II GSK 33/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1508/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. B. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 8 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1508/06 odrzucił skargę J. B. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 8 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę w dniu 2 sierpnia 2006 r. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2006 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo doręczono skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2006 r. Upływ siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 4 września 2006 r., a skarżący dokonał wpłaty wpisu w kwocie 200 zł w dniu 6 września 2006 r. Sąd odrzucił skargę wobec nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. i zarządził w sprawie zwrot skarżącemu wpisu sądowego. Skarżący J. B. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 72 p.p.s.a. - polegające na przeoczeniu przez Sąd, iż na potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji o zobowiązaniu osoby kwitującej jej przyjęcie do oddania jej adresatowi. Zdaniem skarżącego bezsprzecznym jest, że jego syn pokwitował odbiór przesyłki i nie zobowiązał się jednocześnie do jej dostarczenia adresatowi. Natomiast Sąd wadliwie przyjął, że przesyłka została doręczona skarżącemu. Sąd nie wyjaśnił prawidłowo, czy skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi wynikającemu z art. 72 p.p.s.a. Ponadto zaskarżone orzeczenie stanowi naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., ponieważ pozbawia i zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia, dokonując jedynie weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Skarżący niezasadnie zarzuca, że w sprawie zaistniała przyczyna nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Pozbawienie strony możności obrony swych praw należy oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy. Gdy strona nie zastosowała się do wezwania zawartego w zarządzeniu w postaci uiszczenia w wyznaczonym terminie wpisu od skargi, to w takiej sytuacji sama pozbawia się prawa do obrony. Takie działanie strony eliminuje możliwość zastosowania art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 451/04, LEX nr 173201). Skarżący przytoczył w podstawie kasacyjnej przepis art. 72 p.p.s.a. zarzucając, że Sąd I instancji przeoczył, iż na potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji o zobowiązaniu osoby kwitującej jej przyjęcie do oddania jej adresatowi. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zarzutu. Stosownie do treści art. 72 p.p.s.a. w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pismo doręcza się dorosłemu domownikowi, jeżeli podjął się oddania pisma adresatowi. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem doręczenia pisma domownikowi, natomiast dowodem, że domownik podjął się oddania pisma adresatowi jest dopiero wówczas, kiedy zawiera odpowiednią adnotację (por. orzeczenie NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r. sygn. I SA 2614/00). Zwrotne potwierdzenie odbioru, którym posługuje się Poczta Polska zawiera w pkt 1 lit. d) informację, że dorosły domownik podejmuje się oddać adresatowi przesyłkę. W aktach sprawy (k. 22 akt) znajduje się takie zwrotne poświadczenie odbioru, pod którym podpisał się dorosły syn skarżącego B. B., zobowiązując się tym samym do jego dostarczenia adresatowi. Sąd I instancji co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazał, że doręczenie nastąpiło do rąk syna skarżącego, ale tego faktu skarżący nie kwestionuje. Zatem w świetle treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, stosownego podpisu syna skarżącego oraz podpisu doręczyciela, Sąd prawidłowo przyjął, że wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2006 r. Doręczenie dorosłemu domownikowi w trybie art. 72 p.p.s.a. jest jednoznaczne w skutkach z doręczeniem samej stronie. Sąd słusznie uznając, że przedmiotowe doręczenie było skuteczne w konsekwencji trafnie przyjął, że skarżący uchybił terminowi wskazanemu w wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd art. 72 p.p.s.a. odwołał się do orzecznictwa sądowego. Jednakże w przykładowym orzeczeniu z dnia 15 lipca 2003 r. (sygn. akt I SA 3146/01), na które powołuje się skarżący, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd dotyczący nieskuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. przy braku - na dowodzie doręczenia - stosownego zobowiązania osoby kwitującej odbiór oddania jej adresatowi. Z kolei w orzeczeniu z dnia 21 listopada 2001 r. (sygn. akt I SA 1570/01) Naczelny Sąd Administracyjny rozważał kwestię skuteczności doręczenia zastępczego przy rozstrzyganiu wniosku zgłoszonego w trybie art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W związku z powyższym należy jedynie zauważyć, że doręczenie zastępcze oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. Domniemanie doręczenia można obalać zarówno wtedy, kiedy doręczenie zastępcze było wadliwe, jak również wtedy, gdy było prawidłowe, ale pismo nie dotarło do rąk adresata. Przy czym nastąpić to może przy skorzystaniu z odmiennych środków prawnych (por. post. SN z dnia 12.01.1973 r. sygn. I CZ 157/72, opubl. OSNCP 1973, z. 12, poz. 215). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.