II GSK 867/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E.-I. Spółki Akcyjnej w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 322/11 w sprawie ze skargi E.-I. Spółki Akcyjnej w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r. o sygnaturze V SA/Wa 322/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawił skargę E.E.-I. S.A. w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2011 r. o nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu bez rozpoznania. Sąd I instancji przyjął, że podstawą pozostawienia skargi bez rozpoznania jest złożenie jej niekompletnej. Chodzi o to, że dokumentacja załączona do skargi nie spełnia wymogów określonych w art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Oznacza to, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest kompletna. W ocenie Sądu I instancji, wszystkie załączone do skargi dokumenty zostały złożone w kserokopiach. Zgodnie z wyżej cytowanym przepisem, w formie kopii mogą być złożone tylko wniesione środki odwoławcze oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej. Przepis art. 30 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy nie przewiduje takiej możliwości dla wniosku o dofinansowanie oraz informacji w przedmiocie oceny projektu. W sytuacji gdy wniosek został wygenerowany elektronicznie i nadano mu identyfikator, to wszystkie egzemplarze wniosku opatrzone tym samym identyfikatorem gwarantują tę samą wersję wniosku, a podpisane i parafowane mają przymiot oryginalnego dokumentu. W niniejszej sprawie wszystkie dołączone do skargi dokumenty, to niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie. Wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 powyższej ustawy. Z przyczyn powyższych skargę Spółki E.E.-I. w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Ministra Gospodarki dotyczące oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu "Wytwarzanie energii z biopaliwa w skojarzeniu M.-T." pozostawiono bez rozpatrzenia. W skardze kasacyjnej E.E.-I. S.A. w W. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub innemu sądowi równorzędnemu z uwzględnieniem rozstrzygnięcia o kosztach należnych stronie skarżącej. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 5 Kodeksu cywilnego. Przepisów procesowych we wnioskach nie wyszczególniła. Wnioski te zostały zawarte dopiero w uzasadnieniu. W uzasadnieniu podała, że Sąd I instancji nie podał podstawy prawnej dla stwierdzenia jaką wartość ma wniosek wygenerowany elektronicznie i skąd te twierdzenia związane z takim wnioskiem. Ponadto, jeżeli wszystkie egzemplarze wniosku wygenerowanego elektronicznie opatrzone tym samym identyfikatorem gwarantują tę samą wersję wniosku, to dlaczego muszą być dodatkowo podpisane "za zgodność z oryginałem". W ocenie skarżącej, samo wygenerowanie wniosku i opatrzenie go identyfikatorem jest wystarczające. Te wątpliwości nie zostały jednoznacznie rozstrzygnięte przez Sąd I instancji. Z treści art. 30c ust. 2 powołanej przez Sąd ustawy nie wynika, że kompletna dokumentacja w sprawie ma obejmować oryginał wniosku o dofinansowanie a także dołączony oryginał informacji w przedmiocie oceny projektu. Przepis ten nie wskazuje, że ustawodawca żądał oryginału. Twierdzenie to jest nieuprawnione i sprzeczne z prawem materialnym. W ocenie skarżącej zarzut w tym zakresie co do rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 30c ust. 2, jest uzasadniony. Zarzuty skargi kasacyjnej są w pełni uzasadnione i zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zasługiwał na uwzględnienie. Trafny jest zarzut, że w okolicznościach sprawy pozostawienie skargi bez rozpoznania jest wynikiem błędnej wykładni art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie art. 30c ust. 5 tej ustawy. Niewątpliwie w myśl powołanego wyżej art. 30c ust. 5 pkt 2 powyższej ustawy, wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpoznania. Istotą sporu jest zaś to, co należy rozumieć pod pojęciem niekompletnej skargi. Zgodnie z art. 30c ust. 2 powyższej ustawy, skarga, o której mowa w ust. 1 (tzn. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, przysługująca po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego), jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przytoczonym art. 30c ust. 2 omawianej ustawy ustawodawca wskazał, jakie dokumenty ma obejmować kompletna dokumentacja, tzn. że wymienione tam dokumenty nie stanowią katalogu zamkniętego. Pogląd powyższy został zaprezentowany już w uzasadnieniu do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. o sygn. II GSK 22/11, a Sąd w obecnym składzie pogląd ten w pełni podziela. Chodzi zatem o dokumentację, kiedy należy uznać ją za kompletną. Dokumentacja jest kompletna, gdy stanowi całość, a więc gdy zawiera wszystkie dokumenty złożone przez stronę, którymi dysponowały organy oceniając projekt jak i rozpoznając środki odwoławcze, oraz dokumenty pochodzące od organu a doręczone stronie. Tylko wówczas bowiem możliwa jest prawidłowa kontrola legalności zaskarżonych aktów. Odrębną kwestią jest zaś to, w jakiej formie dokumenty te mają zostać złożone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że w ww. przepisie tylko odnośnie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy wyżej cytowanej, przewidziano wymóg złożenia kopii, nie znaczy, że skarga jest niekompletna, gdy pozostałe dokumenty załączone do skargi nie są oryginałami. Taki wniosek jest zbyt daleko idący i tym samym nieuprawniony. Interpretacja art. 30c ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którą złożenie odpisów dokumentów utożsamiane jest ze złożeniem dokumentacji niekompletnej, co skutkuje pozostawieniem skargi bez rozpoznania, a w ocenie Sądu prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu. Zauważyć trzeba też, że w dotychczasowym orzecznictwie na gruncie art. 30c ust. 2 i 5 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał już, że "wygenerowany elektronicznie dokument, podpisany przez stronę i opatrzony jej pieczęciami" spełnia wymóg dokumentu, o którym mowa w art. 30c ust. 2 tej ustawy (postanowienie NSA z 30 września 2010 r. II GSK 1051/10). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że ww. wymóg spełnia także kserokopia wniosku o dofinansowanie, poświadczona za zgodność z oryginałem stosownie do art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie przychyla się do poglądu, że art. 30c ust. 2 nie zawiera szczególnych regulacji co do wymogu składania dokumentów w oryginale bądź odpisie, które wyłączałyby możliwość zastosowania art. 48 i 49 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co zostało już wypowiedziane w wyżej powołanym już uzasadnieniu do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. II GSK 22/11 a podzielanego w niniejszej sprawie przez obecny skład. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć trzeba, że składana przez stronę skarżącą kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną. O ile Sąd podejmie wątpliwości co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu, może zastosować art. 48 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Usytuowanie tego przepisu w procedurze sądowoadministracyjnej wskazuje, że dotyczy on kwestii braków formalnych skargi. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się natomiast zasługujący na aprobatę pogląd, że uzupełnienie braków formalnych w trybie art. 49 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest wyłączone w sprawach zakresu zasad prowadzenia polityki rozwoju, gdy braki te dotyczą kwestii nieuregulowanych w tej ustawie. Oznacza to, że Sąd I instancji mając na uwadze powyższe wywody dokona ponownej analizy – czy w sprawie należało przyjąć pozostawienie skargi bez rozpoznania z uwagi na niekompletną dokumentację złożoną do skargi. Podkreślić przy tym należy, że strona skarżąca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 31 maja 2011 r. oświadczyła, że złożyła także wygenerowany elektronicznie dokument, podpisany i opatrzony jej pieczęciami lecz Sąd I instancji nie poddał go ocenie. Należy zatem przy ponownym rozpoznaniu odnieść się do tegoż dokumentu. Podniesiony zarzut naruszenia art. 5 Kodeksu cywilnego nie jest uzasadniony, gdyż przepis ten w prawie administracyjnym nie ma zastosowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.