II GZ 430/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 566/18 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 19 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 566/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie kary za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, a także zwrócił uiszczony wpis od skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że przy piśmie z [...] kwietnia 2018 r. skarżącej doręczono odpis zarządzenia z 30 marca 2018 r., którym wezwano ją do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 1138 złotych (słownie: jeden tysiąc sto trzydzieści osiem złotych), w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to doręczono skarżącej 26 kwietnia 2018 r., a wpis uiszczono 5 maja 2018 r., a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie – odrzucenie skargi, mimo braku przesłanek, tj. braku doręczenia wezwania skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego. Spółka wskazała, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone K. F., który 10 lipca 2018 r. złożył oświadczenie, że nie należy do osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., które mogą reprezentować spółkę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym nie mógł on działać jako pełnomocnik procesowy skarżącej, a wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone wadliwie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należy wpis. W sytuacji braku wpisu, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpis, pod rygorem odrzucenia skargi. Aby jednak wezwanie do uiszczenia wpisu mogło wywołać skutki, określone w art. 220 § 3 p.p.s.a., musi zostać prawidłowo doręczone skarżącemu albo jego pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżącej spółki zostało doręczone K. F., który sporządził skargę na decyzję SKO, jednak nie mógł reprezentować spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. pismo z 10 lipca 2018 r.). Z tego powodu, w ocenie NSA, wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało doręczone spółce, więc uiszczenie tej opłaty po terminie nie mogło powodować odrzucenia skargi na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. Po przekazaniu akt, Sąd I instancji powinien wezwać spółkę, reprezentowaną przez prezes zarządu, do uiszczenia wpisu od skargi i od daty doręczenia tego wezwania liczyć termin do uiszczenia wpisu od skargi. Ponadto, WSA w zaskarżonym postanowieniu podał błędnie podstawę prawną odrzucenia skargi w sytuacji nieuiszczenia wpisu sądowego. Należy bowiem stwierdzić, że nieopłacone pismo podlega odrzuceniu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., a nie – jak przyjął WSA – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie NSA stwierdza, że skarżąca spółka, reprezentowana przez prezes zarządu, potwierdziła czynności dokonane przez K. F.. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego i Sądu Najwyższego wynika jednak, że czynności, które podejmowała osoba, niemogąca być pełnomocnikiem, nie podlegają konwalidacji przez potwierdzenie dokonanej czynności przez stronę (por. np. wyrok NSA z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 237/15, postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 46/08, postanowienie SN z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II CSK 770/14, uchwała SN z 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04). Tym samym oświadczenie to nie wywołuje skutku w postaci potwierdzenia otrzymania wezwania do uiszczenia wpisu i potwierdzenia dokonania tej czynności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.