II GZ 18/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. P. J. Spółki z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1699/15 o odrzuceniu skargi G. P. J. Spółki z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 2 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1699/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę G. P. J. Spółki z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary, a także zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Sąd I instancji stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja organu została doręczona upoważnionemu pracownikowi skarżącej spółki [...] kwietnia 2015 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął [...] maja 2015 r. Oznacza to, że złożona przez skarżącą w dniu [...] maja 2015 r. skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Wobec tego należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W.. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.) i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, że prawidłowe doręczenie stronie decyzji zaskarżonej skargą nastąpiło [...] kwietnia 2015 r. i w konsekwencji bezpodstawnym odrzuceniu skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Skarżona decyzja nie została bowiem doręczona stronie w sposób prawidłowy, gdyż odebrała ją osoba odebrana niebędąca pracownikiem strony i nieupoważniona do odbierania korespondencji adresowanej do spółki. Przesyłka zawierająca decyzję została przekazana prezesowi zarządu spółki 4 dni po jej odebraniu z informacją, że została odebrana [...], a nie [...] kwietnia 2015 r. Wobec powyższego spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: oświadczenia K. P., umowy o pracę zawartej pomiędzy D. Ż. a K. P., oświadczenia M. B. i wiadomości e-mail wysłanej przez prezesa zarządu spółki do pełnomocnika na okoliczność, że K. P., niebędąca pracownikiem spółki, odebrała przesyłkę zawierającą decyzję, chociaż nie była do tego upoważniona. Następnie przekazała prezesowi zarządu, który w dacie odebrania przez nią decyzji był chory, błędną datę odebrania decyzji. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, ponieważ została odebrana przez osobę nieupoważnioną do tego. W wyniku nieprawidłowej kontroli sposobu doręczenia korespondencji Sad I instancji wydał błędne rozstrzygnięcie, zamykając przy tym stronie możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera uzasadnione argumenty, więc należy uchylić zaskarżone postanowienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Aby jednak móc mówić o biegu terminu do wniesienia skargi, należy ustalić, że decyzja organu II instancji została stronie prawidłowo doręczona. Stosownie do art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie. Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie pojawiły się wątpliwości, czy decyzja została prawidłowo, a więc i skutecznie, doręczona spółce. Kwestionowane jest bowiem, czy została odebrana przez pracownika spółki, który był upoważniony do odbioru korespondencji. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przed jednoznacznym ustaleniem, czy decyzja została odebrana przez osobę upoważnioną, jest przedwczesne. Sąd I instancji, badając terminowość złożenia skargi, powinien więc dokonać kontroli doręczenia, tj. stwierdzić, czy decyzja została odebrana przez uprawnionego pracownika spółki i na tej podstawie stwierdzić, czy należało odrzucić ten środek odwoławczy czy nie. W celu ustalenia tej okoliczności WSA powinien wziąć pod uwagę akta administracyjne sprawy, a także dokumenty i twierdzenia złożone na etapie postępowania zażaleniowego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.