II GSK 817/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 992/13 w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz umorzenie postępowania w części 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z.S. na rzecz Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 992/13, oddalił skargę Z.S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie następującego stanu faktycznego: Wnioskodawca cofnął wniosek w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr 252/1, 245/1, 256/1, 2/1, 225/2, 21/2, 24/2, 90/1 położonych w gminie S., obręb D., wobec tego postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w tej części zostało umorzone i wniosek był rozpatrywany w stosunku do działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej 150/1. Dnia 28 sierpnia 2012 r. inspektorzy Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. przeprowadzili kontrolę w gospodarstwie Z.S., w wyniku której Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. stwierdził różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (15,00 ha) a powierzchnią stwierdzoną (14,56 ha) dla jednolitej płatności obszarowej wynoszącą 0,44 ha, przy czym różnica ta wyrażona w procentach wyniosła 3,02 %. W świetle powyższych ustaleń, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [....] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. przyznał Z.S. płatność rok 2012 w wysokości 12.912,01 zł, w tym: - z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości 10.014,58 zł wynikającą z potrącenia płatności o kwotę 644, 21 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości - z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 2.897,43 zł wynikającą z potrącenia płatności o kwotę 186, 38 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie przyznania JPO w części dotyczącej działek GG, F, K, D, G, I, M, C, Ł oraz postępowanie w sprawie przyznania UPO w części dotyczącej działek C1, GG1, K1, I1, D1, G1, F1, M1, Ł1. Jak wskazał organ pierwszej instancji powierzchnia uprawniona do płatności została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz na podstawie art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Ze względu na fakt, że w przypadku zarówno jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana we wniosku z dnia 15 maja 2012 r. oraz różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną jest większa niż 3% ale nie większa niż 20%, płatności w niniejszej sprawie przyznano zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestią sporną w sprawie były ustalenia faktyczne dotyczące działki rolnej "A" (położonej na działce ewidencyjnej 150/1), z której wykluczono powierzchnię 0,44 ha. Z pomiarów dokonanych urządzeniem GPS, których wyniki naniesiono na ortofotomapę wynika, że do kwalifikowanego obszaru działki rolnej "A" nie został włączony pas gruntu rolnego położonego przy południowowschodniej granicy działki ewidencyjnej nr 150/1, jest to bowiem teren tymczasowo niekwalifikujący się do płatności, co potwierdzają fotografie wykonane podczas czynności kontrolnych w dniu 28 sierpnia 2012 r. Widoczne na nich są pasy zakrzaczone oraz zachwaszczone z roślinnością wieloletnią oraz hałdy ziemi. Obszary zakrzaczone oraz zadrzewione opisane powyżej, zlokalizowane w granicach działki rolnej zadeklarowanej do płatności przez stronę są obszarami, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stanowiącego że wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został zgłoszony wniosek o przyznanie tej płatności. Obszary zakrzaczone i zadrzewione występujące w granicach działek rolnych deklarowanych przez Stronę do płatności, nie poddawane zabiegom agrotechnicznym, (co wynika ze sporządzonej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej), nie spełniają wskazanych wymogów, a zatem nie mogły zostać zakwalifikowane do płatności. Ponadto w przypadku działki rolnej "A" stwierdzono, że granice uprawy wykraczają poza granicę działki referencyjnej, nastąpiło przesunięcie śladu uprawy względem granic odniesienia. Część granic uprawy na działce A wykracza poza granicę działki nr 151/ i obejmuje niedeklarowaną działkę nr 210/3, 210/4, 160, 179/1, 163, 73, 74/5, 170/1, 148, 76/1, 75,210/1, 165, 182/1. Przyznanie płatności do części działki rolnej położonej w obrębie niedeklarowanej przez producenta rolnego działki ewidencyjnej, byłoby naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym stanie rzeczy organ uznał, że powierzchnię działki rolnej A należy zredukować wyłącznie do jej obszaru mieszczącego się w granicach odniesienia działki nr 150/1, tj. do wartości 14, 56 ha pomimo, iż strona zadeklarowała dla tej działki powierzchnię uprawy 15, 00 ha. Organ odwoławczy wskazał, przytaczając definicję "działki rolnej" zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, że różni się ona zasadniczo od definicji użytków rolnych określonych w przepisach wykonawczych, na podstawie których określane są powierzchnie użytków rolnych w EGiB. Zatem powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności bezpośrednich. Działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych, co oznacza że nie są to tożsame pojęcia. Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równorzędnego z pojęciem działki rolnej. Dalej organ wskazał, że źródłem danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych jest przeprowadzenie kontroli administracyjnej. Przy weryfikowaniu powierzchni nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne położone w granicach działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatności, ponieważ do tych terenów przysługują płatności obszarowe. O obszarze działek rolnych decydują rolnicy, a weryfikuje się go za pomocą, m.in. zdjęć lotniczych, map cyfrowych, oświadczeń rolników oraz pomiarów przeprowadzonych w gospodarstwach rolników. Do działek rolnych A/A1 płatności nie mogły zostać przyznane do całości deklarowanych we wniosku obszarów, gdyż działki te nie spełniają na całości deklarowanej powierzchni wymagań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 oraz § 1 ust. 1 oraz § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. z 2010 r., nr 39, poz.211). Wobec tego organ odwoławczy podzielił ustalenia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z, iż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (15,00 ha) a powierzchnią stwierdzoną (14,56 ha) dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 0,44 ha, tj. 3,02 %, a także doszedł do podobnych wniosków, jeśli chodzi o kwotę przysługujących stronie płatności, wskazując że w sprawie ma zastosowanie art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Z.S. w skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.) poprzez ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny. Zdaniem skarżącego organ nieuwzględnił ustaleń zawartych w raporcie z kontroli na miejscu, wskazujących że obszar o powierzchni 15 ha był w pełni użytkowany rolniczo, pomimo że na pewnych fragmentach działki ewidencyjnej występowały zadrzewienia, zakrzaczenia czy też rośliny wieloletnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia, zaś kwestionowane decyzje wydano z zachowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór dotyczy jednego elementu decyzji mianowicie stwierdzonej przez organy różnicy w powierzchni zadeklarowanej działki rolnej A nr 150/1 uwzględnionej w naliczeniu płatności do powierzchni 14, 56 ha zamiast zadeklarowanej przez skarżącego 15 ha. W istotnym dla sporu zakresie, odnoszącym się do kwestii powierzchni objętej systemem jednolitej płatności obszarowej, Sąd powołując się na treść uregulowań zawartych w art. 124 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego stwierdził, że w postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych istotne znaczenie miał rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem i okoliczność utrzymywania ich w stanie zgodnym z normami w roku kalendarzowym, w którym beneficjent ubiega się o ich przyznanie. Natomiast, jeżeli chodzi o rzeczywistą wielkość uprawy organ obowiązany jest do przeprowadzenia m.in. kontroli administracyjnej pozwalającej na wykrycie nieprawidłowości oraz prowadzenia zintegrowanego systemu identyfikacji działek rolnych, ustanowionego na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Organ korzysta z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych – tzw. system LPIS (art. 30 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, art. 14, 15 i art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004). W celu weryfikacji powierzchni uprawnionej do płatności dokonano pomiaru przy pomocy urządzenia GPS, zaś jego wyniki zostały naniesione na ortofotomapę. Nadto w trakcie kontroli została sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdzająca, że na części działki rolnej "A" (150/1) – 0, 44 ha stanowi teren zadrzewiony, zakrzaczony, zachwaszczony roślinnością wieloletnią lub nieużytkowany, niekwalifikujący się do płatności w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustalenia poczynione przez organy mają oparcie w materiale dowodowym sprawy. Ortofotomapa, będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru. Weryfikacji tych ustaleń służyły pomiary na dokonane przy użyciu urządzenia GPS i naniesione na mapę. Stan upraw potwierdzają również fotografie. Dalej Sąd stwierdził, że organy wywiodły swoje ustalenia faktyczne nie tylko z samej analizy ortofotomapy, lecz przede wszystkim z oględzin działek w terenie oraz dokonywanych w czasie tych oględzin pomiarów przy pomocy urządzenia GPS. Organy