I SA/Kr 1380/08

Sygn. akt I SA/Kr 1380/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, Asesor WSA Agnieszka Jakimowicz (spr), Protokolant: Iwona Sadowska- Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2009r., sprawy ze skargi B. K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 3 czerwca 2008r Nr [..], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, I. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację podatkową II. określa, że powyższa interpretacja nie może być wykonana w całości, III.zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 440zł ( czterysta czterdzieści złotych), IV.zarządza zwrot na rzecz skarżącego z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwoty 300zł ( trzysta złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. I SA/Kr 1380/08 UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2008 r. do Izby Skarbowej [...] (Biura Krajowej Informacji Podatkowej) wpłynął wniosek, w którym podatnik B. K. reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata B. M. zwrócił się o udzielenie indywidualnej interpretacji z zakresu stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.), tj. art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz pkt 9 oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 oraz art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 cytowanej ustawy poprzez potwierdzenie, że w przypadku objęcia przez osobę fizyczną, mającą miejsce zamieszkania w Polsce, certyfikatów inwestycyjnych w funduszu inwestycyjnym zamkniętym, za wniesienie wpłaty w postaci akcji spółki akcyjnej lub udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, nie powstaje u tejże osoby fizycznej przychód z kapitałów pieniężnych ani przychód ze źródła "prawa majątkowe" lub ze źródła "inne źródła". Podatnik wystąpił również z pytaniem o skutki podatkowe zbycia certyfikatów inwestycyjnych zamkniętego funduszu inwestycyjnego w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem podatnika zbycie takich certyfikatów opłaconych udziałami lub papierami wartościowymi innych jednostek podlega opodatkowaniu na zasadach analogicznych jak zbycie innych papierów wartościowych a koszt uzyskania przychodu powstanie dopiero w chwili zbycia certyfikatów inwestycyjnych, a należy go ustalać na podstawie wydatków faktycznie poniesionych na nabycie wniesionych do funduszu udziałów(papierów wartościowych), którymi opłacono certyfikaty. Pismem z dnia 13 maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów wezwał adwokata B. M. do uzupełnienia złożonego wraz z wnioskiem pełnomocnictwa. Zdaniem organu z treści przedstawionego dokumentu nie wynika, że pełnomocnictwo zostało faktycznie udzielone przez wnioskodawcę B. K., a widniejący pod oświadczeniem o udzieleniu pełnomocnictwa podpis mocodawcy jest nieczytelny. W odpowiedzi na wezwanie organu pełnomocnik strony przedłożył podpisane pełnym imieniem i nazwiskiem oraz skrótem zastosowanym także na pierwotnym pełnomocnictwie pismo, w którym B. K. osobiście potwierdził fakt udzielenia adwokatowi B. M. pełnomocnictwa w sprawie. Jednocześnie w piśmie przewodnim pełnomocnik zakwestionował zasadność wezwania stwierdzając, iż będąc adwokatem potwierdził w treści wniosku opatrzonego swoim podpisem przez kogo pełnomocnictwo zostało udzielone oraz powołał się na treść art. 137 § 3 zd. 2 Ordynacji podatkowej. Obydwa pisma wpłynęły do organu w dniu 27 maja 2008 r. W indywidualnej interpretacji z dnia 3 czerwca 2008 r., znak: [...], doręczonej pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] czerwca 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko podatnika w zakresie skutków podatkowych wniesienia papierów wartościowych i udziałów do zamkniętego funduszu inwestycyjnego w zamian za certyfikaty inwestycyjne za nieprawidłowe. Organ stanął na stanowisku, że takie wniesienie jest równoznaczne z odpłatnym zbyciem, stanowi zatem przychód z kapitałów pieniężnych podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zaakceptował natomiast stanowisko wnioskodawcy dotyczące skutków podatkowych zbycia certyfikatów inwestycyjnych zamkniętego funduszu inwestycyjnego. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r., uzupełnionym następnie w dniu [...] sierpnia 2008 r. podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wezwał organ udzielający interpretacji do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu strona podjęła polemikę z merytorycznym stanowiskiem organu, ale zwróciła również uwagę na fakt, że przewidziany w art. 14d Ordynacji podatkowej trzymiesięczny termin wydania interpretacji podatkowej obejmuje zarówno sporządzenie interpretacji, jak i doręczenie pisma podatnikowi. Jeśli organ zdąży w tym terminie sporządzić interpretację, ale nie doręczy jej wnioskodawcy, to wiążące staje się stanowisko podatnika zawarte we wniosku. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona przytoczyła wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] lipca 2007 r. o sygn. akt [...], opublikowany w [...]