II GZ 1169/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r.; sygn. akt V SA/Wa 1186/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 lipca 2016 r., działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), odmówił D. sp. z o.o. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] marca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie nakładającą na D. sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego, z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej i nieodwracalnej szkody oraz dalej idących negatywnych skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że w 2014 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poniosła stratę w wysokości 65 495,98 zł, a ponadto toczą się przeciwko niej inne postępowania przed organami celnymi w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. W tej sytuacji brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może spowodować, że Spółka będzie zmuszona zakończyć działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji, strona wnioskująca - w trybie art. 61 § 3 ppsa - jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. Sąd wskazał, że w 2014 r. Spółka posiadała środki pieniężne w wysokości 59.005,97 zł, nie posiadała zobowiązań długoterminowych a na jej majątku nie są zabezpieczone żadne zobowiązania. Z informacji dodatkowych wynika, że Spółka ma zdolność do kontynuowania działalności gospodarczej. Odnosząc się do podniesionej przez Spółkę straty Sąd wskazał, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką wstrzymania wykonania decyzji i zauważył, że powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. D. sp. z o.o. w W. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 196 ppsa Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ppsa, poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że skarżąca Spółka może zostać pozbawiona środków finansowych. Podniosła ponadto, że w przepisie art. 61 § 3 ppsa chodzi o skutki o charakterze potencjalnym, tym samym nie jest wymagane, aby skutki te w istocie wystąpiły. Przepis ten bowiem wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpieniem. Skarżąca ponownie wskazała na okoliczność, iż jest stroną licznych postępowań toczących się przed organami celnymi w sprawach o nałożenie kar pieniężnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, publ. CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej. Należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzą przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wprawdzie dokumentacja przedłożona przez skarżącą świadczy o poniesieniu straty w roku 2014 w wysokości 65 495,98 zł, jednak wykazana strata z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej na nią kary w wysokości 12 000 zł (np. postanowienie NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16, publ. CBOSA). Na marginesie należy zauważyć, że dokumentacja przedłożona przez skarżącą obrazuje stan finansów Spółki za 2014 r., a skarga wniesiona przez Spółkę dotyczy decyzji z marca 2016 r. (II instancja), co oznacza, że skarżąca nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Skarżąca ponadto nie określiła, jakie konkretnie skutki, albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, tym bardziej nie sposób uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy nie wynika również, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że zapłata należności oznaczonej w decyzji - wbrew stanowisku skarżącej - jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11, publ. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa.