II GSK 456/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/18, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I W dniach 8 i 19 lipca 2016 r. upoważnieni inspektorzy P. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili w A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka, strona) kontrolę w zakresie prawidłowości wprowadzania do obrotu oraz znakowania środków wspomagających uprawę roślin za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia zakończenia kontroli. W wyniku kontroli ustalono, że spółka prowadziła sprzedaż środka poprawiającego właściwości gleby [...] na rynku krajowym. Prowadzone było również konfekcjonowanie tego środka do mniejszych opakowań, które z kolei w takiej formie były sprzedawane. Środek ten jest nabywany i konfekcjonowany przez spółkę zgodnie z umową zawartą z A. s.r.o. z siedzibą w C. Kontrolujący stwierdzili, że znajdujący się na stanie magazynowym środek [...] w opakowaniach jednostkowych 20 kg - nie spełniał wymagań wynikających z art. 5 ustawy z dnia 1 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 668 – dalej: ustawa o nawozach i nawożeniu), gdyż jego produkcja odbyła się w zakładzie zlokalizowanym w Federacji Rosyjskiej w oparciu o decyzję nr [...] oraz jej przedłużenia wydane dla tego preparatu przez Centralny Instytut Badań i Kontroli Rolnictwa Republiki Czeskiej. Dla powyższego produktu skarżąca przedstawiła fakturę oraz zgłoszenie celne, zgodnie z którym krajem pochodzenia środka [...] jest Federacja Rosyjska. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych - działając na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. art. 3 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1604 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: k.p.a.) - zakazał skarżącej wprowadzania do obrotu jednej partii środka wspomagającego uprawę roślin nieposiadającej pozwolenia wydanego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. [...] – opakowania jednostkowe (worki 20 kg), środek wspomagający uprawę roślin – środek poprawiający właściwości gleby – wielkość partii magazynowej 71 szt. (1418, 5 kg), identyfikacja partii: data produkcji [...] marca 2015 r., okres trwałości preparatu 5 lat od daty produkcji, zabezpieczonej przed wprowadzeniem do obrotu. Organ I instancji biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że przedmiotowy produkt wyprodukowany w Federacji Rosyjskiej, nie posiada stosownego pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu na terenie Polski. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy przywołał treść art. 3 ust. 2, art.. 4 ust. 1 i 2, art. 5 oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. Podkreślił, że ustalenia kontroli urzędowej potwierdzają, że spółka wprowadziła do obrotu środek wspomagający uprawę roślin (dane identyfikacyjne wskazane w zaskarżonej decyzji), który został wyprodukowany na terenie Federacji Rosyjskiej na zlecenie czeskiej firmy, bez wymaganego pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie tego środka do obrotu w Polsce. Organ II instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy produkt nie jest wprowadzany zgodnie z wymaganiami art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu oraz strona nie posiada pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na terytorium Polski środka wspomagającego uprawę roślin, organ I instancji zobowiązany był wydać decyzję, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ II instancji nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Jego zdaniem organ I instancji szczegółowo wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się, wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, z którego wynika, z jakich powodów organ wydał decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku kontroli nie negowano faktu, iż produkt [...] jest środkiem dopuszczonym do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i wprowadzonym do obrotu przez podmiot czeski na podstawie decyzji nr [...], lecz sposób wprowadzenia tego środka do obrotu w Polsce. Zaznaczył również, że potwierdzeniem prawidłowego wprowadzenia przedmiotowego środka na terenie Polski nie jest decyzja o rejestracji substancji pomocniczej [...], pomocniczy preparat rośliny wydana przez Centralny Instytut Badań i Kontroli Rolnictwa w Czechach, czy też dokumenty odprawy celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 11 października 2018 r. - oddalił skargę spółki. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 3 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu nawozy organiczne, organiczno-mineralne, mineralne nieoznaczone znakiem "NAWÓZ WE" i środki wspomagające uprawę roślin - mogą być wprowadzone do obrotu na zasadach określonych w art. 4. Przepis art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy stanowi zaś, że nawozy oraz środki wspomagające uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, są wprowadzane do obrotu na podstawie uzyskanego pozwolenia. Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, wydaje w drodze decyzji minister właściwy do spraw rolnictwa. Zgodnie natomiast z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o nawozach i nawożeniu, wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3, zostanie stwierdzone, że nie są spełnione wymagania jakościowe lub zostały przekroczone, określone na podstawie art. 10 pkt 5 lub art. 11 pkt 5, dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, lub nie są spełnione warunki dotyczące wprowadzania do obrotu, określone w art. 3 ust. 1-4 lub art. 5 – może w drodze decyzji zakazać wprowadzenia do obrotu nawozu, nawozu oznaczonego znakiem "NAWÓZ WE" albo środka wspomagającego uprawę roślin. Decyzje, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, podlegają natychmiastowemu wykonaniu (art. 31 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu). Dalej WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu do obrotu można wprowadzać także nawozy oraz środki wspomagające uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2 dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice Turcji, które zostały wyprodukowane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli przepisy krajowe, na podstawie których są one produkowane i wprowadzane do obrotu zapewniają ochronę zdrowia ludzi, zwierząt i ochronę środowiska oraz przydatność do stosowania, w zakresie odpowiadającym wymaganiom określonym w art. 4 ust. 6. Wprowadzanie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez konieczności uzyskania pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wymaga zatem spełnienia łącznie dwóch przesłanek określonych w art. 5 ww. ustawy, tj. środek wspomagający uprawę roślin musi być wyprodukowany (przesłanka pierwsza) i wprowadzony do obrotu (przesłanka druga) w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). Zdaniem Sądu I instancji w stanie faktycznym niniejszej sprawy powyższa okoliczność nie zachodzi. WSA uznał, że jak prawidłowo ustalił organ środek wspomagający uprawę roślin o nazwie [...] jest produkowany na terenie Federacji Rosyjskiej na zlecenie czeskiej firmy A. s.r.o. w oparciu o pozwolenie uzyskane w Czechach (nr decyzji [...]). Środek o nazwie [...] ([...]wskazane nazwy dotyczą tego samego produktu, a różnice wynikają ze stosowanego nazewnictwa – por. protokół kontroli z [...] lipca 2018 r. k. 5/8) jest nabywany i konfekcjonowany przez skarżącą bezpośrednio od czeskiej firmy A. s.r.o. lub przez pośrednika firmę T. z siedzibą w G., S. Niekwestionowana przez skarżącą okoliczność produkcji przedmiotowego środka na terenie Rosji – kraju nienależącym do Unii Europejskiej potwierdza, że produkt ten nie spełnia wymagań określonych w art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu i tym samym zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy może być wprowadzony do obrotu wyłącznie na podstawie pozwolenia wydanego w drodze decyzji przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (art. 4 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu). Brak wymaganego prawem pozwolenia dawał organowi podstawę do zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o nawozach i nawożeniu i co za tym idzie zakazania stronie wprowadzenia do obrotu jednej partii środka wspomagającego uprawę roślin oznaczonego jako [...]– opakowania jednostkowe (worki 20 kg), środek wspomagający uprawę roślin – środek poprawiający właściwości gleby – wielkość partii magazynowej 71 szt. (1 418,5 kg), identyfikacja partii: data produkcji [...] marca 2015 r., okres trwałości preparatu 5 lat od daty produkcji, zabezpieczonej przed wprowadzeniem do obrotu. WSA podkreślił, że nie kwestionuje faktu dopuszczenia przedmiotowego środka ochrony roślin w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jak i wprowadzenia go do obrotu przez podmiot czeski na podstawie decyzji nr [...]. Stwierdził jednak, że zgodnie z wytycznymi polskiego ustawodawcy wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez konieczności uzyskania pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wymaga aby środek, jak to już wcześniej wskazano, wyprodukowany był w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Republice Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli przepisy krajowe, na podstawie których są one produkowane i wprowadzane do obrotu zapewniają ochronę zdrowia ludzi, zwierząt i ochronę środowiska oraz przydatność do stosowania, w zakresie odpowiadającym wymaganiom określonym w art. 4 ust. 6 ustawy o nawozach i nawożeniu. Przedmiotowy środek nie spełniał powyższej przesłanki. W ocenie WSA, wyprodukowanie środka ochrony roślin na terenie kraju nienależącego do Unii Europejskiej (w niniejszej sprawie na terenie Federacji Rosyjskiej) na zlecenie czeskiej firmy A. s.r.o. (w oparciu o pozwolenie uzyskane w Czechach) i według jej procedury - nie pozwala na stwierdzenie, że produkt pochodzi z państwa członkowskiego Unii Europejskiej i został tam wyprodukowany. Zdaniem Sądu I instancji, w toku prowadzonego postępowania organy działały na podstawie przepisów prawa – art. 6 k.p.a., podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (ustalenia protokołów kontroli), mając przy tym na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli – art. 7 k.p.a., działając w sposób budzący zaufanie do organów – art. 8 k.p.a. i informując o wszelkich okolicznościach – art. 9 k.p.a. Przeciwnych wniosków nie może uzasadniać dokonanie przez organ ustaleń przeciwnych do tych, których oczekiwała skarżąca. