II GZ 241/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2689/16 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2689/16 w sprawie ze skargi J. W. i I. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 marca 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2689/16, orzekając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną A Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka) od wyroku Sądu z dnia 20 listopada 2017 r., uwzględniającego skargę J. W. i I. M. i uchylającego decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (UP RP) z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że od powyższego wyroku wpłynęła skarga kasacyjna Spółki, sporządzona przez radcę prawnego. Autor skargi kasacyjnej, obecny wcześniej na rozprawie, złożył do akt pełnomocnictwo z dnia 20 czerwca 2017 r. do reprezentowania Spółki, udzielone przez prokurenta R. P. i członka zarządu M. B. Następnie, Sąd wezwał pełnomocnika Spółki do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału lub odpisu KRS poświadczonego za zgodność z oryginałem – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Sąd stwierdził, że w zakreślonym terminie skarżąca kasacyjnie nadesłała pełny odpis z KRS, jednak uznał, iż z dokumentu tego nie wynikało, by 20 czerwca 2017 r. prokurent R. J. P. był umocowany do reprezentowania Spółki. Zgodnie z działem 2. odpisu z KRS do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu z prokurentem. Udzielający pełnomocnictwa R. J. P. został prokurentem 25 sierpnia 2017 r. – po dniu udzielenia pełnomocnictwa, tj. 20 czerwca 2017 r. Wobec powyższego WSA doszedł do przekonania, że złożone do akt pełnomocnictwo z 20 czerwca 2017 r. nie zostało udzielone prawidłowo i z tego powodu odrzucił skargę kasacyjną. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, reprezentowana przez adwokata, Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu z dnia 28 marca 2018 r. i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z załączonych do zażalenia dokumentów na okoliczności w zażaleniu wskazane, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego: a. art. 1098 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że udzielający pełnomocnictwa R. J. P. został prokurentem, zgodnie z Działem 3 rejestru przedsiębiorców KRS w dniu 25 sierpnia 2017 r. (tj. po dniu udzielenia pełnomocnictwa – co miało miejsce w dniu 20 czerwca 2017 r.), a zatem, że złożone do akt pełnomocnictwo z dnia 20 czerwca 2017 r. nie zostało udzielone w sposób prawidłowy, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa powołanie prokurenta w spółkach kapitałowych następuje w drodze uchwały zarządu spółki, zaś zgodnie z art. 1098 § 1 k.c. udzielenie i wygaśnięcie prokury podlega zgłoszeniu do rejestru przedsiębiorców, jednakże sam wpis prokury do Krajowego Rejestru Sądowego ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że prokura jest ważna i w pełni skuteczna, pomimo że nie została wpisana do rejestru, wobec czego prokurent jeszcze przed dokonaniem wpisu do rejestru jest uprawniony do podejmowania wszystkich czynności, wchodzących w zakres jego umocowania, co też miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, bowiem powołanie prokurenta w osobie R. J. P. nastąpiło w drodze uchwały Zarządu Spółki nr [...] z dnia 12 kwietnia 2017 r., a zatem pełnomocnictwo z dnia 20 czerwca 2017 r. zostało udzielone w sposób całkowicie prawidłowy i skuteczny; 2. przepisów postępowania: a. art. 49 § 1 i art. 178 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie, będące następstwem nieuwzględnienia treści art. 37 § 1 p.p.s.a. polegające na wezwaniu skarżącej kasacyjnie Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez złożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego określającego umocowanie do reprezentowania uczestnika postępowania na dzień udzielenia pełnomocnictwa (20 czerwca 2017 r.) w sytuacji, w której złożona skarga kasacyjna nie tylko braków takich nie zawierała, to również z okoliczności faktycznych sprawy nie wynikało by zachodziły uzasadnione wątpliwości, czy osoby udzielające pełnomocnictwa uprawnione były do udzielenia pełnomocnictwa, skoro między datą złożenia pełnomocnictwa i odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS Spółki (20 listopada 2017 r.), a datą wskazaną na pełnomocnictwie (20 czerwca 2017 r.) nie wystąpiła znaczna różnica czasowa (zaledwie 5 miesięcy), a nadto aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego złożony na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. potwierdzał, że osoby, które udzieliły pełnomocnictwa miały umocowanie do podpisania rzecznego dokumentu w dacie wystawienia odpisu i osoby te podpisując pełnomocnictwo posługiwały się pieczątkami, z których wynikało, że sprawowały te funkcje, co miało istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, bowiem przy braku podstaw do uznania, że zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy osoby te były uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa, żądanie złożenia pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nie było uzasadnione i nie powinno skutkować odrzuceniem prawidłowo i skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej, tym bardziej w sytuacji, w której na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed WSA składając kwestionowane przez Sąd pełnomocnictwo i aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS i wówczas kwestia skuteczności i ważności jego umocowania nie wzbudziła wątpliwości Sądu w jakimkolwiek zakresie; b. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 177a i art. 176 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej, przewidziane w ww. przepisie, bowiem strona (tu skarżąca kasacyjnie Spółka) nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej, podczas gdy zgodnie z wezwaniem Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. skarżąca kasacyjnie wezwana została do złożenia konkretnie wskazanego dokumentu tj. dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki (a nie potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej) na dzień udzielenia pełnomocnictwa (20 czerwca 2017 r.) – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza lub pełnomocnika strony skarżącej, a skarżąca kasacyjnie wykonała powyższe zobowiązanie Sądu, bowiem przedłożyła uwierzytelniony pełny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczący skarżącej kasacyjnie, poświadczony za zgodność z oryginałem – stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, bowiem Sąd obciążył skarżącą kasacyjnie konsekwencjami wynikającymi ze zredagowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sposób nieprecyzyjny, niejasny oraz niezrozumiały, a nadto ewentualnych, dalszych wątpliwości, co do umocowania osoby, która podpisała się na rzeczonym pełnomocnictwie (jeżeli takowe powstały po stronie Sądu, co jednak nie wynikało z treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej) nie wyjaśnił w toku dalszych (kolejnych) wezwań (w tym np. do przedłożenia uchwały zarządu ustanawiającej prokurę), odrzucając skargę kasacyjną. Do zażalenia załączono, poświadczone za zgodność z oryginałem, fotokopie: 1. uchwały nr [...] z dnia 12 kwietnia 2017 r. Zarządu skarżącej kasacyjnie Spółki powołującej na prokurenta pana R. J. P., 2. oświadczenia R. J. P. o przyjęciu prokury z dnia 12 kwietnia 2017 r., 3. wniosku o zmianę danych w rejestrze przedsiębiorców KRS z dnia 12 kwietnia 2017 r., który wpłynął do Wydziału XIV KRS w dniu 21 kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wnieśli o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego wg norm prawem przepisanych. Urząd Patentowy RP nie udzielił odpowiedzi na zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie argumenty w nim podniesione są trafne. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych, pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08, dost. w CBOSA). W przypadku złożenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zazwyczaj odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu, niemniej jednak ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 37 § 1 ani w żadnym innym przepisie nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie pełnomocnika musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego ma wynikać, że pełnomocnik jest uprawniony do działania za mocodawcę, natomiast mocodawca będąc osobą prawną mógł – za pośrednictwem ściśle określonych osób – udzielić umocowania, a nie o dokument mający konkretną formę prawną. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie do § 2 tego artykułu, poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Przez "czynienie zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony" należy rozumieć dochowanie warunków formalnych każdego pisma procesowego składanego do sądu administracyjnego, określonych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. W odróżnieniu od braków materialnych, braki formalne skargi kasacyjnej podlegają sanacji – jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, co wynika z art. 177a p.p.s.a. Jak stanowi art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Trzeba także pamiętać, że w przypadku gdy podmiotem reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika jest osoba prawna, brakiem formalnym pełnomocnictwa w myśl art. 37 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. jest niezłożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby uprawnionej do jego udzielenia. Przypomnienia wymaga, że jak wynika z protokołu rozprawy przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 listopada 2017 r., za uczestnika postępowania tj. obecnie skarżącą kasacyjnie Spółkę stawił się ustanowiony w sprawie rzecznik patentowy i radca prawny, który złożył poświadczoną za zgodność z oryginałem w dniu 20 listopada 2017 r. kopię pełnomocnictwa z 20 czerwca 2017 r., udzielonego radcy prawnemu przez prokurenta Spółki R. P. i członka jej zarządu M. B. Pełnomocnik złożył też kopię dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS wg stanu na dzień 20 listopada 2017 r. Dalej wskazać należy, że 26 stycznia 2018 r. ów radca prawny wniósł w imieniu Spółki skargę kasacyjną od wyroku, który zapadł w tej sprawie 20 listopada 2017 r. Oceniając czy skarga kasacyjna Spółki spełnia wymogi formalne, WSA powziął wątpliwości co do prawidłowości pełnomocnictwa z dnia 20 czerwca 2017 r. i pismem z dnia 22 lutego 2018 r. wezwał radcę prawnego Spółki do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie dokumentu z KRS określającego umocowanie do reprezentowania uczestnika postępowania na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, radca prawny Spółki przesłał w terminie 7 dni do akt sprawy poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu pełnego z KRS Spółki wg stanu na dzień 2 marca 2018 r. Analizując ten dokument Sąd uznał, że skoro podpisujący pełnomocnictwo w dniu 20 czerwca 2017 r. prokurent Spółki został wpisany do KRS dopiero 25 sierpnia 2017 r., to pełnomocnictwo jest nieprawidłowe, więc skarga kasacyjna zawiera brak formalny, który nie został uzupełniony na wezwanie w terminie i z tego powodu skargę kasacyjną odrzucił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrolowane postanowienie Sądu nie jest zgodne z prawem i dlatego podlegało uchyleniu. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że chcąc ustalić, czy prokurent wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, którego podpis znajduje się na pełnomocnictwie z dnia 20 czerwca 2017 r., tj. R. P., był uprawniony do dokonania tej czynności, Sąd mógł skierować do pełnomocnika Spółki stosowne wezwanie, tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę okoliczność, iż załączony do pełnomocnictwa wydruk z KRS Spółki wg stanu na dzień 20 listopada 2017 r. nie został poświadczony za zgodność z oryginałem, a znajdująca się już w aktach sprawy, poświadczona za zgodność z oryginałem kopia odpisu pełnego z KRS Spółki wg stanu na dzień 24 stycznia 2017 r. (złożona wcześniej przez innego pełnomocnika), nie wskazywała jako prokurenta Spółki R. P. Niemniej jednak stwierdzić należy, że kierując do pełnomocnika wezwanie z dnia 22 lutego 2018 r., Sąd zobowiązał go do przedłożenia dokumentu z KRS określającego umocowanie do reprezentowania uczestnika postępowania na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Tymczasem taki sposób sformułowania wezwania znikąd nie wynika. Należy zgodzić się z wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2007 r. o sygn. akt III CZP 92/07 (publ. LEX nr 316105) jednoznacznym stanowiskiem, zgodnie z którym do wykazania, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony wg stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Jak przyjmuje w swoim orzecznictwie NSA, zawarte w uchwale SN "(...) wskazania i przedstawiony sposób podejścia do kwestii oceny dokumentów potwierdzających umocowanie osób wchodzących w skład organów osób prawnych do udzielenia pełnomocnictwa nadają się do odpowiedniego zastosowania we wszystkich sprawach, gdzie pojawia się tego rodzaju problem." (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2017 r. o sygn. akt II GZ 778/17, dost. w CBOSA). Reasumując powyższe, podkreślić trzeba, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w zakresie pełnomocnictwa mogło i powinno było być skierowane, w stanie sprawy, do pełnomocnika Spółki (do czego właściwą podstawę prawną stanowi art. 177a p.p.s.a.), jednakże treść wezwania powinna była wyglądać zupełnie inaczej. Formułując treść spornego wezwania, Sąd powinien był zwrócić się do pełnomocnika