II GSK 587/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Sz. H. i F. M. im. F. S. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2464/11 w sprawie ze skargi W. Sz. H. i F. M. im. F. S. w W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w sprawie niewykonania wyroku Sądu postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2464/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. Sz. H. i F. M. im. F. S. w W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w sprawie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 lipca 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1223/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, iż ocena projektu W. Sz. H. i F. M. im. F. S. w W. (zwana dalej: skarżącą) została przez M. Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU) przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez MJWPU. W związku z uprawomocnieniem się tego orzeczenia - zarządzeniem z dnia [...] października 2011 r., wykonanym w dniu [...] października 2011 r., zarządzono doręczenie stronom prawomocnego orzeczenia z dnia 21 lipca 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. oraz po zwrocie prawomocnego orzeczenia do organu, MJWPU ponownie dokonując oceny projektu skarżącej Nr [...], pismem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] poinformowała skarżącą, iż jej wniosek nie przeszedł pomyślnie pierwszego etapu oceny merytorycznej (oceny wykonalności), przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia skargi. Dodatkowo w piśmie zawarto informację, iż na powyższe rozstrzygnięcie przysługuje, zgodnie z ustawą z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), skarga do WSA w W. W ocenie Sądu oraz wbrew zarzutom skargi wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia świadczy o niedopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. i wymierzeniu organowi grzywny bowiem po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, MJWPU podjęła działania procesowe, ponownie wydając m.in. informację z dnia [...] października 2011 r. W tej sytuacji zdaniem Sądu żądanie wykonania prawomocnego wyroku sądowego uznać należy za bezprzedmiotowe bowiem MJWPU nie pozostawała w bezczynności tylko ponownie analizując sprawę, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku sądu z dnia 21 lipca 2011 r., wydała powyższe rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2011 r., które podlega kontroli sądowej, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2012 r. W. Sz. H. i F. M. im. F. S. w W. złożyła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu orzeczeniu wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009, Nr 84, poz. 712 ze zm.) w zakresie nieprawidłowego przyjęcia przez Sąd właściwie powoływanego przez MJWPU przepisu, w zakresie pouczenia [...] o procedurze odwoławczej, nie mającej możliwości zastosowania na tym etapie postępowania. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 141 § 4 ppsa, ponieważ WSA w swoim postanowieniu przyjął niepełny obraz stanu faktycznego, który to przejawia się w niepełnym uzasadnieniu postanowienia dnia 17 stycznia 2012 r., w zakresie nieprawidłowego i niejasnego sformułowania pojęć "wykonanie" , a "nieprawidłowe wykonanie" - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa, poprzez odrzucenie przez WSA skargi [...], w sytuacji gdy Skarżący wykazał, iż postępowanie organu (MJWPU) nacechowane było wadami i naruszało prawo oraz wewnętrznymi regulacjami organu określone wymogi procedury administracyjnej, skutkujące niewykonaniem nałożonych na organ wyrokiem obowiązków. Kasator wskazał, jako podstawę kwestionowanego przez stronę stanu faktycznego przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uznanie za wykonany wyrok przez MJWPU, nie pokrywający się z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1223/11 i tym samym niewykonanie przez M. Jednostkę Odrażania Programów Unijnych wytycznych określonych w stanie faktycznym niniejszej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że pismo z dnia [...] października 2011 r., w sposób nieprawidłowy, przeczący jakimkolwiek zasadom postępowania administracyjnego zostało uznane przez WSA za wykonanie wyroku WSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1223/11. Nadto skarżąca wywiodła, że w jej ocenie wadliwe pouczenie przez Sąd o procedurze odwoławczej, stanowi odzwierciedlenie błędnie przyjętego stanu faktycznego przez WSA w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważności aktu lub czynności strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w procedurze administracyjnej (k.p.a.) lub akcie szczególnym, terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia obowiązku ustawowego, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. – Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że Sąd Administracyjny może zastosować ten przepis gdy doszło do bezczynności administracyjnej, to jest gdy organ nie podjął wymaganych prawem działań. Tymczasem w tej sprawie organ administracyjny podjął działanie wydając akt mieszczący się w kategorii określonej w § 2 pkt 4 art. 3 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. oraz po zwrocie prawomocnego orzeczenia do organu, MJWPU poinformował pismem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] skarżącą, iż jej wniosek nie przeszedł pomyślnie pierwszego etapu oceny merytorycznej (oceny wykonalności), przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia skargi. Jednocześnie pouczając skarżącą o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. W ocenie Sądu, skoro organ podjął czynność, do której był zobowiązany, to nie można zasadnie wywodzić, że pozostaje on w bezczynności, a Sąd stosownie do art. 149 p.p.s.a. nie ma podstawy do zobowiązywania organu do podjęcia działań do wydania aktu lub dokonania innej czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku. Sąd podkreślił, że rozstrzygając skargę na bezczynność organu nie jest uprawniony do wypowiadania się co do meritum sprawy, co oznacza, iż nie może on nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego. Jeżeli skarżący jest niezadowolony z wydanego rozstrzygnięcia może go zaskarżyć w drodze przysługujących mu środków zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009, Nr 84, poz. 712 ze zm.) w zakresie wadliwego pouczenia skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia, w ocenie NSA pouczenie zostało sformułowane prawidłowo. W pouczeniu wprawdzie organ wskazał, że od pisma z dnia [...] października 2011 r. przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ale na zasadach określonych w art. 30 c w/w ustawy. W dalszej części pouczenia skarżący został dokładnie pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy powyższy zarzut należy uznać za błędną interpretację pouczenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. .