VI SA/Wa 4089/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M.G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASANIENIE Pismem z 22 maja 2014 r. M. G. zwrócił się do Komendanta Policji o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dołączył świadectwo złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej w dniu 6 lipca 1988 r. oraz orzeczenia - psychologiczne nr [...] i lekarskie nr [...] z 22 maja 2014 r., potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, wydane odpowiednio na podstawie § 5 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wpis lub posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (Dz. U. poz. 1715). Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Komendant Policji odmówił dokonania przedmiotowego wpisu na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099). Oceniając powyższe dokumenty organ stwierdził, że strona nie potwierdziła posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Pismem z 26 sierpnia 2014 r. M. G. wniósł odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji organu pierwszej instancji, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołującego się, spełnia on wymogi wskazane w ustawie o ochronie osób i mienia, bowiem ukończył w 1986 r. kurs podoficera Milicji Obywatelskiej, a w 1988 r. kurs chorążych Milicji Obywatelskiej. Ukończenie tych kursów potwierdza posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, gdyż zgodnie z art. 153 ustawy o Policji, ilekroć w przepisach prawa jest mowa o "Milicji Obywatelskiej" i "funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej", należy przez to rozumieć "Policję" i "policjantów". Oznacza to, że nie można różnicować szkół czy nawet służby w Policji i Milicji Obywatelskiej. Zgodnie bowiem z art. 149 ust. 1 ustawy o Policji z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami. Ponadto art. 150 ust. 1 wskazuje, iż dotychczasowi funkcjonariusze MO lub SB, którzy podjęli służbę w Policji lub zostali zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych MSW zachowali odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia. Tak też się stało w przypadku odwołującego się, gdyż przed 1990r. pełnił służbę jako funkcjonariusz MO, a następnie jako funkcjonariusz Policji. W ocenie M. G. nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że nie przedstawił on dokumentów potwierdzających uprawnienia konieczne do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Decyzją z [...] października 2014 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art 29 ust 5 pkt 1 w z w. z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Komendanta Policji z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmawiającej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, co ma miejsce m. in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Posiadanie zaś przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy, dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. Specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego (art. 26 ust 8). Organ podkreślił, że ponadto w myśl art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829) spełnienie omawianego wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 prawa materialnego potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.).  Organ wskazał, że M. G. na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej przedstawił świadectwo złożenia w dniu 6 lipca 1988 r, egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Komendanta Szkoły Chorążych w L. Świadectwo to nie spełnia jednak wymogów niezbędnych do wpisania wymienionego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem nie jest zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu. Nie jest także dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej oraz zaświadczeniem o ukończeniu innych kursów wskazanych w art. 26 ust. 7 pkt 1, 3, 5 - 7 ustawy o ochronie osób i mienia czy też w art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. Okoliczność ukończenia przez stronę szkoły chorążych MO w L., jak również jej praca w Policji nie może więc wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia jej sprawy. Zdaniem organu to ustawodawca wprowadził wymóg, aby przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia od dnia 1 stycznia 2014 r. potwierdzały dokumenty ukończenia szkół Policji, a nie Milicji Obywatelskiej. Tym samym na inny sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy nie mogą wpłynąć przywołane przez stronę przepisy ustawy o Policji, gdyż przepisy prawa materialnego do tej ustawy nie odsyłają, a jedynie posługują się pojęciami odnoszącymi się do formacji, które powstały po rozwiązaniu m. in. Milicji Obywatelskiej (do Policji, Straży Granicznej). Na marginesie organ wskazał, że gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich resortu spraw wewnętrznych, to niewątpliwie zapis taki znalazłby się w treści ustawy. Pismem z 13 sierpnia 2014 r. M. G. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 26 ust. 7 pkt. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez jego błędną wykładnię z uwagi na uznanie, że nie dotyczy on osób podsiadających dyplomu lub świadectwa uczelni Milicji Obywatelskiej, 2. art. 149 ust. 1, art. 153 ustawy o Policji poprzez ich pominięcie przy wydaniu zaskarżonych decyzji. Mając na względzie wskazane zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendant Głównego Policji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego spełnia on wymogi stawiane przez przepis art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia. Także ten wskazany w art. 16 ust 7 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Wymóg posiadania świadectwa ukończenia kursu specjalistycznego został przez skarżącego spełniony poprzez przedłożenie świadectwa złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Komendanta Szkoły Chorążych w L. Świadectwo to jest równoznaczne z zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu. Skarżący