orzekające w sprawie dołożyły zatem należytej staranności w zakresie ustalenia powierzchni referencyjnej działek, stanowiącej podstawę do przyznania dopłat objętych wnioskiem. Tym samym w pełni uczyniły zadość zasadom wynikającym z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. W świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oceny materiału dowodowego nie można uznać za dowolną (art. 80 k.p.a.), zaś sam materiał należy uznać za wystarczający i kompletny (art. 77 § 1 k.p.a.). Zarzuty skarżącego w tym zakresie są bardzo ogólnikowe i nie podważają trafności dokonanych przez organy ustaleń. Z tych względów za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia 7 k.p.a. i 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odnosząc się do problemu pomniejszenia przyznania płatności ze względu na to, że część uprawy przekroczyła granice zadeklarowanej we wniosku działki A (150/1), Sąd podzielił stanowisko organu. Bowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, płatność obszarowa przyznawana jest do powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Powierzchnia ta jest deklarowana we wniosku o przyznanie płatności, zaś działki rolne podlegają identyfikacji w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 7 ust. 1 pkt 3 ww.). Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 działka rolna to zwarty obszar gruntu zgłoszony przez jednego rolnika. W myśl art. 6 tego rozporządzenia system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację danej działki. Na potrzeby systemu płatności odnośnie każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Z powołanych wyżej przepisów, zdaniem Sądu pierwszej instancji , wynika że kontrola i ustalenia stanu uprawy dotyczyć może tylko działki zgłoszonej do płatności i objętej danym wnioskiem. Jeśli faktyczna uprawa przekracza granice zidentyfikowanej i zgłoszonej w ramach danego wniosku działki przyznanie płatności w części przekraczającej dane identyfikacyjne tej działki nie jest dopuszczalne. Stanowisko prezentowane przez skarżącego prowadziłoby, bowiem do obejścia wspólnotowego systemu identyfikacji gruntów objętych pomocą strukturalną. Godziłoby również w zasadę jednolitości stosowania przepisów prawa unijnego oraz zasadę równego traktowania beneficjentów pomocy. System identyfikacji działek i zasady udzielania pomocy strukturalne muszą być bowiem takie same w każdym z państwa członkowskich i temu celowi służy znaczny stopień sformalizowania procedury składania wniosków, ewidencjonowania gruntów i przyznawania płatności. Zatem przy ustalonej prawidlowo powierzchni zadeklarowanej we wniosku działki rolnej uprawy wielkość pomniejszenia płatności nie budzi zastrzeżeń i znajduje oparcie w przepisach art. 57 i 58 rozporządzenia 1122/2009. Z.S. w skardze kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wyrokowi zarzucono: 1.na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. L 2009 r., Nr 316, str. 65), art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. L 2009 r., Nr 30, str. 16) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że za prawidłowe uznano wykluczenie z płatności obszaru upraw na działce rolnej A wykraczających poza granice działki ewidencyjnej nr 50/1, podczas gdy za zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw powinien być uznany dla działki rolnej A faktycznie użytkowany rolniczo obszar 15,00 ha zgodny z powierzchnią zadeklarowaną dla działki rolnej A we wniosku; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 oraz art. 80 k.p.ą. oraz w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. 2012, poz.1164), przejawiające się tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wadliwej kontroli legalności działań organów ARiMR, które dokonały oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczenie granic swobodnej jego oceny, ponieważ faktyczny obszar zadeklarowanej uprawy na działce rolnej A potwierdzony ustaleniami raportu z kontroli na miejscu (15,00 ha) zmniejszyły do powierzchni mieszczącej się w granicach odniesienia działki referencyjnej zgodnie z danymi z systemu GIS, podczas gdy jako kwalifikowaną powierzchnię działki rolnej A uznać należało faktycznie wykorzystywaną rolniczo powierzchnię. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności dokonał oceny zarzutu objętego podstawą wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2012 r. nr 86 ), stanowi, że system ten składa się m.in. z systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Natomiast w art. 9a ust. 2 tej ustawy przewidziano, że do prowadzenia tego systemu wykorzystuje się w szczególności: 1) ortofotomapy cyfrowe sporządzone zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 3) dane z wniosków o przyznanie płatności’ 4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z póżn.zm.). Organy zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem dla obliczenia obszaru zadeklarowanej działki 150/1, wykorzystały system identyfikacji działek rolnych LPIS, posługując się ortofotomapą, jak również skorzystały ze skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych, przeprowadzona została także kontrola w gospodarstwie beneficjenta. Wymienione działania organów odpowiadają treści art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Bowiem z art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 wynika, że na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Ten maksymalny kwalifikowany obszar określony jest dla każdej działki referencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w ustawie o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei system identyfikacji działek rolnych, to system ustanowiony na podstawie art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu: "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub tez innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej z ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000". Maksymalny kwalifikowany obszar nie obejmuje wszystkich gruntów położonych na danej działce referencyjnej, a jedynie stanowią go grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Maksymalny kwalifikowany obszar wyznaczany jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, zbiorniki wodne, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne, budynki, obszary nie utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r.). Zatem zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami prawa krajowego i unijnego, tylko powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikowanego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 wyznaczonego na działce referencyjnej, jest na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego powierzchnią uprawnioną do płatności obszarowych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1122/2009 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Definicja działki referencyjnej zamieszczona w art. 2 pkt 27 ww. rozporządzenia wskazuje, że "działka referencyjna" oznacza wyznaczony obszar geograficzny, któremu przypisany jest niepowtarzalny numer identyfikacyjny zarejestrowany w GIS w systemie państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia nr 73/2009. Zatem uprawnione jest stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, że kontrola i ustalenia stanu uprawy dotyczyć może tylko działki zgłoszonej do płatności i objętej danym wnioskiem. Jeśli faktyczna uprawa przekracza granice zidentyfikowanej i zgłoszonej w ramach danego wniosku działki, przyznanie płatności w części przekraczającej dane identyfikacyjne tej działki, nie jest dopuszczalne. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania ujętych w pkt 2 osnowy skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające miało na celu ustalenie maksymalnej dopuszczalnej powierzchni gruntów rolnych uprawniającej do płatności, w powiązaniu z systemem identyfikacji działek rolnych. W tym kontekście zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezzasadny. Bowiem organy wyjaśniły w sposób jednoznaczny kluczową kwestię, tj. przyznania płatności do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym stanowi art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarżący w istocie nie zakwestionował ustaleń faktycznych dotyczących działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej 150/1, z której wykluczono powierzchnię 0, 44 ha, jako teren niekwalifikujący się do płatności, gdyż znajdowały się na nim pasy zakrzaczone oraz zachwaszczone z roślinnością wieloletnią oraz hałdy ziemi. Bowiem twierdził, że pomimo szeregu uwarunkowań: zakrzaczenia, zadrzewienia, hałdy ziemi, zadeklarowana uprawa istniała na obszarze 15 ha, który traktował, jako działkę rolną pomieszczoną w granicach działki ewidencyjnej 150/1. Wobec tego powinien otrzymać płatność do obszaru upraw wykraczających poza granice działki 150/1, gdyż powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo obejmowała 15 ha, nawet jeżeli według danych z systemu LPIS granice powierzchni uprawianej przekraczają granice odniesienia tego fragmentu powierzchni, która przez Agencję na podstawie danych GIS jest traktowana jako działka rolna. Wyprowadzenie przez skarżącego z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego odmiennego wniosku co do powierzchni kwalifikującej się do płatności, nie uzasadnia zasadności omawianego zarzutu. Podsumowując, Sad pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, tym samym nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego wymienionych w osnowie skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.