II GSK 1948/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. I. P. GmbH & Co. KG, I. [...], Niemcy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 84/11 w sprawie ze skargi B. I. P. GmbH & Co. KG, I. [...], Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę B. I. P. GmbH & CO. KG w I. nad R., Niemcy (dalej: zgłaszający, skarżący, kasator) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2009 r. zgłaszający złożył do Urzędu Patentowego RP podanie (wydzielone ze zgłoszenia macierzystego z dnia [...] stycznia 2002 r.), wnosząc o udzielenie patentu na wynalazek pt. "Sposób wytwarzania zasadniczo amorficznego telmisartanu" oraz o przyznanie uprzedniego pierwszeństwa ze zgłoszenia macierzystego z dnia [...] stycznia 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 46 ust. 2 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej jako: p.w.p., Urząd Patentowy RP stwierdził niedopuszczalność uzupełnień i poprawek rozszerzających pierwotny zakres żądanej ochrony określony zastrzeżeniami patentowymi, wprowadzonych do wersji nadesłanej do Urzędu Patentowego jako zgłoszenie wydzielone oraz wezwał do ich usunięcia w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia pisma pod rygorem umorzenia postępowania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotem zgłoszenia macierzystego była, zgodnie z jego tytułem, dwuwarstwowa tabletka do zastosowania w farmacji zawierająca telmisartan i diuretyk oraz sposób jej wytwarzania, natomiast skarżący, bez wezwania Urzędu wydzielił ze zgłoszenia macierzystego wynalazek, który nie był przedmiotem zgłoszenia. Zdaniem organu, ze względu na to, że rozszerzenie zakresu żądanej ochrony nastąpiło po dniu ogłoszenia o zgłoszeniu naruszono art. 37 ust. 2 p.w.p. Pismem z [...] grudnia 2009 r. skarżąca w nadesłanej wraz z poprawioną wersją zastrzeżeń patentowych odpowiedzi nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że nastąpiło faktyczne rozszerzenie zakresu wynalazku. Jej zdaniem wprowadzenie nowej kategorii, sposobu obejmującego otrzymywanie półproduktu, nie spowodowało rozszerzenia zakresu ochrony, gdyż sposób ten był elementem pierwotnego zastrzeżenia 14 - etapy a i b. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. organ, działając na podstawie art. 46 ust. 2 p.w.p. umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia wynalazku pt. "Sposób wytwarzania zasadniczo amorficznego telmisartanu", wyjaśniając, że zgłaszający nie zastosował się w wyznaczonym terminie do wezwania Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2009 r. Odpowiedź z grudnia 2009 r. obejmująca wyjaśnienia oraz poprawioną wersję zastrzeżeń patentowych nie mogła prowadzić do uwzględnienia wniosku, gdyż przedłożona wersja zastrzeżeń w dalszym ciągu zawierała niedopuszczalne poprawki rozszerzające pierwotny zakres żądanej ochrony. W zgłoszeniu macierzystym sposób wytwarzania obejmuje łącznie ciąg operacji, co powoduje, że zastrzeżenie chroni sekwencję wymienionych etapów w całości, a nie poszczególne etapy jako odrębne rozwiązania. Tymczasem zgłoszenie wydzielone stanowi wybór dwóch spośród kilkunastu etapów sposobu wytwarzania dwuwarstwowej tabletki zawierającej telmisartan i hydrochlorotiazyd. W ten sposób zgłoszony został zupełnie nowy wynalazek poprzez sformułowanie zastrzeżenia dotyczącego sposobu wytwarzania produktu pośredniego do otrzymywania dwuwarstwowej tabletki. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 243 ust. 4 i art. 245 ust. 1 p.w.p., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r. uznając, że nowe zastrzeżenia patentowe rozszerzają pierwotny zakres żądanej ochrony, co jest niedopuszczalne po dacie ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku. Przedmiotami zgłoszenia macierzystego były zdefiniowane w zastrzeżeniach niezależnych 1 i 14 rozwiązania: w zastrzeżeniu 1 - dwuwarstwowa tabletka oraz w zastrzeżeniu 14 - sposób wytwarzania dwuwarstwowej tabletki. Tabletka wg zastrzeżenia 1 składa się z pierwszej warstwy zawierającej telmisartan w formie w zasadzie bezpostaciowej w rozpuszczalnej matrycy tabletki i z drugiej warstwy zawierającej diuretyk w szybko rozpadającej się matrycy tabletki. Zastrzeżenia zależne od 2 do 13 mają na celu wskazanie jak wiele cech