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4089/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej:1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. G. zwrot kosztów postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Pismem z [...] maja 2014 r. M. G. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dołączył świadectwo złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej w dniu [...] lipca 1988 r. oraz orzeczenia - psychologiczne nr [...] i lekarskie nr [...] z [...] maja 2014 r., potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, wydane odpowiednio na podstawie § 5 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wpis lub posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (Dz. U. poz. 1715, z późn. zm.). Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Komendant Stołeczny Policji odmówił skarżącemu wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099). Oceniając powyższe dokumenty organ stwierdził, że strona nie potwierdziła posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Decyzją z [...] października 2014 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] sierpnia 2014 r. odmawiającej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji po przywołaniu treści art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie, KGP wskazał, że spełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie tj. przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samooobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, potwierdzają dokumenty wymienione w ust. 7 tego przepisu. Organ wskazał, że M. G. na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej przedstawił świadectwo złożenia w dniu [...] lipca 1988 r., egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Komendanta Szkoły Chorążych w Ł. Zdaniem organu odwoławczego, świadectwo to nie spełnia wymogów niezbędnych do wpisania wymienionego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem nie jest zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu. Nie jest także dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej oraz zaświadczeniem o ukończeniu innych kursów wskazanych w art. 26 ust. 7 pkt 1, 3, 5 - 7 ustawy o ochronie osób i mienia czy też w art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. Okoliczność ukończenia przez stronę szkoły chorążych MO w Ł., jak również jej praca w Policji nie może więc wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu to ustawodawca wprowadził wymóg, aby przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia od dnia 1 stycznia 2014 r. potwierdzały dokumenty ukończenia szkół Policji, a nie Milicji Obywatelskiej. Tym samym, w ocenie organu na inny sposób rozpatrzenia sprawy nie mogą wpłynąć przywołane przez stronę przepisy ustawy o Policji, gdyż przepisy prawa materialnego do tej ustawy nie odsyłają, a jedynie posługują się pojęciami odnoszącymi się do formacji, które powstały po rozwiązaniu m. in. Milicji Obywatelskiej (do Policji, Straży Granicznej). Pismem z [...] sierpnia 2014 r. M. Go. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji podkreślił, że spór w sprawie, sprowadza się do kwestii, czy przedłożone przez skarżącego świadectwo złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej w dniu [...] lipca 1988 r., potwierdza posiadanie przez niego przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099). W ocenie Sądu I instancji poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy ustalenia należało uznać za niewystarczające. Zdaniem WSA stanowisko Komendanta Głównego Policji w tym zakresie jest ogólnikowe i w zasadzie sprowadza się do obszernego powołania obowiązujących przepisów. Zdaniem Sądu I instancji nie można uznać za wystarczające stwierdzenie przez organ odwoławczy, że uznanie przepisami ustawy o Policji funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy tworzonej formacji niczego w tej kwestii nie zmienia, biorąc pod uwagę, że ustawa o ochronie osób i mienia do ustawy o Policji nie odwołuje się. W ocenie Sądu I instancji z uwagi na fakt, że w ustawie o ochronie osób i mienia brak definicji legalnej pojęcia "policja", w celu prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, niezbędne jest sięgnięcie do zapisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd I instancji wskazał, że organ nie odniósł się również do podnoszonej w odwołaniu kwestii posiadania przez odwołującego się przygotowania teoretycznego i praktycznego, jak też odpowiedniego wyszkolenia, z uwagi na fakt uczestniczenia w corocznych szkoleniach w okresie służby w Policji. Sąd I instancji wskazał, że organ wskazując na wolę ustawodawcy co do możliwości wykazania posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają wyłącznie za pomocą dyplomów lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, zupełnie pominął uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano w nim, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem z zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się z kolei na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywaniu określonego zawodu czy zatrudnienia, nie przymuszając jednocześnie do robienia czegoś innego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu I instancji organ powinien rozważyć czy wykształcenie skarżącego, które uprawniało go do dalszego pełnienia służby już w szeregach Policji, nie jest wystarczające do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej i czy odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej zasady wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. W ocenie WSA, nie jest też przekonywujący argument organu, że gdyby celem ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom szkół podoficerskich resortu spraw wewnętrznych to zapisane byłoby to w ustawie. WSA podniósł, że ustawa odnosi się do obecnego stanu prawnego i posługuje się obecną nomenklaturą. Sąd I instancji wskazał, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia od strony przeciwnej stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1099), przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że legitymowanie się przez M. G. świadectwem złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej (MO) oraz jego praca w Policji, mogą być wystarczające i potwierdzać posiadanie przez w/w osobę przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z ochroną osób i mienia stosownie do wymagań w tym zakresie przewidzianych obowiązującymi od 1 stycznia 2014 r. przepisami ustawy o ochronie osób i mienia; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez przyjęcie, że przedstawione przez M. G. świadectwo złożenia w 1988 roku egzaminu na chorążego MO spełnia wymogi dokumentów potwierdzających kwalifikacje związane z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 7 ustawy o ochronie osób i mienia, które to dokumenty określają postanowienia z art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy; 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w postaci art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji "ogólnikowo" i "sygnalnie" ustosunkowały się do twierdzeń uważanych przez Stronę za istotne dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna Komendanta Głównego Policji zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie w pełni odpowiada wymogom, jakie stawia przed tym środkiem zaskarżenia ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ postawione w niej zarzuty nie zostały skonstruowane dostatecznie starannie. Mimo tej niedoskonałości, nadawały się do rozstrzygnięcia w związku z treścią uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania a więc zarzut wymieniony w punkcie 3 osnowy skargi kasacyjnej. Odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć trzeba, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Przez "wpływ", należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09 - treść tego wyroku i innych przywołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 315/11). Uznając powyższy zarzut za trafnie podważający prawidłowość zaskarżonego wyroku, dla przejrzystości wywodu niezbędne jest uszeregowanie zdarzeń zaistniałych w sprawie, istotnych z punktu końcowego jego efektu. M. G. ubiegając się w maju 2014 r. o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony na potwierdzenie spełnienia wymogu określonego w art. 26 ust.3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia przedstawił świadectwo złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej oraz orzeczenia - psychologiczne nr [...] i lekarskie nr [...] z [...] maja 2014 r. Organy Policji odmówiły skarżącemu dokonania przedmiotowego wpisu stwierdzając, że powyższe dokumenty nie mogą być uznane za potwierdzające, że M. G. posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia (v. art. 26 ust.3 pkt 8 w zw. z ust.7 ustawy o ochronie osób i mienia - tj. Dz. U. 2014.1099). Sąd I instancji, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co oznacza, że uchylenie decyzji nastąpiło z powodu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Według WSA, organy obu instancji niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w następstwie, czego wydały rozstrzygnięcia naruszające zasadę swobodnej oceny dowodów, a także niewłaściwie uzasadniły decyzje zarówno pod względem faktycznym i prawnym. Według Sądu I instancji, interpretacja art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wymaga dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych i prawnych, prowadzących do uzyskania odpowiedzi na pytanie czy wykształcenie skarżącego, które uprawniało go do dalszego pełnienia służby już w szeregach Policji, nie jest wystarczające do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej i czy odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa w tym miejscu, że pomimo, iż uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło wyłącznie z powodów proceduralnych, Sąd I instancji jednocześnie stwierdził, że KGP - bazując jedynie na wykładni literalnej art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia - naruszył ten przepis przez błędną jego interpretację. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe powoduje, że dokonana przez WSA w Warszawie kontrola w zakresie oceny poprawności stosowania przez organy przepisów prawa wskazuje na istotne rozbieżności w zakresie określenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do sformułowanych przez Sąd I instancji zarzutów wobec organu w zestawieniu z treścią rozważań zawartych w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji, wypada stwierdzić, że zdają się one całkowicie abstrahować od przedstawionej przez organ argumentacji i wynikających z niej wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzucając organom administracyjnym naruszenie przywołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w istocie umknęło Sądowi I instancji, iż organy Policji w podjętych rozstrzygnięciach jasno wyraziły swoje stanowisko, co do wykładni przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. uznając, że przepis ten należy wykładać ściśle oraz, że brak jest usprawiedliwionych podstaw do odstąpienia od wykładni językowej tego uregulowania z powodów podanych w decyzji. W podsumowaniu swoich rozważań odnośnie do tego dokumentu organy stwierdziły, że świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej nie jest dyplomem lub świadectwem szkoły podoficerskiej Policji, o jakim mowa ww. przepisie. W efekcie, organy orzekające w sprawie uznały, że niepotwierdzenie spełnienia przez M. G. wymogu określonego w art. 26 ust.3 pkt 8 ww. ustawy o ochronie, obligowało organ do odmowy wpisu skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontrolowanym postępowaniu nie da się podzielić tezy Sądu I instancji, który naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. łączy z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, niewłaściwym rozpatrzeniem przez organ całokształtu zebranego materiału dowodowego i naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Wypada zauważyć, że zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. odpowiada (również) obowiązek organu unikania ogólnikowych sformułowań. Jednakże, co trzeba zaakcentować, tego rodzaju wypowiedzi organu nie znajdujemy w zaskarżonej decyzji. Nie można zgodzić się z poglądem WSA w Warszawie, że organy orzekające w sprawie rozstrzygnęły problem zakwalifikowania przedstawionego przez skarżącego świadectwa ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej dokonując pobieżnej analizy terminologicznej. Przeciwnie, jak już powiedziano, organ wyraźnie przedstawił swoje stanowisko w powyższej kwestii oraz je umotywował. Należy również zauważyć, że organy Policji ustosunkowały się do argumentów skarżącego podniesionych w aspekcie wykładni art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wskazując powody, dla jakich uznały je za niezasadne. Według sądu kasacyjnego, wbrew zarzutom Sądu I instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania art. 29 ust.5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia zgodnie, z którym (w brzmieniu adekwatnym dla potrzeb sprawy) odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 3 ww. ustawy. To stanowisko organu powinno zostać ocenione przez Sąd I instancji podczas wykonywanej przezeń działalności kontrolnej ocen stosowania prawa przez organy administracyjne. Należy natomiast stwierdzić, że Sąd I instancji w istocie uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Przy czym nie chodzi tu o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w zastępstwie organu, ale ocenę prawidłowości stanowiska organu, jak już powiedziano, wyrażonego w sposób jasny i czytelny. Wypada bowiem podkreślić, że dokonując kontroli sądowoadministracyjnej (w granicach kryterium legalności), Sąd I instancji poddaje wartościowaniu oceny wyrażane przez organ, jak również wyraża własne oceny w przedmiocie obowiązujących norm i ich wykładni. Tymczasem, na gruncie niniejszej sprawy, WSA w Warszawie nie zajął w zaskarżonym wyroku jednoznacznego stanowiska (a powinien to uczynić), czy prawidłowe jest stanowisko organu, że przedstawione przez skarżącego świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej nie jest dokumentem potwierdzającym spełnienie wymogu określonego w art. 26 ust.1 ust.3 pkt 8 w zw. z art. 27 ust.7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. Wobec uwzględnienia wskazanego wyżej zarzutu procesowego, ocena przez NSA pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów jest przedwczesna. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie przesądzając o zasadności twierdzeń skarżącego kasacyjnie organu, co do rozumienia art. 26 ust.7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., konieczne było uchylenie wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Kwestia pełnej wykładni wskazanego przepisu wymaga bowiem oceny na poziomie Sądu pierwszej instancji, ponieważ kontrolowany aktualnie wyrok nie zawiera stosownego odniesienia się w tej materii. Rozstrzygnięcie tej kwestii w postępowaniu kasacyjnym mogłoby natomiast stanowić ingerencję w zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do wymogu zawartego w art. 190 p.p.s.a., uwzględni stanowisko i argumentację przedstawione w niniejszej sprawie przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznając zasadność przedmiotowej skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., NSA odstąpił od zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości wobec uznania, że skarżący M. G. swoim postępowaniem nie przyczynił się do powstania zaistniałego w sprawie uchybienia (pkt 2 sentencji wyroku).