Spółki nie o konkretny dokument z KRS, lecz o taki dokument, z którego wnikałoby jednoznacznie, że osoby udzielające w imieniu Spółki radcy prawnemu pełnomocnictwa (podpisane na dok. pełnomocnictwa) były prawidłowo umocowane do dokonania tej czynności. Wagę prawidłowego sformułowania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, o którym dotychczas jest mowa, potwierdzają okoliczności tej sprawy. Na etapie rozpoznawania zażalenia okazało się bowiem, że R. J. P. został prokurentem Spółki już w dniu 12 kwietnia 2017 r. (patrz: załączona do zażalenia uchwała zarządu Spółki z 12 kwietnia 2017 r. i oświadczenie o przyjęciu prokury), a nie 25 sierpnia 2017 r., jak błędnie przyjął Sąd wyłącznie na podstawie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu pełnego z KRS Spółki wg stanu na 2 marca 2018 r. Fakt, że prokura została ujawniona w rejestrze dość późno (wniosek Spółki o zmianę danych w rejestrze przedsiębiorców z dnia 12 kwietnia 2017 r. wpłynął do Wydziału XIV KRS 21 kwietnia 2017 r., zaś wpisu dokonano ponad 4 miesiące później) nie pozbawia prawidłowo udzielonej prokury prawnej skuteczności. Warto w tym miejscu powtórzyć za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r. o sygn. akt II CK 120/05 (publ. LEX nr 167116), iż "(...) prokura jest ważna, mimo że nie została wpisana do rejestru sądowego.". Skoro R. J. P., występujący jako prokurent Spółki podpisał dokument pełnomocnictwa z dnia 20 czerwca 2017 r. (uprawnienie do działania w imieniu Spółki członka jej zarządu, który jako druga osoba podpisał pełnomocnictwo, nie jest sporne), był do tego uprawniony od dnia 12 kwietnia 2017 r., to przedłożona do akt sprawy na rozprawie przed WSA kopia tego pełnomocnictwa, obejmującego umocowanie radcy prawnego do działania m.in. przed sądami administracyjnymi, poświadczona za zgodność z oryginałem, nie może prowadzić do uznania, że skarga kasacyjna jest obarczona brakiem formalnym, polegającym na niewylegitymowaniu się autora skargi kasacyjnej pełnomocnictwem do jej sporządzenia i wniesienia w imieniu Spółki oraz do udziału w postępowaniu także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym bardziej, że treść wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej była nieprecyzyjna. Ponadto, odnosząc się jeszcze do obszernej argumentacji zażalenia, wskazać należy, że strona wnosząca zażalenie trafnie zauważa, iż: "W realiach niniejszej sprawy nie istnieje bowiem dokument wydany przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego – pełny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, który potwierdzałby umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa [...] do reprezentowania skarżącej kasacyjnie na dzień udzielenia pełnomocnictwa (tj. 20 czerwca 2017 r.).", jak również, iż: "(...) pełnomocnictwo z dnia 20 czerwca 2017 r. udzielone w okresie po ustanowieniu prokury (12 kwietnia 2017 r.), a przed jej wpisem do rejestru (25 sierpnia 2017 r.) [...] było ważne i skuteczne. Nie może więc Sąd obciążać Skarżącej kasacyjnie tak dolegliwymi konsekwencjami, jak odrzucenie skargi kasacyjnej, tylko z uwagi na fakt, że w ww. okresie prokurent nie mógł [...] legitymować się odpisem z właściwego rejestru (gdyż oczekiwał na wpis prokury). Niemożność legitymowania się takim odpisem nie oznacza jednak, że czynności podjęte przez prokurenta mogą być w jakikolwiek sposób wadliwe, skoro źródłem jego umocowania jest uchwała Zarządu o ustanowieniu prokury, a nie wpis do KRS." [k. 195 akt]. Nietrafne są jednak wskazania składającej zażalenie [k. 191 akt], że Sąd nie miał podstaw do kwestionowania umocowania pełnomocnika dlatego, iż był on prawidłowo ustanowiony w postępowaniu administracyjnym. Stanowisko skarżącej wyklucza treść art. 46 § 3 p.p.s.a. Przepis ten, w brzmieniu przytoczonym na wstępie, znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarga została wniesiona po 15 sierpnia 2015 r., więc po dniu wejścia w życie tego przepisu w zmienionym brzmieniu. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnictwo udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi, podpisane między innymi przez prokurenta w czasie po ustanowieniu prokury, a przed jej wpisaniem do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jest prawidłowe, zatem skarga kasacyjna Spółki nie zawierała braku formalnego jakim miało być nieprzedłożenie pełnomocnictwa. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. Brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku zażalenia o zasądzenie kosztów postępowania.