technicznych występujących równocześnie miało definiować rozwiązanie zgłoszone pierwotnie do ochrony. Analogicznie sposób wytwarzania tabletki opisany w zastrzeżeniu niezależnym 14 składa się z etapów obejmujących ciąg operacji traktowanych nierozdzielnie. Tak sformułowane zastrzeżenie 14 wraz z zastrzeżeniami zależnymi od 15 do 19 chroni sekwencję wymienionych etapów w całości, a nie poszczególne etapy, jako odrębne rozwiązania. Zdaniem organu, sformułowany w zgłoszeniu wydzielonym zakres ochrony, oprócz niedopuszczalnego rozszerzenia, wykazuje wiele nieprawidłowości - między innymi, nie jest precyzyjnie określona kategoria zastrzeżenia 1 i nie wiadomo czy zastrzeganą kategorią jest sposób wytwarzania zasadniczo amorficznego telmisartanu, czy też jest nią zastosowanie zasadniczo amorficznego telmisartanu do wytwarzania dwuwarstwowej tabletki. Nowa wersja zastrzeżeń ze zmienionym zastrzeżeniem 1, dołączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowi nieuzasadnione rozszerzenie zakresu ochrony, o jaki ubiegał się zgłaszający w zgłoszeniu macierzystym poprzez eliminację z pierwotnie ujawnionego procesu kilku kolejnych, kluczowych etapów o charakterze technicznym. Zmieniony został także przedmiot zgłoszenia z dwuwarstwowej tabletki i sposobu wytwarzania tej tabletki na sposób wytwarzania zasadniczo amorficznego telmisartanu bądź zastosowanie sposobu wytwarzania zasadniczo amorficznego telmisartanu do sposobu wytwarzania dwuwarstwowej tabletki. Przedmiotem wydzielonego zgłoszenia stał się obecnie sposób wytwarzania substancji czynnej stosowanej w licznych preparatach farmaceutycznych, podczas gdy zgłoszenie macierzyste ubiegało się o ochronę na końcowy specyficzny produkt rynkowy, jakim jest dwuwarstwowa tabletka otrzymana w ściśle określony sposób. Wprowadzone w zgłoszeniu wydzielonym zupełnie nowe zastrzeżenia skutkują zatem zwiększeniem liczby rozwiązań objętych ochroną patentową w odniesieniu do zgłoszenia pierwotnego. Zgłaszający zażądał, bowiem ochrony patentowej na dodatkowe rozwiązanie, którego to rozwiązania nie zawierała wersja pierwotna zastrzeżeń. Zmiany takie wprowadzające nową kategorię wynalazku, uznano za niedopuszczalne w świetle art. 37 ust. 2 p.w.p. Sąd I instancji oddalił skargę B. I. P. GmbH & CO. KG, uznając m.in., że organ słusznie na podstawie art. 46 ust. 2 p.w.p., wezwał zgłaszającego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. do usunięcia stwierdzonych niedopuszczalnych poprawek i uzupełnień. Sąd wskazał, że na takie postanowienie przysługiwało zgłaszającej Spółce zażalenie, które powinno być potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. strona takiego wniosku nie złożyła, a więc prawidłowo uznał organ, że postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. uprawomocniło się. Pismo z dnia [...] grudnia 2009 r. złożone przez stronę w zakreślonym przez organ terminie 2-mcy zawierające stanowisko zgłaszającego wobec postawionych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. zarzutów oraz zmienione zastrzeżenia patentowe zostało ponownie ocenione przez organ jako zgłoszenie wydzielone, w którym rozszerzono zakres żądanej ochrony na wynalazek, co naruszało art. 37 ust. 2 p.w.p. Podobnym błędem była obciążona nowa wersja przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd podzielił pogląd, że zmienionymi zastrzeżeniami patentowymi w zgłoszeniu wydzielonym rozszerzono zakres żądanej ochrony o wynalazek, który nie był przedmiotem zgłoszenia macierzystego. Jak wywiódł WSA strona w zgłoszeniu macierzystym ubiegała się o ochronę na końcowy produkt rynkowy (dwuwarstwową tabletkę otrzymaną w ściśle określony sposób) natomiast przedmiotem wydzielonego zgłoszenia stał się sposób wytwarzania substancji czynnej stosowanej w licznych preparatach farmaceutycznych. WSA nie podzielił poglądu skarżącej, że po złożeniu pisma z grudnia 2009 r. organ powinien był wezwać ją w trybie art. 42 p.w.p. do usunięcia braków i usterek, gdyż postanowienia wydawane na podstawie tego przepisu prowadzić mają do uzyskania takiej dokumentacji zgłoszeniowej, która będzie mogła służyć zarówno dalszemu badaniu, jak i pozwoli na dokonanie ogłoszenia. Natomiast istotą niniejszej sprawy zdaniem Sądu jest brak uznania przez