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy – art. 107 k.p.a., nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikało z art. 108 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, została prawidłowo doręczona i zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia (art. 109 i 110 k.p.a.). II Spółka zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 31 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż nie zostały spełnione warunki dotyczące wprowadzania do obrotu środka [...]- opakowania jednostkowe (worki 1 kg), środek wspomagający uprawę roślin - środek poprawiający właściwości gleby, w sytuacji gdy środek ten jest nabywany i konfekcjonowany przez skarżącą bezpośrednio od czeskiej firmy A. s.r.o. lub przez szkockiego pośrednika T. z siedzibą w G., a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż istnieją podstawy do stosowania ww. przepisów w przedmiotowej sprawie, 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez: a) brak pełnego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - dotyczącego niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez zignorowanie zarzutów skarżącej związanych z poprzednimi kontrolami, które nie wykazały żadnych nieprawidłowości w zakresie wprowadzenia przedmiotowego środka do obrotu i uznawały, że działania spółki są zgodne z przepisami prawa, b) brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków M.M.-R. oraz B.D., c) niepełne odniesienie się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. - w zakresie, w jakim skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji; nierozważenie faktu odmiennego zachowania organów administracji wobec spółki, które uprzednio udzieliły jej informacji o praktyce stosowania prawa, co skutkowało prowadzeniem postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do władzy publicznej, co znalazło swój wyraz m.in. w braku konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń skarżącej w sytuacji, gdy takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA w Warszawie pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w skardze okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie mogłoby być odmienne; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez orany I i II instancji przepisów prawa procesowego przejawiające się w niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nieuwzględnieniu faktu, że kontrole przeprowadzane u skarżącej na przestrzeni lat, nie wykazały żadnych nieprawidłowości w zakresie wprowadzenia przedmiotowego środka do obrotu i uznawały, że działania spółki są zgodne z przepisami prawa, Argumentację na poparcie zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest między stronami niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. W ocenie NSA nietrafne są podniesione w tej skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów procesowych. Należy zauważyć, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., które regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, jest następstwem uchybienia innym przepisom, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Należy dodać, że do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanych przepisach. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Natomiast brak powiązania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami prawa materialnego i procesowego stosowanymi przez organ musi prowadzić do stwierdzenia, że rozpoznawany zarzut jest chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Z żadnych z tych przypadków nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Nie jest natomiast przesłanką ustawową uzasadnienia przekonanie strony do poglądów Sądu I instancji, jak również szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe - nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. Ponadto z treści skargi kasacyjnej wynika, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator polemizuje z ustalonym przez organy stanem faktycznym i z jego oceną. Polemika ta nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07; wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11). Zdaniem NSA nietrafny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W tym zakresie spółka twierdzi, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 31 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu przyjmując, że nie zostały spełnione określone w tych przepisach warunki dotyczące wprowadzania na polskim rynku środka [...], bowiem ten środek jest nabywany i konfekcjonowany przez spółkę od czeskiej firmy A., zatem nie ma znaczenia fakt, że ten środek jest produkowany w Rosji, a więc kraju, który nie należy do szeroko rozumianego kraju Unii Europejskiej. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Z treści art. 5 ustawy o nawozach i nawożeniu jednoznacznie wynika, że na rynek polski mogą być wprowadzane środki nawożące wyprodukowane w innym państwie należącym do Unii Europejskiej lub w Republice Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Rosja, w której produkowany jest [...] nie należy do żadnej z tak określonych organizacji międzynarodowych. Natomiast nabywanie takiego środka i jego konfekcjonowanie - nie jest produkcją, a to oznacza, że Sąd I instancji właściwie zaakceptował wykładnię dokonaną przez organy (zob. wyroki NSA; z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 269/19 i II GSK 300/19). Z tego powodu rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).