II GSK 341/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Józefczyk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 415/09 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.; 2. zasądza od T. P. na rzecz Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 25 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 415/09, po rozpoznaniu skargi T. P. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] oraz decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Relacjonując przebieg postępowania administracyjnego Sąd pierwszej instancji podał, że [...] kwietnia 2005 r. T. P. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w L. decyzją z [...] stycznia 2006 r. przyznał skarżącemu płatności do gruntów rolnych na 2005 r. Następnie Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARIMR w L. decyzją z [...] stycznia 2009 r. Nr [...] stwierdził nieważność decyzji z [...] stycznia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. decyzją z [...] kwietnia 2009 r. odmówił skarżącemu przyznania płatności do gruntów rolnych na 2005 r. T. P. wniósł odwołanie od tej decyzji. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] maja 2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że podstawę przyznania płatności bezpośrednich stanowi art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oraz oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich), zgodnie z którym płatność może być przyznana tylko takiej osobie, która w dniu wydania decyzji w sprawie płatności jest posiadaczem gruntów rolnych i spełnia pozostałe warunki określone ustawą. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przeniesienie posiadania przed wydaniem tego rodzaju decyzji uniemożliwia przyznanie płatności bezpośrednich wnioskodawcy. T. P. na podstawie aktu notarialnego z [...] stycznia 2006 r. przeniósł posiadanie gospodarstwa rolnego, w związku z tym w dniu wydania decyzji nie była posiadaczem gospodarstwa rolnego. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca przyznania płatności do gruntów rolnych na 2005 r. była prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uwzględniając skargę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podkreślił, że bezspornie skarżący był w posiadaniu zadeklarowanych działek rolnych przez cały 2005 rok. Przeniesienie posiadania tych działek na rzecz córki A. P., nastąpiło na mocy umowy darowizny z [...] stycznia 2006 r. Okoliczność ta stała się podstawą odmowy przyznania skarżącemu płatności na 2005 r. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi". Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa. W ocenie Sądu, dla przyznania płatności na podstawie wniosku producenta rolnego złożonego na dany rok istotne było ustalenie stanu posiadania gruntów rolnych i utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej przez cały rok objęty wnioskiem o płatność. W konsekwencji WSA uznał, że na prawo to nie ma wpływu ustanie posiadania w następnym roku kalendarzowym, przed wydaniem przez organ decyzji w sprawie. Zdaniem Sądu, stanowisku temu nie przeczy treść art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, który określa skutki zmian po stronie posiadacza gospodarstwa rolnego (odpowiednio art. 74 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników). W myśl powołanego przepisu pomoc jest przyznawana przejmującemu gospodarstwo, jeżeli spełni określone w nim warunki. Przepis ten odnosi się do przejmującego gospodarstwo rolne, nie kreuje zaś praw i obowiązków zbywcy. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego poprzez: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich przez przyjęcie, że przepis ten określa klauzulę czasową posiadania gospodarstwa rolnego, w związku, z którym przyznawana jest płatność jedynie do roku i wyłącza przez to zastosowanie art. 4 ust 1 jak i zasadę, że decyzja określa stan prawny i faktyczny na dzień orzekania, 2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich przez przyjęcie, że przepis ten nie obejmuje swoją dyspozycją praw i obowiązków zbywcy gospodarstwa i nie jest regulacją szczególną przejścia praw i obowiązków z jednego podmiotu na drugi w wyniku zbycia gospodarstwa rolnego w trakcie rozpatrywania wniosku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR podniósł, że płatność do gruntów rolnych przysługuje posiadaczowi tych gruntów – producentowi rolnemu wyłącznie w przypadku złożenia w terminach określonych przepisami wniosku. Jedną z przesłanek przyznania płatności jest posiadanie gospodarstwa rolnego w trakcie postępowania (od złożenia wniosku po wydanie decyzji). Jednym z wyjątków od tej zasady jest art. 4 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich umożliwiający, w określonych w nim sytuacjach, przeniesienie płatności na osobę inną niż wnioskodawca. Przeniesienie posiadania w okresie od złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w tej sprawie wyłącza przyznanie płatności wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę T. P. uznał, że dla przyznania płatności bezpośrednich decydujące znaczenie ma posiadanie gruntów rolnych w roku, którego dotyczy wniosek. Ponadto WSA uznał, że