organ, że zgłoszenie wydzielone zostało skutecznie dokonane, a w tej sytuacji organ mógł jedynie umorzyć postępowanie zgłoszeniowe. W ocenie Sądu strona nie podważyła skutecznie twierdzenia organu, że przedmiot aktualnie wydzielonego zgłoszenia jest inny niż zgłoszenia macierzystego, co znalazło odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy WSA skargę oddalił powołując w podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący domagał się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1 art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa przez organ z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji o normę prawną, która swą hipotezą nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy, a nadto ze względu na okoliczność, że zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w szczególności polegające na braku prawnego uzasadnienia w zakresie: - wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć skarżącemu dlaczego Sąd uznał, że zgłoszenie wydzielone nie zostało skutecznie dokonane, w sytuacji spełnienia wymogów wskazanych w art. 39 p.w.p. i w sytuacji niekwestionowania tej okoliczności przez sam Urząd Patentowy; - wyjaśnienia dlaczego Sąd przyjął, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 38 p.w.p. w sytuacji, gdy dotyczy on kwestii dokonania konwersji zgłoszenia patentowego we wzór użytkowy, co na gruncie omawianej sprawy nie byłoby możliwe ze względu na dziedzinę wynalazku objętego zgłoszeniem wydzielonym; - wyjaśnienia w jego treści, w oparciu o jakie dowody Sąd przyjął, że dokonanie sprostowania, o jakie wnioskował skarżący we wniosku złożonym do Urzędu Patentowego, wiązałoby się z dodatkową interpretacją specjalisty oraz z możliwością zmiany udzielonej już ochrony patentowej, w sytuacji, gdy skarżący wyjaśnił wyczerpująco istotę pomyłki we wniosku i załączył dowody wskazujące, że zmiana ta nie ma żadnego wpływu na ujawnienie wynalazku ani na zmianę zakresu jego ochrony; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w szczególności polegające na braku wyjaśnienia w jego treści, na jakiej podstawie Sąd przyjął, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. była wydana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, na co wskazywał skarżący w skardze; 6. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwe odwołanie się w rozstrzygnięciu do akt sprawy, co skutkowało dokonaniem ustaleń niemających potwierdzenia w materiale dowodowym, a mianowicie, że zgłaszający nie dokonał skutecznie zgłoszenia wydzielonego oraz że złożona przez zgłaszającego nowa wersja zastrzeżeń patentowych dla zgłoszenia wydzielonego była prawidłowo oceniona przez Urząd Patentowy, w sytuacji, gdy dopiero w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy przedstawił zgłaszającemu pewne wskazówki jakie mogłyby ukierunkować zgłaszającego i wskazać mu oczekiwania organu wobec poprawek dokonanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu wydzielonym; 7. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zgłoszenie wydzielone nie zostało dokonane skutecznie, a co się z tym wiąże, że Urząd Patentowy nie miał obowiązku dokonania jego oceny; 8. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. polegające na: - braku wyjaśnienia sprawy przez Sąd i nierozpoznanie istoty sprawy, a jedynie oparcie się na argumentach Urzędu Patentowego i przyznanie racji organowi bez dogłębnej analizy dokumentów i pism składanych przez zgłaszającego; - błędnym uznaniu, że w sprawie mamy do czynienia z konwersją wynalazku we wzór użytkowy, co świadczy o braku zrozumienia przez Sąd istoty sprawy, co spowodowało brak jej prawidłowego rozpoznania, a także - braku wnikliwej analizy akt, przez co Sąd pominął okoliczność, że inne motywy legły u podstaw wydania postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. a inne były podstawą wydania decyzji z dnia [...] maja 2010 r., która została w konsekwencji podtrzymana zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. oraz 10. art. 151 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu w niniejszej sprawie w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono między innymi, że WSA, dokonując analizy przedmiotu sporu, nie rozpoznał istoty sprawy, bowiem w