II GZ 293/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 638/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. postanowieniem z 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 638/10, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że postanowieniem z 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry." Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż występujący w niej problem prawny jest tożsamy z problemem, którego dotyczy cytowane pytanie prawne. Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu podniesiono, że rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji nie zależy od wyniku postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. W ocenie organu, Sąd nie miał podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż treść przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 16 listopada 2010 r., pytania prejudycjalnego - jakkolwiek dotyczącego zakazu zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wynikającego z art. 135 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r., o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), stanowiącego podstawę prawną decyzji organu – nie ma znaczenia dla sprawy. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, dokonana przez niego analiza art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że przepis ten nie ma charakteru technicznego, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych w całym kraju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W świetle brzmienia powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do stanowiska, że przewidziana nim przesłanka zawieszenia postępowania została ujęta bardzo szeroko. Za interpretacją użytego w pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" – wychodzącą poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania – opowiada się zarówno doktryna jak i praktyka sądowa. Zgodzić należy się przy tym z wyrażanym w orzecznictwie sądowym poglądem, że związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Trafnie przyjmuje się, że dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I GZ 410/10 i powołane tam orzeczenia NSA: wyrok NSA z 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06, postanowienia NSA z 19 lutego 2010 r., sygn. akt I GZ 37/10 i 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 369/10 oraz poglądy doktryny: M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 401). Rozważając zasadność zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego zaskarżonej decyzji (odmawiającej zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej miejsca urządzania gier) zarzucono naruszenie m.in. art. 135 ustawy o grach hazardowych, wskazując, że ustawa ta nie została uprzednio notyfikowana, co narusza przepisy prawa europejskiego, Konstytucji RP i umów międzynarodowych. W tym stanie rzeczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. zasadnie uznał, że zaistniała określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Pytanie prejudycjalne dotyczy art. 135 ustawy o grach hazardowych, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej w sprawie decyzji, zatem wynik postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wszczętego przytoczonym na wstępie pytaniem prawnym przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10, może mieć wpływ na wynik tej sprawy. Wywody organu, co do rozumienia art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i kwestionowanie technicznego charakteru tego przepisu nie podważają zasadności zawieszenia postępowania w sprawie i nie usprawiedliwiają zażalenia. Kwestie te mają być bowiem przedmiotem oceny przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.