podkreślił, że przed 1990 r. pełnił służbę jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej, a po 1990 r. jako funkcjonariusz Policji. Po 1990 r. wszystkie nabyte wcześniej uprawnienia, w tym stopnie oraz szkolenia zostały uznane jako policyjne. Świadczy o tym świadectwo jego służby w Policji. Skarżący za nieuzasadniony uznał argument organu, że gdyby celem ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom szkół podoficerskich resortu spraw wewnętrznych to zapisane byłoby to w ustawie. Zauważył, że ustawa odnosi się do obecnego stanu prawnego i wystarczającym jest to, że kwestia ta została uregulowana w ustawie o Policji. Przepisy tej ustawy wskazują na ciągłość instytucji państwowych i pełnionej służby. W związku z tym nie było potrzeby dodatkowo regulować tej materii w innych aktach prawnych. Ponadto żaden z przepisów ustawy o Policji nie wskazuje, że nabyte uprawnienia w związku z ukończeniem szkół resortowych czy szkoleń przestają obowiązywać czy ulegają unieważnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, od decyzji Komendanta Policji o odmowie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. na organie odwoławczym ciąży, obowiązek dokonania wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także zbadanie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się przy tym tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązany jest, bowiem stosownie do art. 80 k.p.a. do dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że zasady tej nie można rozumieć w sposób formalny (por. wyroki NSA: z 22 marca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 1996/95 – lex nr 27873, oraz z 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA/WA 721/92 – lex nr 10341). Identyczne stanowisko prezentuje także nauka prawa jednoznacznie wskazując, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji (por. m.in. komentarz do art. 138 k.p.a. pod redakcją, B. Adamiak i J. Borkowskiego). Spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do kwestii, czy przedłożone przez skarżącego świadectwo złożenia egzaminu na chorążego Milicji Obywatelskiej w dniu 6 lipca 1988 r., potwierdza posiadanie przez niego przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099). Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. W ocenie Sądu poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy ustalenia uznać należy za niewystarczające. Stanowisko Komendanta Głównego Policji w tym zakresie jest ogólnikowe i w zasadzie sprowadza się do obszernego powołania obowiązujących przepisów. Skarżący w odwołaniu podkreślał, że w jego ocenie przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, niezbędne było odwołanie do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2011r. Nr 287 poz.1687 ze zm.), w tym do postanowień art. 149, art. 150 i art. 153. Zgodnie z postanowieniami powołanych przepisów z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami (art. 149 ust.1). Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia (art. 150 ust. 1). Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej, należy przez to rozumieć Policję i policjantów (art. 153). Zdaniem Sądu nie można uznać za wystarczające stwierdzenie przez organ odwoławczy, że uznanie przepisami ustawy o Policji funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy tworzonej formacji niczego w tej kwestii nie zmienia, biorąc pod uwagę, że ustawa o ochronie osób i mienia do ustawy o Policji nie odwołuje się. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na fakt, że w ustawie o ochronie osób i mienia brak definicji legalnej pojęcia "policja", w celu prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, niezbędne jest sięgnięcie do zapisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ nie odniósł się również do podnoszonej w odwołaniu kwestii posiadania przez odwołującego się przygotowania teoretycznego i praktycznego, jak też odpowiedniego wyszkolenia, z uwagi ma fakt uczestniczenia w corocznych szkoleniach w okresie służby w Policji. Ponadto organ wskazując na wolę ustawodawcy co do możliwości wykazania posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają wyłącznie za pomocą dyplomów lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, zupełnie pominął uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Nr druku: 2331), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano w nim, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem z zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 kwietnia 1999 r. sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywaniu określonego zawodu czy zatrudnienia, nie przymuszając jednocześnie do robienia czegoś innego. Wobec powyższego organ powinien rozważyć czy wykształcenie skarżącego, które uprawniało go do dalszego pełnienia służby już w szeregach Policji, nie jest wystarczające do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej i czy odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej zasady wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. W ocenie Sądu nie jest też przekonywujący argument organu, że gdyby celem ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom szkół podoficerskich resortu spraw wewnętrznych to zapisane byłoby to w ustawie. Zauważyć, że ustawa odnosi się do obecnego stanu prawnego i posługuje się obecną nomenklaturą. W orzecznictwie podkreśla się, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Krakowie z 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1380/08, LEX nr 522436,). Nie ustosunkowanie się do zarzutów narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, LEX nr 495343). W wyroku z 20 lutego 2014 r. (II GSK 1758/12 publ. LEX nr 1495108) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl, także wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, jak również wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568). Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i p.p.s.a.