przeniesienie posiadania po złożeniu wniosku, a przed wydaniem decyzji w sprawie płatności, a więc w przypadku o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, nie ma wpływu na przyznanie płatności, gdyż zdaniem Sądu, powołany przepis odnosi się do przejmującego gospodarstwo rolne, natomiast nie kreuje praw i obowiązków zbywcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest błędne z następujących przyczyn: Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa o płatnościach bezpośrednich ustala warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE Nr L 03 z 21 października 2003 r.). Na podstawie odesłania zawartego w art. 145 powołanego rozporządzenia, Komisja uwzględniając wymóg przyjęcia szczegółowych przepisów dotyczących wdrożenia tego aktu, wydała rozporządzenie nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich przysługują one osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego. Warunkiem uzyskania płatności obszarowej jest posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami i utrzymywane są przez producenta rolnego w dobrej kulturze rolnej przy zachowania wymogów ochrony środowiska. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. W związku z tym organ rozpoznający wniosek pomocowy ma przede wszystkim obowiązek ustalenia, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność i czy są one utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Należy zauważyć, że przyznawanie płatności do gruntów rolnych oparte jest na ogólnej zasadzie, że płatność przysługuje producentowi rolnemu, który jest posiadaczem gospodarstwa rolnego spełniającego określone wymogi i złożył wniosek o przyznanie płatności w ustalonym prawem terminie. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, płatność na wniosek producenta rolnego przyznaje właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy kierownik biura powiatowego ARiMR. Płatności mają charakter przedmiotowy i odnoszą się do posiadanych gruntów rolnych. Wyjątek od przyznawania płatności producentowi rolnemu, który złożył wniosek jest przypadek, kiedy po złożeniu wniosku dojdzie do przeniesienia posiadania gruntów rolnych objętych tym wnioskiem. Następstwa przekazywania gospodarstw rolnych w zakresie nabycia prawa do uzyskania płatności z nimi związanych zostały określone w art. 74 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W myśl art. 74 ust. 2 rozporządzenia, przekazującemu nie przyznaje się żadnej pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa w przypadku, gdy przekazywane jest całe gospodarstwo przez jednego rolnika na rzecz drugiego po złożeniu wniosku pomocowego i przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy. Pomoc, o którą ubiega się przekazujący przyznawana jest przejmującemu w przypadku, gdy w odpowiednim czasie przejmujący poinformuje właściwe władze o przekazaniu i zwróci się o wypłacenie pomocy, przedstawi wszystkie dowody przekazania wymagane przez właściwe władze, a ponadto zostały spełnione wszystkie warunki do przyznania pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa (art. 74 ust. 3 rozporządzenia). W przypadku zaś, gdy wniosek o pomoc zostanie złożony po wykonaniu czynności niezbędnych dla przyznania pomocy, a gospodarstwo przekazywane jest w całości przez jednego rolnika na rzecz drugiego po rozpoczęciu tych czynności, lecz przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy, pomoc może zostać przyznana przejmującemu, pod warunkiem, że w czasie przekazywania ustalanym przez państwa członkowskie przejmujący poinformuje właściwe władze o przekazaniu i zwróci się o wypłacenie pomocy oraz przedstawi wszystkie dowody przekazania wymagane przez właściwe władze ( art. 74 ust. 5 rozporządzenia). Według art. 74 ust. 6 państwa członkowskie mogą przy tym zdecydować, tam, gdzie ma to zastosowanie, o przyznaniu pomocy przekazującemu. W takim przypadku: przejmującemu nie przyznaje się żadnej pomocy; państwa członkowskie zastosują, z potrzebnymi zmianami, wymogi określone w ust. 2-5 tego przepisu. Przepis art. 74 ustanawia również wiążące zasady przekazywania gospodarstw, odnoszące się do stron tej czynności przyjmując, że: 1) wszystkie prawa i obowiązki przekazującego wynikające ze stosunku prawnego między przekazującym a właściwym organem powstałe na skutek złożenia wniosku o pomoc przechodzą na przejmującego; 2) wszelkie działania niezbędne do przyznania pomocy i wszystkie deklaracje złożone przez przekazującego przed przekazaniem są przypisane przejmującemu do celów stosowania odpowiednich reguł wspólnotowych; 3) gospodarstwo przekazane uważa się, tam gdzie ma to zastosowanie, za odrębne gospodarstwo w odniesieniu do roku gospodarczego lub danego okresu premiowego (art. 74 ust. 4 rozporządzenia). W ustawodawstwie krajowym kwestię następstw przekazania posiadania gospodarstwa rolnego w omawianym zakresie reguluje art. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Powołany przepis dotyczy szczególnego przypadku, gdy płatność zostaje przyznana innemu podmiotowi niż ten, który złożył wniosek o przyznanie płatności. Prawo do wystąpienia o przyznanie płatności stanowi w tym wypadku wyjątek od sztywnej reguły obowiązku przestrzegania przez kraje członkowskie wiążącego określenia terminu składania wniosków oraz przyznawania pomocy tylko temu producentowi rolnemu, który wystąpił na dany rok o taką pomoc. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 217/07 (ONSAiWSA 2008, z. 6, poz. 115) zauważył, że z chwilą złożenia wniosku pomocowego, który zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. wszczyna postępowanie administracyjne, dochodzi do ukształtowania stosunku procesowego pomiędzy składającym wniosek a organem uprawnionym do rozpoznania złożonego żądania o przyznanie płatności. W momencie wydania decyzji przez kierownika biura powiatowego ARiMR ustaje stosunek procesowy pomiędzy stroną a organem i powstaje skutek materialnoprawny kształtujący uprawnienie w przedmiocie przyznania pomocy. Wniosek o przyznanie płatności w związku z przeniesieniem posiadania gospodarstwa nie wszczyna nowego postępowania administracyjnego i nie zastępuje pierwotnego wniosku o płatność. Materialnoprawna konstrukcja przeniesienia prawa do dopłat na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich wywiera w sferze przepisów procesowych ten skutek, że stroną postępowania, a następnie adresatem decyzji administracyjnej staje się przejmujący. Omawiany wniosek jest zatem procesowym instrumentem dokonania zmiany podmiotowej po stronie adresata pomocy (jest odstępstwem od zasady, że uprawnienie ma charakter osobisty). Złożony przez uprawnionego wniosek, zanim jeszcze zostanie skonkretyzowana sprawa administracyjna poprzez wydanie decyzji, prowadzi do modyfikacji stosunku procesowego nawiązanego pierwotnym wnioskiem złożonym przez przekazującego tylko w zakresie podmiotowym, albowiem treść uprawnień i obowiązków związanych z przyznawaną pomocą nie zmienia się. Rozpatrywany przez organ administracji publicznej wniosek, na podstawie którego przyznana zostanie podmiotowi przejmującemu pomoc, jest pierwotnym wnioskiem złożonym przez przekazującego. Także przedmiot tego wniosku, a więc żądane wypłacenia płatności do określonych gruntów rolnych, związany jest z zakresem zdefiniowanym przez pierwszego wnioskodawcę. W art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich ustawodawca w sposób wyraźny wskazuje, że przejmującemu nie jest wypłacana "nowa" pomoc, ale dochodzi do przyznania "płatności, której dotyczył pierwszy wniosek". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni to stanowisko podziela. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając dotychczasowe rozważania doszedł do przekonania, że przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jest oczywiście wadliwa. Sąd ten niesłusznie przyjął, że powołany przepis odnosi się jedynie do przejmującego gospodarstwo rolne, natomiast nie kreuje praw i obowiązków zbywcy. Przeprowadzona wyżej analiza, wiążącego w sprawie stanu prawnego, wykazała, że art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich w równym stopniu dotyczy praw i obowiązków przekazującego i przejmującego gospodarstwo rolne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że w sytuacji, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich przekazujący, który złożył wniosek o przyznanie płatności nie może stać się beneficjentem pomocy. Z chwilą przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego traci on legitymację do uzyskania płatności. W związku z opisanym wyżej ukształtowaniem skutków przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego nie sposób przyjąć, że art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich nie dotyczy praw i obowiązków przekazującego. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że strona wnosząca skargę kasacyjną trafnie postawiła zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Ocena legalności zaskarżonej decyzja wymagała bowiem uwzględnienia powołanego przepisu, natomiast Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że nie ma on zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Drugi zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Według Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR doszło do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania powołanego przepisu poprzez przyjęcie, że przepis ten określa klauzulę czasową posiadania gospodarstwa rolnego, w związku, z którym przyznawana jest płatność jedynie do roku i wyłącza przez to zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich jak i zasadę, że decyzja określa stan prawny i faktyczny na dzień orzekania. Przystępując do oceny przedstawionego zarzutu podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, w zakresie omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego, nie spełnia warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miało polegać naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie podjęła nawet próby przedstawienia uzasadnienia tego zarzutu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza między innymi, że Sąd ten nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony. Wskazany brak skargi kasacyjnej sprawia, że w tym zakresie jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).