uzasadnieniu wyroku brak jest wywodów co do zarzutów podniesionych w treści skargi. Skarżący wskazywał, że decyzja została oparta o art. 243 ust. 4 p.w.p., który stanowi, że jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez winy i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy nie miało miejsca żadne uchybienie terminu do dokonania czynności w sprawie, które uzasadniałoby dokonywanie aktów staranności skutkujących przywróceniem terminu. Treść podstawy prawnej zaskarżonej decyzji rozmija się z treścią jej uzasadnienia, co stanowi rażące naruszenie prawa, które skutkować winno stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu ze względu na art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie stwierdzić należy, iż z uwagi na wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, kontrola kasacyjna przebiega wyłącznie w obszarze wytyczonym przez kasatora tzn. ogranicza się do wskazanych w ramach podstaw z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji określonych przepisów czy to prawa materialnego czy to procesowego (wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11; LEX nr 121836). Powyższe oznacza, iż sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć badania, czy zaskarżonym wyrokiem nie zostały naruszone inne niż wskazane w kasacji przepisy, nie może również uzupełnić argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 986/10; LEX nr 116385, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 662/10; LEX nr 1081827). Skarga kasacyjna wywiedziona została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a najdalej idącym zarzutem jest niedostrzeżenie przez WSA, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo przez oparcie jej na przepisie nieodpowiadającym stanowi faktycznemu sprawy. Powyższy zarzut nie może zostać uwzględniony, mimo że organ w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wskazał obok art. 245 ust. 1 p.w.p. również art. 243 ust. 4 p.w.p. dotyczący możliwości uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania wskutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności. Jak wynika z uzasadnienia obu decyzji, a więc i zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy, podstawą faktyczną umorzenia postępowania nie było uchybienie terminu, a dokonanie uzupełnień i poprawek niezgodnie z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej. Zważyć należy, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2010 r., którym to umorzono postępowanie w sprawie zgłoszenia wynalazku na podstawie art. 46 ust. 2 p.w.p. Wskazanej w pierwotnym rozstrzygnięciu podstawie prawnej odpowiada uzasadnienie, podkreślające wadliwość zgłoszenia ze względu na niedopuszczalne uzupełnienia i poprawki (art. 37 ust. 2 p.w.p.) oraz nieusunięcie tych błędów mimo wezwania, co uzasadniało w dalszej kolejności umorzenie postępowania na zasadzie art. 46 ust. 2 p.w.p. Zaskarżona decyzja wpisuje się w ten tok rozumowania, koncentrując się na wyjaśnieniu powodów z jakich organ uznał, że zgłoszenie naruszało art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p. Lektura rozstrzygnięcia nie pozostawia wątpliwości, że umorzenie postępowania nie nastąpiło wskutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, co sugerować by mógł przywołany nieprawidłowo w podstawie prawnej art. 243 ust. 4 p.w.p. Ten błąd, niedostrzeżony przez Sąd I instancji, nie stanowił ani istotnego tzn. mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa procesowego, czego dla możliwości uchylenia decyzji z tego powodu wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ani tym bardziej nie mógł zostać oceniony jako rażące naruszenie prawa. W konsekwencji zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony, a w podsumowaniu tej części rozważań wypada stwierdzić, że działanie organu polegające na przywołaniu w podstawie prawnej decyzji, obok przepisu właściwego, dodatkowo przepisu, który nie znajduje w sprawie zastosowania, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tym bardziej jeśli z uzasadnienia jasno wynikają powody faktyczne i prawne określonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszym rzędzie należy poczynić ogólną uwagę, że uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego może nastąpić jedynie wówczas, gdy Naczelny Sąd Administracyjny podzieli pogląd kasatora, że wyrok narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem podnoszone przez autora skargi kasacyjnej naruszenia, nie nawiązując do podstawy prawnej umorzenia postępowania, a więc do art. 46 ust. 1 i 2 p.w.p., czy ewentualnie do art. 37 ust. 2 tej ustawy, nie dotykają istoty sprawy i trudno dopatrzeć się jaki mogłyby mieć istotny wpływ na jej wynik. Takiej zresztą zależności składający skargę kasacyjną, mimo dyspozycji art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie wykazał. Chybione są zarzuty sformułowane w oparciu o art. 141 § 4 p.p.s.a. w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej powiązane z art. 39 i 38 p.w.p. oraz w pkt 3, 4 i 5. Podkreślić potrzeba, że kasator, zarzucając wadliwość uzasadnienia, nie postawił Sądowi zarzutu sporządzenia całego uzasadnienia w sposób ogólnikowy, niejasny, niezrozumiały czy wewnętrznie sprzeczny. Wymienione wady uzasadnienia uniemożliwiają jednoznaczne rozpoznanie przesłanek jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie i mogłyby prowadzić do uchylenia wyroku z powodu naruszenia wskazanego przepisu (wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11). Jednakże odniesienie zarzutu sporządzenia wadliwego uzasadnienia do pojedynczych tylko i niemających istotnego znaczenia dla wyniku sprawy kwestii nie może doprowadzić do założonego przez kasatora skutku. I tak nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy nieprawidłowość uzasadnienia polegająca na wtrąceniu przez Sąd I instancji, niemającej związku z istotą sprawy, uwagi dotyczącej przepisu art. 38 p.w.p. Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący stwierdzenia WSA, że zgłoszenie wydzielone nie zostało skutecznie dokonane. Niejasne rozumowanie Sądu w tym względzie pozostaje na uboczu istoty problemu, a więc zasadności umorzenia postępowania zgłoszeniowego na podstawie art. 46 ust. 1 i 2 p.w.p. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ Sąd I instancji nie zakwestionował, a kasacja nie podważa trafności uzasadnienia w tej części. Nie podlega uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. z tego względu, iż nie dotyczy on bezpośrednio okoliczności związanych z umorzeniem postępowania, ponadto zaś kasator nie wskazał jaki wpływ miało naruszenie wskazanego przepisu na wynik sprawy. Jako nieskuteczne należy ocenić też zarzuty naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niezastosowanie w powiązaniu ze wskazanymi przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dodać wypada, iż zarzut naruszenia art. 77 k.p.a., który posiada kilka jednostek redakcyjnych, nie został prawidłowo postawiony z racji niewskazania konkretnego przepisu, który Sąd naruszył. Formułowanie zarzutów wadliwego zebrania przez organ materiału dowodowego i niewyjaśnienia sprawy, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, oddalając skargę zamiast uchylić decyzję, powinno być powiązane z zarzutem naruszenia określonego przepisu prawa materialnego znajdującego zastosowanie w danej sprawie. Zatem w przypadku umorzenia postępowania na zasadzie art. 46 ust. 1 i 2 p.w.p. wskutek dokonania niedopuszczalnej zmiany zastrzeżeń patentowych, kasator, chcąc podważyć prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, powinien był powiązać zarzuty naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a. z zarzutami naruszenia wskazanych przepisów Prawa własności przemysłowej przez ich wadliwe zastosowanie, czego nie uczynił. Wreszcie dodać należy, iż kwestionowanie prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych powinno dotyczyć okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, a więc takich, których zaistnienie stwarza podstawę zastosowania określonej normy prawnej. Tymczasem skarga kasacyjna w zarzutach od 7, 9 i 10 dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. odnosi się do kwestii pobocznych, a zarzut w pkt 8 dotyczący braku wyjaśnienia całej sprawy, z racji niepowiązania go z przepisem stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia, nie może skutkować podjęciem skutecznej kontroli kasacyjnej w tej części. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.