. Jednocześnie pełnomocnik podatnika zaznaczył, że w niniejszej sprawie doręczenie interpretacji nastąpiło już po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Podniósł również, że wezwanie organu o uzupełnienie pełnomocnictwa z dnia 13 maja 2008 r. było nieuprawnione, gdyż mocodawca nie ma obowiązku podpisywania pełnomocnictwa w sposób czytelny, pełnym imieniem i nazwiskiem. Pełnomocnictwo nie zostało złożone samodzielnie, ale stanowiło załącznik do wniosku o wydanie interpretacji, z którego jednoznacznie wynikało jakie imię i nazwisko nosi podatnik, a więc kto udzielił pełnomocnictwa. Poza tym z treści art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że adwokat ma prawo sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, a zatem taki uwierzytelniony odpis został zrównany z oryginałem pełnomocnictwa oraz urzędowo poświadczonym odpisem pełnomocnictwa. Równocześnie ustawodawca zrezygnował z upoważnienia organu do żądania przedłożenia urzędowego poświadczenia podpisu strony w razie powzięcia wątpliwości odnośnie do tego, czy osoba reprezentowana faktycznie udzieliła pełnomocnictwa do działania. Ta okoliczność, zdaniem pełnomocnika, świadczy o tym, że z jednej strony ustawodawca ma zaufanie do tej grupy zawodowej, a z drugiej strony wie, że w praktyce nie zdarzają się sytuacje, w których fachowy pełnomocnik reprezentował strony, które nie udzieliły mu pełnomocnictwa. W związku z tym nie było żadnych podstaw do wydłużania terminu wydania interpretacji o okres oczekiwania na uzupełnienie pełnomocnictwa (art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej). W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji z dnia 3 czerwca 2008 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania interpretacji po terminie organ podkreślił, że wniosek podatnika wpłynął w dniu [...] marca 2008 r., a interpretacja indywidualna została wydana w dniu 3 czerwca 2008 r., a więc w terminie trzech miesięcy od daty wpływu wniosku. Dlatego też organ nie stosował przepisu art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, gdyż nie było potrzeby przedłużania terminu do wydania interpretacji. Co do stanowiska podatnika odnośnie do rozumienia pojęcia "niewydanie postanowienia" zawartego w art. 14d Ordynacji podatkowej i przytoczonego w tej kwestii orzecznictwa organ stwierdził, że wyroki wydawane są w indywidualnych sprawach i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. W skardze na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2008 r. skarżący podniósł identyczne jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarzuty merytoryczne wobec stanowiska organu odnośnie do skutków podatkowych wniesienia papierów wartościowych i udziałów do zamkniętego funduszu inwestycyjnego w zamian za certyfikaty inwestycyjne. W treści skargi wyartykułowano nadto zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oznacza wyłącznie jej podpisanie, natomiast nie jest konieczne doręczenie tego dokumentu stronie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i uznanie obowiązywania stanowiska skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji oraz odpowiedzi na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016). Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w niniejszej sprawie stwierdzone zostało istotne naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej, co upoważniało Sąd do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z dyspozycją art. 14d Ordynacji podatkowej w brzmieniu obecnie obowiązującym – interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W pierwszej kolejności należało zatem rozpoznać zarzut skargi, co do wydania zaskarżonej interpretacji po upływie zakreślonego ustawą trzymiesięcznego terminu do jej wydania. Sąd w składzie orzekającym prezentuje stanowisko, podzielane także przez sądy administracyjne w licznych orzeczeniach (por. wyrok WSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 257/07, wyrok WSA z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4204/06, wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 116/07), że załatwienie wniosku strony o wydanie interpretacji podatkowej polega na udzieleniu pisemnej interpretacji, do której wydania nie może dojść przez samo wyłącznie jej podpisanie przez uprawnionego pracownika organu podatkowego. Aby można było mówić o udzieleniu pisemnej interpretacji – przedmiotowa interpretacja powinna zostać wnioskodawcy doręczona. Wywiązanie się przez właściwy organ z obowiązku udzielenia (wydania) interpretacji obejmuje zarówno sporządzenie stosownej interpretacji, jak i przekazanie jej treści wnioskodawcy. Prezentowane stanowisko znalazło potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08), w której stwierdzono, że "w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.) oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej". Przedmiotowa uchwała, z uwagi na stan faktyczny rozstrzyganej sprawy, odnosi się bezpośrednio do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r., jednakże jak podkreślił NSA "zmiana brzmienia stosownych przepisów Ordynacji podatkowej nie stwarza podstaw do innego – niż przedstawione wcześniej – rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej Ordynacji podatkowej)". W obecnym stanie prawnym więc, pomimo nowelizacji przepisów w sprawie udzielania indywidualnych interpretacji podatkowych, nie zmienił się ani cel, ani istota obowiązujących regulacji prawnych, a zatem uchwała powyższa jest w pełni aktualna oraz adekwatna do stanu faktycznego ustalonego w niniejszym postępowaniu. Sąd w całości podziela i przyjmuje do stosowania stanowisko zawarte w w/w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2008 r. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, iż wniosek skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wpłynął do Izby Skarbowej (Biura Krajowej Informacji Podatkowej) w dniu [...] marca 2008 r. Interpretacja indywidualna, znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych została wydana wprawdzie w dniu [...] czerwca 2008 r., ale doręczona skarżącemu dopiero w dniu [...] czerwca 2008 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Przyjmując zatem dzień [...] marca 2008 r. jako początek biegu terminu wskazanego w art. 14d Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 4233/06) należy uznać, że zaskarżona interpretacja nie została doręczona stronie w wymaganym trzymiesięcznym terminie. Skutkiem prawnym braku terminowego działania Ministra Finansów w przedmiotowym zakresie jest, zgodnie z dyspozycją art. 14o Ordynacji podatkowej przyjęcie, że w dniu następującym po dniu, w którym bezskutecznie upłynął termin wydania interpretacji została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Zaistnienie skutków prawnych związanych z indywidualną interpretacją podatkową musi wiązać się z datą pewną, czyli obiektywnie weryfikowalną, a taką datą nie jest data wydania interpretacji (sporządzenia i podpisania). Z treści art. 14d zdanie drugie Ordynacji podatkowej wynika, że do terminów załatwienia sprawy określonych w tym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub z przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem Sądu jednak, wbrew twierdzeniom organu, powyższe okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Wezwanie o uzupełnienie pełnomocnictwa skierowane do fachowego pełnomocnika strony było w opinii orzekającego Sądu zbędne. W przepisach prawa nie ma bowiem wymogu, aby pełnomocnictwo podpisane było pełnym imieniem i nazwiskiem mocodawcy, a z treści wniosku o wydanie interpretacji jednoznacznie wynikało, że adwokat B M. działa w imieniu podatnika B. K. Nadto jak słusznie podniesiono w skardze, z treści art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika prawo adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego do uwierzytelniania odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa, przy czym odpisem nie musi być koniecznie kserokopia dokumentu. Uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa może w ogóle nie zawierać podpisu mocodawcy, a jedynie potwierdzenie przez fachowego pełnomocnika, że taki podpis znajduje się na oryginale dokumentu. W niniejszej sprawie znajdujący się na pełnomocnictwie odcisk pieczątki i podpis adwokata można więc uznać za potwierdzenie, uwierzytelnienie faktu udzielenia pełnomocnictwa przez osobę, w imieniu której adwokat złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Nawet jeśli przyjąć warunkowo, że podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej czynności w zakresie weryfikacji pełnomocnictwa były zasadne, to okoliczność ta nie przesądza o zachowaniu terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że od dnia wyekspediowania wezwania ([...] maja 2008 r.) do dnia otrzymania przez organ uzupełnionego pełnomocnictwa ([...] maja 2008 r.) upłynęło piętnaście dni. Po odliczeniu powyższego okresu oczekiwania na pełnomocnictwo organ winien doręczyć podatnikowi interpretację najpóźniej w dniu [...] czerwca 2008 r., a uczynił to dopiero z dniem [...] czerwca 2008 r. W tym miejscu należy podnieść, że z zasady polegającej na zaliczaniu do terminów określonych w art. 14d Ordynacji podatkowej tylko efektywnego biegu terminu do załatwienia sprawy wynika, że organ ma obowiązek tak gospodarować czasem postępowania, aby zachować przewidziane prawem terminy załatwienia sprawy. W przypadku interpretacji indywidualnych, których wydanie z reguły nie jest poprzedzone koniecznością przeprowadzania postępowania wyjaśniającego lub dowodowego, określony w Ordynacji podatkowej trzymiesięczny termin jest całkowicie wystarczający, aby sporządzić interpretację indywidualną i zdążyć ją doręczyć stronie – nawet w sytuacji opóźnień spowodowanych wadliwym działaniem urzędu pocztowego, albo przy konieczności awizowania korespondencji, co stanowi jedną z dopuszczalnych przepisami prawa form doręczenia, która to okoliczność winna być uwzględniana przez organy w kontekście zachowania terminów określonych w art. 14d Ordynacji podatkowej. Oczywistą sprawą jest, że opieszałe postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej, który bez uzasadnionej przyczyny sporządza i ekspediuje interpretację w ostatnim dniu trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 14d Ordynacji podatkowej, musi prowadzić do doręczenia jej stronie po upływie przedmiotowego terminu, nawet gdy poczta działa bez zarzutu, a adresat przesyłki podejmuje ją bez konieczności awizowania korespondencji. Poza tym należy zaznaczyć, że przepis art. 14d Ordynacji podatkowej stanowi w pierwszej kolejności, że interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, co oznacza, że jest to podstawowy i priorytetowy termin przewidziany dla załatwienia sprawy. Nawet w sytuacji konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawa ma być rozpatrzona wnikliwie i szybko – bez zbędnej zwłoki. Termin trzymiesięczny, który organ zdaje się postrzegać jako termin zasadniczy dla wydania interpretacji indywidualnej, jest terminem ostatecznym. W art. 14d Ordynacji podatkowej mamy zatem do czynienia z dwoma samodzielnymi terminami, które nie uzasadniają przyjmowania założenia, że organ ma na załatwienie sprawy trzy miesiące. Trzymiesięczny termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej ma bowiem charakter gwarancyjny dla strony postępowania, zaś w odniesieniu do organu pierwszą, wiodącą dyrektywą, jest działanie bez zbędnej zwłoki. Organy w toku postępowania mają więc w taki sposób organizować podejmowane czynności, by załatwić sprawę i wydać stosowne rozstrzygnięcie bez zbędnej zwłoki. Tymczasem w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów wykazał się wyjątkową opieszałością, gdyż pierwsze, zupełnie wstępne czynności podjęte zostały dopiero po upływie 72 dni od daty wszczęcia postępowania, albowiem wezwanie do uzupełnienia pełnomocnictwa wyekspediowane zostało w dniu [...] maja 2008 r. Z akt sprawy wynika również, że organ był w stanie wydać wnioskowaną interpretację bez zbędnej zwłoki, skoro od daty uzupełnienia braków pełnomocnictwa do chwili wydania interpretacji upłynęło zaledwie 8 dni. Mając na uwadze powyższe rozważania należy zaznaczyć, że skutkiem opieszałości organu, która doprowadziła do przekroczenia przez Ministra Finansów trzymiesięcznego terminu dla wydania interpretacji, wiążące jest dla tego organu stanowisko podatnika zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji (tzw. milcząca interpretacja). Owo związanie stanowiskiem podatnika oznacza, że w istocie sprawa, której załatwienia domagał się podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiona zostaje tymże wnioskiem, przekształconym z mocy prawa w interpretację podatkową. Na marginesie wspomnieć przy tym można, że przepis art. 14e w związku z art. 14o § 2 Ordynacji podatkowej określa sposób, w jaki tzw. milcząca interpretacja może być wyeliminowana z obiegu prawnego. Minister Finansów może zatem w odrębnym postępowaniu, wszczętym z urzędu, przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie zmienić ową milczącą interpretację ukonstytuowaną przez upływ czasu we wniosku podatnika. Z uwagi na powyższe Sąd odstąpił od oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi. Te bowiem dotyczyły merytorycznego rozstrzygnięcia, a jak Sąd wyżej wyjaśnił, po upływie terminu do wydania interpretacji wiążące jest dla organu stanowisko podatnika zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. Ponadto należy dodać, że działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia podstawowych zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. W trakcie postępowania podatnik powoływał się bowiem na określone stanowisko orzecznictwa sądowego odnośnie do rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d", zaś jedyną odpowiedzią organu na zaprezentowaną argumentację strony było stwierdzenie, że powołane orzeczenia sądu nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie wiążą organu podatkowego w rozpatrywanej sprawie. Takie działanie niewątpliwie nie służy realizacji zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powoływanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ podatkowy nie podziela wspomnianej argumentacji, a oczywiście ma do tego prawo, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając szczegółowo, dlaczego je odrzuca (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827). Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania podatkowego (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 202/07, LEX nr 303025). W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz honorarium adwokackie w kwocie 240 zł. Z uwagi natomiast na fakt, że pełnomocnik skarżącego uiścił wpis od skargi w wysokości 500 zł, podczas gdy prawidłowo winien być – na zasadzie § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) - pobrany wpis w kwocie 200 zł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego nadpłaconego wpisu w kwocie 300 zł na podstawie art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), który stanowi m. inn., że różnicę pomiędzy kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.